Een dikke duim!

Als IB-er krijg je veel te maken met gesprekken met ouders. Soms lastige, soms lieve, soms dankbare en soms echt vervelende gesprekken. Afgelopen week sprak ik twee jonge ouders van een zorgkind uit de kleutergroep. De ouders waren uit elkaar, maar dit merkte je helemaal niet tijdens het gesprek. Samen wilden ze nog steeds het beste voor hun kind. Magnifiek om te zien, hoeveel ze van alles willen regelen om er te zijn voor hun kind en hoe ze ook midden op de dag beiden aanwezig kunnen zijn. Een dikke duim voor deze ouders die zo open zijn over hun kind en alle verslagen direct willen delen met de school en deskundigen.

Toch had ook dit gesprek een doel, nl. om de ouders en het kind een bepaalde rust te gunnen. De ouders maakten zich niet alleen zorgen om de basisschool, zelfs om groep 7, maar zaten zelfs al met hun gedachte bij de middelbare school, hoe zal het dan gaan. Hoe zal hij zich straks handhaven. Het zal geen topsporter worden. De kunst was nu om samen met de AB-er(ambulant begeleider) de ouders de rust te gunnen en bij het hier en nu te blijven zonder de toekomst helemaal uit het oog te verliezen. Kleine stapjes laten zetten, zodat ook dit kind de rust en de ruimte krijgt waarin het kan groeien.

Daarnaast was het van belang om ook voor dit kind, wat motorisch niet sterk is, de eisen niet te hoog te stellen. Het geeft niet als het een middag mist.

Blijft natuurlijk altijd wel de zorg wat wij als school voor dit kind kunnen betekenen en hoe het zich ontwikkelt. We hopen op de toekenning van een rugzak, waarbij wij de mogelijkheden kunnen uitbreiden om dit kind in deze situatie aan zijn onderbehoefte te kunnen voldoen.

We hopen allemaal dat de Commissie van Indicatiestelling dit ook inziet. Dit vrolijke kind geniet van zijn omgeving.

Duimen maar, al zal dit kind dat niet eens goed kunnen.