Kwetsbaarheid

Hoe kwetsbaar zijn wij in het onderwijs? Hoe kwetsbaar zijn onze kinderen?
Deze vraag is de afgelopen week weer sterker geworden na het zien van ouders die minder mobiel en meer afhankelijk worden, maar ook na de constatering van een ongeneeslijke ziekte bij onze hond. Op zulke momenten wordt onze kwetsbaarheid zichtbaar. Anderzijds geeft het de realiteit van het leven weer en zie je hoe flexibel we hier weer mee om kunnen gaan.
In het onderwijs is het niet anders. Zowel kinderen, leerkrachten als ouders kunnen kwetsbare mensen zijn.
Allereerst de kinderen. Jonge mensen, die niet altijd alles kunnen overzien. Zij zijn grotendeels afhankelijk van volwassenen. Zij worden groot gebracht door hun omgeving. Zij moeten het vertrouwen krijgen, dat zij ook zelf verantwoordelijkheden aankunnen.
Maar ook onderling kunnen kinderen kwetsbaar zijn. Denk maar eens aan een kind dat wordt buitengesloten, slecht is in rekenen of bepaald gedrag vertoond. Als volwassenen zullen we vooral voor deze kinderen iets moeten betekenen.
Ook leerkrachten, die in hun eentje een groep draaien, kunnen kwetsbaar zijn. Ga er maar aanstaan: een klas vol met jongens en meisjes in allerlei gradaties. Hele slimme kinderen afgewisseld met drukke, afhankelijke, pestende, autustische of zwakke kinderen. Allemaal verdienen ze een plekje in het hart van de leerkracht. Maar die leerkracht kan ook niet alles. Wie is er voor de leerkracht?
Ouders hebben vaak een netwerk om zich heen, dat bestaat uit familie, vrienden, werk, sportvereniging, school, buren, etc. Wat als daar iets fout loopt? Wie vangt hen op?
Zo heeft elke groep een bepaalde kwetsbaarheid waar we zuinig op moeten zijn. Neem de verantwoording en zie naar elkaar om. Kijk naar het kind, zie om naar de leerkracht en wees bereid te luisteren naar de ouder. Alleen dan kom je dichter tot elkaar. Alleen dan kun je de kwetsbaarheid van anderen dragen en samen verder gaan. Op weg naar de uitdaging van het leven.
Veel plezier en zorg voor een positief pedagogisch klimaat.