Een vriendelijke hulp

Na een flinke reis tussen Kerst en Oud&Nieuw naar Denemarken en weer terug, wilde onze auto, een wat gedeukte KIA Pregio, die verder nog prima rijdt, niet starten.
Na het nogmaals te hebben geprobeerd belde ik uiteindelijk de ANNWhulpdiensten, die zouden ons vast verder kunnen helpen.
Met de kinderen bespraken we de mogelijkheid dat we misschien onderweg toch een keer verkeerd getankt zouden hebben. Een van de jongens was te hulp geschoten tijdens de reis en wist niet zeker of hij er wel Diesel in had gegooid. Het onderzoek zou dit moeten uitwijzen.
Na verloop van tijd ging de bel en een amicale man van de ANWB met een mooie bos grijze krullen stond voor de deur. Meteen pakte ik de sleutel, om hem op weg te helpen. Gezellig kletsend over van alles en nog wat controleerde hij een aantal zaken. Vakkundig en rustig van de ene mogelijkheid naar de andere.
Ondertussen kreeg ik een What’s up binnen van mijn oudste zoon, die zei dat zoon nr. 3 weleens verkeerd getankt zou kunnen hebben. Ook dit meldde ik bij de aardige behulpzame grote man. Hij controleerde dit door aan de toegediende brandstof te ruiken en dacht van niet. Toen hij niets anders kon vinden, hielden we het daar maar op, maar moest de auto nog wel even worden gestart.
Daar de auto iets te ver van de ANWB-bus af stond, ging ik even wat hulptroepen halen. Meteen kwamen er drie grote zonen helpen (de dochter bleef wijselijk binnen, hoezo emancipatie?). De ANWBhulp lachte vrolijk, startte de motor met behulp van een spuitbusje met gas en babbelde vrolijk verder over zijn eigen drie kinderen, net ietsje ouder dan deze kanjers.
Toen hij niets kon vinden, dacht hij nog aan het oliepeil. De motor van dit grijze vehikel zit onder de zitting van de voorstoelen. Daar de stoelen net weer teruggezet waren, nam hij toch nog even de tijd en moeite om ook dit even te checken.
Om de zaak zo volledig mogelijk te kunnen benaderen, zocht ik in mijn portemonnee of ik de bonnen van de tankstations nog kon vinden. En ja hoor, deze brachten het feit naar boven, dat het toch echt niet de verkeerde brandstof kon wezen, er was getakt met Diesel. Zou een ander merk Diesel daar nog mee te maken kunnen hebben?
Lachend en nog even rustig nam de vriendelijke behulpzame man nog een kijkje aan de andere kant van de motor en deed nog wat testjes. Er moest toch een andere reden zijn.
Na nog een test werd er een uitkomst gevonden: De vier gloeistiften (zelf nooit geweten van het bestaan hiervan) kapot, waardoor de auto niet goed kon opwarmen om te starten als de auto koud was.
De auto draaiende houdend gaf ik de glimlachende ANWBhulp een hand en ging terug naar de inmiddels aangekomen echtgenoot. Samen zouden we naar de garage rijden.
Ik vertelde mijn echtgenoot wat een vriendelijke hulpdienst ik had aangetroffen. Zegt hij doodleuk. Herkende je hem dan niet? Dat was Gijsbert Pronk, die schrijft altijd een column in de Kampioen. Beschamend moest ik dit ontkennend beantwoorden, maar ik dacht wel “waar ken ik deze man van?”