Vier dagen werken: Drie dagen op de ene, nieuwe school, nog één dag (woensdag) op de oude school. Op vrijdag ben ik vrij.Nu was ik afgelopen vrijdag jarig. Op de woensdag ervoor krijg ik speciaal al voor mijn verjaardag een bos bloemen. Om de bloemen niet te snel te laten verleppen zet ik ze in het keukentje in het water.
Onderweg naar huis wordt er gebeld door school. In de auto neem ik mijn telefoon niet op (netjes he?), maar ik kijk vaak wel even wie er belt (is ook een bekeuring als je gesnapt wordt...). He, de school. Thuisgekomen vertelt de oudste doodleuk dat ik weer terug moet naar school en er schiet door me heen dat ik de bloemen ben vergeten.
Ik bel terug naar school en krijg de directeur aan de lijn, die juist speciaal die bloemen had geregeld. Oeps. Nee, terugrijden is geen optie, maar misschien morgenochtend of -middag even oppikken als ik naar de andere school ga. De directeur heeft nog een andere oplossing, ik kan de directeur van de andere school bellen, die dichtbij de eerste school woont en vragen of hij de bloemen wil meenemen. Zo gezegd, zo gedaan. De tweede directeur bedankt de eerste.
De volgende dag wordt me verteld, dat "ze" er zijn. Ze? O ja, die bloemen. Ze staan in het keukentje van de tweede school. Super, bedankt!
Na een dag (donderdag) hard werken, klap ik om 17.15u. de laptop dicht en pak de spullen in om af te sluiten: weekend en verjaardag vieren. Ook de directeur vertrekt.
Wanneer ik bij de deur nog even sta te wachten om mee te lopen, komt hij met iets aangelopen. Ja, die bloemen dus. Het bloed stijgt voelbaar naar mijn wangen. Ik schaam me wel, ik ben zeker gewend om dagelijks bloemen te krijgen?
Als hij ze niet had gepakt, was ik ze weer vergeten... Hoe warrig kun je zijn als je weer een jaartje ouder wordt! Inmiddels staan ze te prijken op tafel en moet ik vooral niet vergeten ook steeds het water bij te vullen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Bedankt voor uw reactie!