De uren van het OKR

Het schrijven van een Onderwijskundig Rapport(OKR) vergt de nodige tijd en inspanningen van verschillende geledingen. Als IB-er moet je dit toch eens in de zoveel tijd doen als er bijvoorbeeld een kind moet worden verwezen naar het Speciaal Basisonderwijs(SBO).

Vooraf zijn er al vele handelingsplannen geschreven en uitgevoerd, is er tijd vrijgemaakt voor een kind om dat te begeleiden, zijn er gesprekken geweest met de vorige leerkracht en met de IB-er, is het kind al meerdere malen besproken en beschreven in MPO's(meer partijen overleg), is er al vele malen over gesproken en komt ook de bemoeienis van een PABber(Preventief Ambulant Begeleider) om de hoek kijken.

Wanneer dan de tijd rijp is om het OKR te schrijven wordt alle verzamelde informatie doorgespit om alle vragen te beantwoorden, gegevens in te voeren, bijlagen te sorteren, te nummeren en aan te halen.

Vervolgens kan er een kopieer-sessie plaatsvinden van alle bijlagen.

Ouders worden intussen gevraagd om hun standpunt te geven en een stukje te schrijven. Het OKR wordt met de ouders doorgenomen en er wordt om een handtekening gevraagd.

De directeur mag tekenen(vooral handig als hij net een half uur aan de telefoon zit...).

En last but not least moet het hele pakket van circa een kilo worden verstuurd of weggebracht naar de plaats van bestemming, waarin het wordt besproken door een heel zorgteam of een kind dan uiteindelijk geplaatst kan worden in het SBO.

Natuurlijk is het goed om zorgvuldig om te springen voordat men een kind op het SBO plaatst en moet daar het een en ander aan vooraf gaan om daadwerkelijk te kunnen aantonen dat dit kind beter af is op het Speciaal Basisonderwijs. Maar die hele papierwinkel en alle energie(lees uren van allerlei deskundigen!) die hierin gaat zitten om het zover te krijgen kost ook niet niks!

Bijzonder verlof: 60 jaar getrouwd

Op 15 september 1949 gaven mijn ouders elkaar het ja-woord. Gisteren, 15 september 2009 precies 60 jaar geleden. Natuurlijk een bijzonder groot moment om te vieren. Dat hebben gedaan in een kleine familie- en vriendenkring en een diner voor kinderen en kleinkinderen met allerlei verrassingen. Een fotograaf maakte de dag compleet door dit mooie moment vast te leggen.
Er komen natuurlijk allerlei mooie en ook droevige momenten voorbij. Toch was de boventoon een van dankbaarheid, van een gelukkig samenzijn en van genieten.
Zo'n dag vliegt voorbij, beleef je voor de volle honderdtachtig procent en brengt iedereen 's avonds weer gezond, voldaan, maar moe thuis.
Des te harder is de werkelijkheid van het gewone leven, waarin we de volgende dag weer "gewoon" vroeg op moeten om weer aan het werk gaan. Of moeten we hier ook even bij stilstaan in een tijd van crisis? Dankbaar zijn dat wij werk hebben? Zeg dan ook hierop maar volmondig: JA!

Geld maakt niet gelukkig

Iedereen weet het: Geld maakt niet gelukkig, maar handig is het wel.

Per 1 augustus heb ik een andere baan binnen hetzelfde bestuur. Leuk, spannend en nieuw, en zeker verfrissend. Zo werk ik nog een dag op de ene school en drie dagen op de nieuwe school. Zover alles nog prima.
Eind augustus kom ik tot de ontdekking dat het salaris nog niet helemaal goed is geregeld. In totaal is er een dag uitbetaald en nu maakt geld niet gelukkig, maar is voor de broodnodige boodschappen, de hypotheek, wat kleren en de andere kosten die een huishouden met 6 personen met zich meebrengt, toch wel heel erg makkelijk.
De school waar ik nu drie dagen werk sprong meteen bij met een voorschot uit de schoolpot. Inmiddels heeft het bestuur voor een voorschot gezorgd dat in de richting van het eigenlijke salaris ligt. Voorschotje van de school meteen teruggestort.
Nu rest alleen nog het goede salarisstrookje. Het schijnt erg moeilijk te zijn als er op twee scholen gewerkt wordt. Nu maar hopen dat ze er aan het eind van september uitgekomen zijn. Tja, anders gaan we gewoon bij de directeuren op visite rond etenstijd... met 6 personen!

Een dikke duim!

Als IB-er krijg je veel te maken met gesprekken met ouders. Soms lastige, soms lieve, soms dankbare en soms echt vervelende gesprekken. Afgelopen week sprak ik twee jonge ouders van een zorgkind uit de kleutergroep. De ouders waren uit elkaar, maar dit merkte je helemaal niet tijdens het gesprek. Samen wilden ze nog steeds het beste voor hun kind. Magnifiek om te zien, hoeveel ze van alles willen regelen om er te zijn voor hun kind en hoe ze ook midden op de dag beiden aanwezig kunnen zijn. Een dikke duim voor deze ouders die zo open zijn over hun kind en alle verslagen direct willen delen met de school en deskundigen.

Toch had ook dit gesprek een doel, nl. om de ouders en het kind een bepaalde rust te gunnen. De ouders maakten zich niet alleen zorgen om de basisschool, zelfs om groep 7, maar zaten zelfs al met hun gedachte bij de middelbare school, hoe zal het dan gaan. Hoe zal hij zich straks handhaven. Het zal geen topsporter worden. De kunst was nu om samen met de AB-er(ambulant begeleider) de ouders de rust te gunnen en bij het hier en nu te blijven zonder de toekomst helemaal uit het oog te verliezen. Kleine stapjes laten zetten, zodat ook dit kind de rust en de ruimte krijgt waarin het kan groeien.

Daarnaast was het van belang om ook voor dit kind, wat motorisch niet sterk is, de eisen niet te hoog te stellen. Het geeft niet als het een middag mist.

Blijft natuurlijk altijd wel de zorg wat wij als school voor dit kind kunnen betekenen en hoe het zich ontwikkelt. We hopen op de toekenning van een rugzak, waarbij wij de mogelijkheden kunnen uitbreiden om dit kind in deze situatie aan zijn onderbehoefte te kunnen voldoen.

We hopen allemaal dat de Commissie van Indicatiestelling dit ook inziet. Dit vrolijke kind geniet van zijn omgeving.

Duimen maar, al zal dit kind dat niet eens goed kunnen.

Een bosje bloemen

Vier dagen werken: Drie dagen op de ene, nieuwe school, nog één dag (woensdag) op de oude school. Op vrijdag ben ik vrij.
Nu was ik afgelopen vrijdag jarig. Op de woensdag ervoor krijg ik speciaal al voor mijn verjaardag een bos bloemen. Om de bloemen niet te snel te laten verleppen zet ik ze in het keukentje in het water.
Onderweg naar huis wordt er gebeld door school. In de auto neem ik mijn telefoon niet op (netjes he?), maar ik kijk vaak wel even wie er belt (is ook een bekeuring als je gesnapt wordt...). He, de school. Thuisgekomen vertelt de oudste doodleuk dat ik weer terug moet naar school en er schiet door me heen dat ik de bloemen ben vergeten.
Ik bel terug naar school en krijg de directeur aan de lijn, die juist speciaal die bloemen had geregeld. Oeps. Nee, terugrijden is geen optie, maar misschien morgenochtend of -middag even oppikken als ik naar de andere school ga. De directeur heeft nog een andere oplossing, ik kan de directeur van de andere school bellen, die dichtbij de eerste school woont en vragen of hij de bloemen wil meenemen. Zo gezegd, zo gedaan. De tweede directeur bedankt de eerste.
De volgende dag wordt me verteld, dat "ze" er zijn. Ze? O ja, die bloemen. Ze staan in het keukentje van de tweede school. Super, bedankt!
Na een dag (donderdag) hard werken, klap ik om 17.15u. de laptop dicht en pak de spullen in om af te sluiten: weekend en verjaardag vieren. Ook de directeur vertrekt.
Wanneer ik bij de deur nog even sta te wachten om mee te lopen, komt hij met iets aangelopen. Ja, die bloemen dus. Het bloed stijgt voelbaar naar mijn wangen. Ik schaam me wel, ik ben zeker gewend om dagelijks bloemen te krijgen?
Als hij ze niet had gepakt, was ik ze weer vergeten... Hoe warrig kun je zijn als je weer een jaartje ouder wordt! Inmiddels staan ze te prijken op tafel en moet ik vooral niet vergeten ook steeds het water bij te vullen.

De eerste kinderen krijgen een gezicht.

In de tweede week op de nieuwe school, waar ik nu IB-er voor groep 1 t/m 5 mag zijn, ben ik na het lezen over zorgkinderen, vandaag een paar groepen ingedoken. Sfeer proeven, gezichten en namen combineren, observeren en zo wat kinderen leren kennen op deze o zo grote school. De kinderen stelden zich voor, een enkeling onthoud ik. Zij weten nu ook dat er een "nieuwe juf" op school rondloopt.

Een babbeltje met de lesgevende collega's maakte dit informele contact compleet.

Terug bij de werkplek en achter de laptop beantwoord ik enkele mails en print wat werk uit om thuis door te nemen. De toetskalender wordt afgemaakt, gekopieerd, opgehangen en uitgedeeld.

Dan gaat de bel. Het is kwart over drie en de school gaat uit. Een hoop gezellig gekwetter op het schoolplein.

Ineens wordt er hard op het raam gebonkt. Uit groep 5 zijn er een paar vrolijke meisjes die vriendelijk naar me zwaaien. Eigenlijk wel erg leuk, we hebben elkaar tenslotte nog maar 1 keer bewust gezien en aan elkaar voorgesteld. Dat belooft wat!

Nieuwe start

Na de zomervakantie begint er elk jaar weer een nieuwe start. Dit jaar was de nieuwe start extra bijzonder, want de nieuwe start vond plaats op een nieuwe school, met nieuwe collega's en nieuwe leerlingen. Omdat je als intern begeleider geen eigen groep draait, heb ik van de nieuwe leerlingen nog niet veel gezien, wel gehoord en gelezen. Van de nieuwe collega's des te meer. Eerst op de bijeenkomst c.q. vergadering op de laatste vrijdag van de zomervakantie. Vervolgens de drie dagen die ik op de nieuwe school mag rondbrengen. Dan is het wel leuk als je een T-shirt onder je neus krijgt bij het afscheid van de vertrekkende IB-er (dat was een cadeautje met een teamfoto erop) en alle namen van de nu nog aanwezige collega's - toch gauw een stuk of 30 - allen met naam en groep kunt noemen. Nu de 380 leerlingen nog....

Een kaartje

PTT post, of tegenwoordig TNT, adverteert er mee: Een kaartje voor een speciale gelegenheid. Iedereen vindt het leuk om een kaartje te krijgen. Maar verwachten we dan niet te veel? Bijvoorbeeld als je jarig bent?

Juist het onverwachtse kaartje, dat ik vandaag kreeg van een collega, die wist dat ik twee dagen op mijn nieuwe school, mijn nieuwe werkplek was wezen kijken en inwerken is verrassend, lief en vooral heel speciaal. Leuk om juist nu zo'n kaartje te krijgen en even een hart onder de riem gestoken te krijgen, dat ik er vooral niet over in hoef te zitten hoe het allemaal gaat lopen straks.
Dat is nu een echt onverwachts speciaal gebaar.
Bedankt lieve collega.

Geocachen en vakantiegevoel

Eerst al met mijn vriendin Es op de motor enkele geocaches doen in en rond Oosterhout/Teteringen. Enorm gaaf om zo achterop die motor te zitten. Een heerlijk vrij vakantiegevoel.

Vervolgens een dagje naar Almere, tijdens een streetbasketbaltoernooi van de basketballende kinderen, die zich daar heerlijk een dagje vermaakten. Crossend door polderlandschap, wandelend door stukken bos en fietsend over een veerooster, waar ik vervolgens een gat in mijn linker knie val. Na een bezoekje aan de spoedeisende hulp in het Flevoziekenhuis en enkele hechtingen later gaan we verder met de geocaches in Almere. Verschillende prachtig verstopte schatten gevonden. We stuiten op "De realiteit", een bijzondere cacheplaats in een wijkje van allerlei moderne woningen, zoals de 'containerwoning' hiernaast. Kortom de dag is bijna heelhuids geëindigd, al is het niveau van het vakantiegevoel enigszins gedaald.

Thuisgekomen is de knie dikker en pijnlijker geworden. Een nachtje slapen geeft wat rust. Maar vervolgens kun je geen kant op. Alhoewel... een stukje erover schrijven lukt nog wel met mijn linkerbeen omhoog.

Vakantiegevoel

Een heerlijke vakantie eindigt altijd met relaxed thuiskomen. Even de oudste knuffelen (ook al vindt hij dat helemaal niet leuk...), door de post heen, alle oude bekende dingen even bekijken, de "thuislucht" opsnuiven, de dingen betasten, etc.

Maar... ook natuurlijk een hoop wassen, opruimen, opruimen, wassen, schoonmaken, tent opvouwen, haringen schoonmaken, nog een was draaien, ophangen, stofzuigen, nog meer opruimen, etc. etc. Het zweet staat alweer op mijn voorhoofd.

Maar dan toch weer je boek pakken en verder lezen waar je was gebleven om nog even dat vakantiegevoel vast te houden. Of toch nog een geocache in de buurt pakken om dat vakantiegevoel te herbeleven. Nog eventjes. En dan weer met een opgeruimd gevoel vol positieve energie aan het werk!