Wie schrijft die blijft

Alles wat geschreven staat, blijft bestaan. Alles wat op internet verschijnt, kun je terug blijven vinden. Maar als je even niet schrijft... is er tijd voor andere dingen.

Schrijven is prettig. Ik doe het graag. Hardop nadenkend over zaken uit onderwijs, gezin, familie, werkzaamheden en omgeving. Het kan van alles zijn.
Niet schrijven kan ook even prettig zijn, want dan is er meer tijd voor andere dingen: man, kinderen, ouders, werk, collega's en ga zo maar door.
Toch brengt schrijven ook risoco's met zich mee. Het kan iets oproepen. Als we kijken naar de social media, zie je daar dingen gebeuren, die beter niet geschreven hadden moeten worden.
Neem nu het geval van het feestje in Haren. Daar is niet alleen Facebook debet aan, ook de hele media die er alle aandacht naar toe heeft laten gaan heeft gezorgd voor grote gevolgen. Mensen zijn weer op een idee gebracht en ook Schiedam, Alkmaar en andere steden maken zich op om alert te zijn.

Ook Twitter kan boodschappen ten gehore brengen, die kwetsend of storend kunnen zijn, maar misschien ook niet goed voor de zender zelf. Wees zuinig met wat je prijsgeeft.

Sommige dingen kun je altijd achterhalen. Wanneer iemand veel klaagt, zegt dat ook iets over de persoon. Wanneer iemand feestje na feestje bezoekt en lollig wordt, weet je al werkgever ook, dat je die persoon misschien niet of juist wel moet aannemen.

Schrijven is fijn, maar weest je bewust van de gevolgen. Ik vind schrijven ook een prettige uitingsvorm, maar houd voor mezelf in mijn achterhoofd, wat dit kan doen met de lezer. Ook al zijn er niet zoveel lezers, het kan toch iemand bereiken, waarbij het reactie kan oproepen.

Wie schrijft die blijft. Niet schrijven of iets niet hardop zeggen kan soms weleens beter zijn. Spreken is zilver, zwijgen is goud.

Gelukkig werken.

In het blad ZorgPrimair, dat ik in bezit krijg door het vakbondsblad van CNVO, stond een stukje over een praktisch boek met als tweede titel, "versterk je persoonlijk leiderschap". Het eerste deel van de titel is "Gelukkig werken". Geschreven door Onno Habsburger en Ad Bergsma. Het mooie van dat eerste stuk van deze titel is, dat het op verschillende manieren gelezen en geinterpreteerd kan worden.

'Gelukkig werken' kun je met verschillende intonaties ten gehore brengen.

1. Gelúkkig werken. Wanneer je het achter elkaar zegt en de nadruk op gelukkig legt, denk je aan fijn werk, waar je gelukkig van wordt. Iets waar je plezier aan beleefd en wat ook nog resultaat boekt waarschijnlijk. Dat maakt immers gelukkig.

2. Gelukkig ... werken. Wanneer je een rustpauze neemt tussen het eerste en het tweede woord, komt automatisch de nadruk te liggen op werken. Fijn dat je mag werken. Goed dat je werk hebt, deel uitmaakt van het arbeidsproces.

3. Gelukkig werken, zoals de schrijvers het hebben bedoeld is misschien nog iets dieper: we moeten denken aan de woorden leuk, zinvol, geluk en energie. Het doet mij denken aan de cursus 'bevlogenheid in het onderwijs'. Er ligt inspiratie aan ten grondslag.

Zijn wij gelukkig in ons werk? Kunnen we het voor elkaar om er gelukkig in te zijn/worden? Hoe gelukkig zijn we in ons werk met onze collega's?

Er kunnen periodes zijn, waarin je minder gelukkig bent in je werk. Dat kan allerlei oorzaken hebben, ook oorzaken die buiten het werk kunnen liggen. Maar binnen het werk kun je denken aan de relatie met de baas, je collega's, het soort werk, de zinvolle betekenis die het werkt geeft, maar vooral ook hoe je er zelf instaat, hoe je zelf de dingen ervaart, hoeveel invloed je zelf kunt hebben, hoe jij zelf keuzes kunt en mag maken.

Vooral de positieve draai die de schrijvers geven aan dit boek spreekt mij aan. Daarbij is zelfkennis de sleutel. Herken je eigen kwaliteiten en je passie. Wie geluk ervaart in het werk is leergieriger, creatiever, productiever, zelfverzekerder en beter bestand tegen veranderingen en stress.

Het boek heb ik inmiddels besteld.
Ik ben erg blij en gelukkig met mijn werk in het onderwijs, met deze collega's, binnen deze werkkring. Ook al heb ik nog veel te leren, ik kan gelukkig werken!

Kiezen of delen

Met de verkiezingen in het vooruitzicht staat onze aandacht voor de democratie weer op scherp. Maar welke partij zit het dichtste bij onze keuze?

De oorsprong van het gezegde in de titel komt uit het Germaans. Bij een moeilijke beslissing mag de een delen en de ander kiezen. Het doet mij meteen denken aan het verhaal van de wijze koning Salomo, waar twee vrouwen strijdend voor hem komen te staan met een levende baby. Er is ook een dode baby. Ze beweren allebei dat de levende baby van hen is. De ene vrouw heeft haar baby verloren, de andere is de moeder van het kind. Wanneer Salomo besluit om de baby maar door midden te delen en beiden de helft te geven, vindt de ene vrouw dit OK, de andere niet. Salomo weet dan dat deze laatste vrouw de moeder is van de levende baby. Een moeder wil immers niet dat haar kind door midden gedeeld wordt en desnoods maar bij een ander opgroeit. De echte moeder is terecht en zij heeft het recht om het kind terug te krijgen. Kiezen of delen. Een mooi verhaal.

In de verkiezingstijd wordt het ons niet makkelijk gemaakt. Het is niet voor niets dat er nu net zo veel zwevende kiezers zijn, als voordat de campagne begon. De een beweert dit, de ander doet een goede uitspraak tijdens een debat en een derde heeft een goede uitstraling. Wat spreekt ons het meeste aan?

Bij ons op school heeft groep 7/8 zelf eigen partijen opgericht en een verkiezingsprogramma geschreven. Zo ervaren de leerlingen dat ze een mening mogen geven, ergens achter kunnen staan en uit kunnen dragen naar anderen. Daarna mogen ze kiezen. Stemmen op de partij van hun keuze.

Kiezen of delen. Het is niet makkelijk om een keuze te maken. De ene partij vindt iets belangrijk, maar heeft een ander standpunt waar je misschien niet achter staat. Dat maakt de keus ingewikkeld. We zullen moeten kiezen of delen.

Of is er iets te leren uit de hele verkiezingsstrijd? Is het niet zo, dat we in deze wereld de dingen met elkaar zullen moeten delen, dat is geen keuze, maar een plicht. Samen kunnen we er een mooiere wereld van maken. Duurzaamheid, omzien naar elkaar en zuinig zijn op de natuur. Daar moeten we dus voor kiezen! Het is dus kiezen EN (ver)delen!

Een goede aanloop

Met de Olympische Spelen nog vers in het geheugen, kunnen we stellen dat het belangrijk is om een goede aanloop te nemen om een goede prestatie neer te zetten. Dat geldt natuurlijk voor meer dingen.

Een aanloop naar een sprong, de goede draai bij het kogelstoten of de startduik bij een zwemprestaties vergen allemaal een goede aanloop. Belangrijker nog is de tijd ervoor, die ook als aanloop aangemerkt kan worden. De voorbereidingen in de week ervoor. Weken, maanden en soms jaren trainen is prima, maar in die laatste week moet je juist even de boel van een afstandje bekijken, je ervoor 'klaarmaken', goed slapen om zo een goede prestatie neer te zetten.

Bij een een bijzondere maaltijd heb je ook een goede voorbereiding nodig door een planning, inkopen, bereiding, maar de aanloop naar het uiteindelijke maal moet tot in de finesses worden uitgedokterd. Hoeveel minuten moet het sausjes opgewarmd zijn, hoe lang moeten de eieren koken en hoe krijg ik alle gerechten op tijd en tegelijk klaar.

De aanloop naar een operatie wordt voorbereid, maar ook daar is de aanloop belangrijk. De anesthesist zal alles goed in de gaten houden. Kloppen alle bloedwaarden wel, krijgt de patient de goede verdoving, doen alle functies het nog?

Ook in het onderwijs hebben we te maken met een een goede voorbereiding, een planning en een afstemming. De aanloop begint altijd in de laatste week van de zomervakantie. Dan begint een school weer te borrelen en te bruisen. Collega's ontmoeten elkaar weer. Er komen raamtekeningen, klassen worden ingericht, de namen worden op schriften geschreven en de laatste bestelling worden gedaan. Vaak is er een gezamenlijke bijeenkomst in de vorm van de startvergadering. Alles wordt klaargezet voor de grote sprong in het nieuwe schooljaar. Want daar wordt weer een enorme prestatie neergezet.

Een dikke pluim voor alle leerkrachten, die weer hard hebben gewerkt aan prachtig ingerichte klaslokalen, uitdagende stimulerende plekken in de school, leesbevorderende hoeken, uitnodigende goede voorbereide lessen en keurig klaargelegde materialen. De kinderen moeten immers een goede start maken.
Dan komt hun goede prestatie (meestal) vanzelf.

Zomervakantie weer voorbij

Wanneer je de eerste voetstappen in de school hebt gezet, de vakantieverhalen hebt aangehoord en verteld, de eerste kindergezichtjes voor het raam verschijnen is de zomervakantie weer voorbij. Dan is het de kunst om de rust, de energie die je hebt opgedaan, het lekkere vrije gevoel vast te houden. Maar ja, hoe doe je dat?

Het is fijn om de collega's weer te spreken. Neem de tijd voor een nieuwe kennismaking. Neem de tijd voor elkaar, voordat alles alleen maar om het werk draait. Toon oprechte interesse.

Het is gezellig om de kinderen weer te zien. Ook al dansen ze nu nog voor de ramen of zitten ze bij de BSO. Maak een gezellig praatje, zonder nog te beginnen over de groep waar ze terecht komen.

Maak een fotoalbum van je vakantiefoto's. Pak het album regelmatig nog even en bekijk ook eens een boek van een paar jaar geleden. Heerlijk! Het levert soms humoristische plaatjes.

Maak een afspraak met vrienden en vriendinnen om lekker over de vakantie te praten. Verdiep je in hun belevenissen en deel geluksmomenten.

Houd het eten nog lekker simpel, zomers en licht. Eet gewoon nog even in de tuin of op het balkon. Snuif de buitenlucht op en drink veel water.

Pak het boek waar je mee bezig was, het blad dat je aan het lezen was, de puzzel die je aan het maken was of het creatieve handwerkje dat je aan het maken was en ga er lekker mee verder. Het doet je nog even denken aan de vakantieplek, toen je ermee begon.

Zet je agenda nog niet te vol met allerlei afspraken en leg vooral de lat nog niet te hoog. Start rustig op.

Breng een bezoekje aan een lief familielid.

Lukt dit nu allemaal niet, komt de werkstress al gauw om de hoek kijken, boek dan nu alvast een volgend uitstapje of plan een ontspannend moment voor jezelf in de herfstvakantie. Succes!

Werk en (eigen) kinderen

Het dilemma van veel vrouwen is de combinatie van werk en kinderen. Is het zo dat dit alleen de verantwoordelijkheid is van vrouwen? Komt het omdat nog steeds de vrouwen zwanger zijn? Zien vrouwen dit als nadeel of juist als voordeel? Waar staan we nu na een tijd van emancipatie van de vrouw?

Een artikel in de Trouw van Marion vd Kleij d.d. 30 juni 2012 t.a.v. het werk, de carrière en de kinderen wekte mijn belangstelling. Ze leek toch spijt te hebben van haar (gedwongen?) keuzes. Wat zit haar dwars? De hardnekkige rolverdeling of haar eigen keuze hierin? Het schipperen tussen moederschap en werk? Het multitasken van een vrouw?

Het feit dat ze nu de 50 is gepasseerd en geen carrière heeft gemaakt is een keuze. Bij anderen is het soms zo gelopen. Heeft Marion spijt van die keuze of ligt er iets anders aan ten grondslag? Ik kan het niet helemaal achterhalen. Zelf kijk ik er zo tegenaan:

Je bent nooit te oud om te leren. Er zijn zat mensen in mijn omgeving - ik ben zelf 48 - die genoeg uitdagingen hebben om alsnog een stap te maken. Juist nu je zelf een wereld aan werkervaringen hebt, ervaringsdeskundige bent als je kijkt naar je eigen gezin, je uit de kleine kinderen bent en nog lang niet te oud bent om iets te ondernemen, kun je nog best een sprong wagen. Pak een studie op, zoek iets waar je hart ligt, solliciteer en begin een nieuwe kans. Je bent als vrouw van rond de 50 echt nog heel veel waard, maar daar moet je zelf in geloven, laten zien en er wat van maken.

Bovendien, denk ik, dat je je blik moet verruimen en verder kijken. Als wij tot onze 67ste of straks misschien wel 70 moeten doorwerken liggen er nog 20 mooie jaren voor je. Onderzoek wat je leuk vindt, bekijk wat je kan, ga ervoor, en maak iets moois van dit stuk van je leven.

Natuurlijk zijn er periodes waarop het moeilijker gaat, het werk niet voor het oprapen ligt, een bepaalde gebeurtenis in de privesfeer parten kan spelen en jouw idealen ver weg lijken. Blijf je hart volgen en zit niet bij de pakken neer. De wereld gaat verder en jij kunt daar een belangrijk stukje van zijn. En elk stukje is een belangrijk stukje, wat je ook kiest.

Tegen alle vrouwen van rond de leeftijd van 50 jaar met opgroeiende kinderen wil ik zeggen, dat de tijd van de kinderen ook een mooie tijd is geweest en nog steeds is, maar dat er weer een nieuwe periode aanbreekt. De kinderen worden meer en meer zelfstandige mensen en gaan hun eigen weg. Voor jouzelf breekt een andere fase aan.

Grijp je kansen, als jij verder wilt of iets anders ambieert. Ben je gelukkig met hoe het is gegaan en hoe het er nu voor staat, laat het dan vooral zoals het is, maar blijf wel alert op hoe de wereld zich verder ontwikkelt.

Maar vooral: Geniet van kinderen (en misschien wel kleinkinderen), thuis en op school, geniet van jouw eigen rol daarin. Geef de kinderen iets mee voor later, dat kan als moeder(of oma), als leerkracht of welke andere functie dan ook.

Nawoord:

Natuurlijk zijn moeders/oma's te vervangen voor vaders/opa's, al ligt het vaak iets anders voor mannen als voor vrouwen, toch biologisch bepaald? Toch die hardnekkige rolverdeling? Of hebben wij een bepaald idee hoe we ouderschap moeten invullen? Genoeg stof tot nadenken, vooral niet veroordelen. Bij iedereen komt er iets anders op zijn of haar pad en iedereen maakt zijn eigen keuzes. Niets is goed of fout.

De laatste loodjes

Of de zomervakantie al is begonnen, of dat deze over drie weken begint, die laatste weken op school zijn vaak de zwaarste weken. Of je nu leerkracht bent, intern begeleider of directeur, dat maakt allemaal niet zo veel uit. Met elkaar moet het jaar worden afgerond en zo afgesloten, dat er in augustus weer kan worden gestart.

Elk jaar nemen we het ons voor. Goed plannen, vooraf bedenken, rapporten al klaarzetten, brieven maken, materiaal bestellen, lokalen indelen, zorgen dat er genoeg meubilair is, schoonmaak, afscheidsavond, bedankje voor ouders en tussendoor natuurlijk nog wel goed onderwijs leveren. Elk jaar zijn er onverwachte zaken. Collega's die ziek worden, collega's die hun baan opzeggen, nieuwe leerlingen, tegenvallende resultaten, iedere school heeft hiermee te maken. Juist die onverwachte zaken maken die laatste weken zo zwaar, het voelt als lood. Daarnaast begint het buiten warmer te worden, de vermoeidheid slaat toe en daarbij vaak ook de irritaties.
Dan is het natuurlijk de kunst om tussen de loodjes door aandacht te blijven houden voor die spontane reacties van kinderen, leuke activiteiten die door ouders of leerkrachten worden georganiseerd, het steunen van elkaar of die ene ouder, die ene collega of een bepaalde leerling. Het is ook zaak - en dat is vaak niet mijn sterkste kant - om ook in deze periode het werk even los te laten, even te laten bezinken, van een afstandje te bekijken en gewoon even lekker op adem te komen.
Blijf genieten, behoud de rust in jezelf. Alles komt uiteindelijk op zijn pootjes terecht. Voor alle dingen is een oplossing of compromis. Blijven communiceren, openheid blijven bieden, vertrouwen blijven geven en zie hoe alles goed komt.
Soms zit het tegen, dan voelt het loodzwaar, maar relativeer en kijk vooruit! Dan kun je vederlicht verder en lacht het leven je tegemoet.
Fijne vakantie.

Voetbal en keuzes

Het EK voetbal is weer van start gegaan. Oranje vlaggen wapperen vrolijk door de oranjegekleurde straten. Iedereen is in rep en roer en de winkels liggen vol oranje spullen: Lakens, bekers, oorbellen, boa's, zonnebrillen, zoutjes, vogeltjes, voetbalplaatjes, versiering en oranje tompoezen. Wat doe jij?

Op woensdag 13 juni speelde Duitsland en Nederland tegen elkaar. Het was de tweede wedstrijd in dit EK, dat Nederland speelde. De eerste wedstrijd tegen Denemarken had Nederland al verloren. Om half 11 dacht ik: "Goh, wat zou Nederland gespeeld hebben?"

Wij keken, misschien als een van de weinigen in Nederland, niet naar voetbal. We hebben er nooit iets mee gehad. Dat geeft niks, ik ben er ook helemaal niet tegen ofzo. Het grappige is wel, dat er in je omgeving zo verschillend over gedacht en mee omgegaan wordt. Iedereen maakt hierin zijn eigen keuzes.

De een hangt zijn hele voortuin vol, een ander zit op het puntje van zijn stoel en een derde gaat verkleed met een groep vrienden een gezellige avond vieren. Of je het nu wel of niet interesseert, je kunt er verschillende keuzes in maken. Daar gaat het om, want keuzes maken doe je je hele leven.

De eerste keuze is wel of niet kijken. Is het voopr jou belangrijk? Levert het jou plezier op? Houd je van sport?  Dat is al een eerste afweging.

Mocht je gaan kijken volgen er al snel meerdere keuzes. Waar ga je kijken? Ga je iets kopen? Spaar je oranje vogeltjes? Spaar je kaartjes?

Mocht je niet gaan kijken, volgen er andere keuzes. Wil je de eindstand weten? Verdiep je je in namen van voetballers? Kijk je naar andere voetbalprogramma's of neem je het voor kennisgeving aan?

Het mooie aan deze keuzes is, dat er geen goede of foute keuzes zijn. Mensen kunnen wel een oordeel over andere mensen hebben. Soms kan dat wel een verkeerde keus zijn.

Zo werkt het ook in het onderwijs met keuzes maken. Er kunnen zich allerlei dingen voordoen:

Welke opleiding of cursus wil je volgen? Waar liggen jouw interesses? Hoe ga jij je eigen ontwikkeling verder stimuleren? Hoe ga je om met collega's? Durf je feedback te geven? Hoe deel jij je tijd in? Hoe ga je om met werkdruk? Met welke collega ga je het meeste om? Wat ga je maken tijdens de handvaardigheidsles? Hoeveel overuren wil je draaien? 

Het verschil met de voetbalkeuzes is, dat in het werken in het onderwijs ook weleens keuzes voor jou gemaakt moeten worden. Je hebt niet altijd de vrije keus in werkzaamheden. Soms krijg je een groep die je liever niet zou doen, soms is er een werkgroep, waar je liever niet in zit. Toch is het dan de kunst om de juiste keuze voor jezelf te maken, een keuze waar jij je het lekkerste bij voelt. De keuze van het werken op deze school, de keuze van meer of minder uren werken, de keuze om ervoor te gaan, ook al is dit niet helemaal wat je zou willen, de keuze om het bijltje erbij neer te gooien, de keuze om verder te kijken, omdat je nu juist een groep 8 zou willen draaien wat niet mogelijk is, en ga zo maar door. Je bepaalt namelijk voor een deel ook je eigen onderwijsloopbaan. Daarin maak je keuzes voor een studie of keuzes om thuis een gezin te hebben en het op school op een lager pitje te laten staan. Allemaal keuzes, die heel veel bepalen. Maar vooral bepalen hoe jij je voelt.

Natuurlijk maken we allemaal weleens de verkeerde keuze. Dat is geen probleem, als je dan maar verder kijkt hoe het anders kan. Wat wil je nog? Wat is mogelijk? Wat is haalbaar? Wat wil ik nog meer? Wat wil ik dat anders gaat? Vind ik mijn werk nog leuk? Vind ik de school nog leuk? Kan ik nog iets doen met mijn verkeerde keuze, is het oplosbaar of zijn er andere opties? Zijn er nieuwe uitdagingen?

In mijn eigen weg van het onderwijs zijn er verschillende keuzes geweest, maar er zijn ook verschillende mogelijkheden of onmogelijkheden langsgekomen. Soms is het gewoon de tijd nog niet, de ruimte nog niet. Anderzijds kun je enorm veel leren van keuzes, die achteraf niet de goede bleken te zijn.

Het allerbelangrijkste is dat je achter je eigen keuze staat. Natuurlijk kun je weleens reflecteren op bepaalde ontstane situaties en denken, dat dit misschien anders had gemoeten. Kijk dan met die kennis weer naar voren. Wat wil ik om mezelf werkplezier te geven? Wat heb ik daarvoor nodig en waar kan ik dat bereiken? Plezier in je werk, is net als bij kinderen de innerlijk drijfveer om verder te gaan en je zo goed mogelijk te ontwikkelen.

En ach, dan is zo'n voetbalwedstrijd jammer van het resultaat. Volgende beter! Misschien neem je dan wel de keuze om een spannend boek te lezen in die tijd.

Lekker in je vel!

Wij willen dat kinderen zich lekker in hun vel voelen, dan werken ze op z'n best en zijn ze het meest gemotiveerd. Dat geldt natuurlijk ook voor leerkrachten in een school. Daar doen we ons uiterste best voor, maar is niet altijd haalbaar. Wat dan?

Kinderen die zich veilig voelen leren het best. Ze pakken het meeste op en werken het meest effectief. Ze hebben zin in leren, voelen zich goed en dat komt de motivatie en de resultaten ten goede. Zo zien we dit al jaren gebeuren.

Dit geldt natuurlijk ook voor de medewerkers in de school. Als die een plek hebben waar ze zich thuisvoelen, gewaardeerd voelen, iets doen wat ze leuk vinden, dan komt de rest vanzelf. Natuurlijk zul je moeten blijven kijken wat de kwaliteiten zijn en waar iemand zich in kan versterken. Maar over het algemeen kan een leerkracht dat ook goed zelf. Totdat diezelfde leerkracht een plek toegewezen krijgt in de school, waar die niet zo blij mee is.
Het is mij zelf vier jaar geleden overkomen, toen ik als IB-er binnen een school werkte. De school begon te krimpen en ook het IB-werk. Ik moest weer terug voor de groep. Ook prima, want groep 5 is een leuke groep om te doen, maar mijn hart lag toen bij het IBwerk. Wat doe je?
In mijn geval ging ik rondkijken, niet met het idee, dat ik perse weg wilde of dat het zou lukken, maar ach, je weet maar nooit. Mocht het niet lukken, zou ik mijn ziel en zaligheid geven aan die groep samen met een ander. Ook prima. Komt tijd, komt raad. Binnen hetzelfde bestuur ging op een andere school een IB-er weg. Na een sollicitatiegesprek is het me gelukt om daar te gaan werken en toch mijn hart te kunnen volgen.
Nu sta ik aan de andere kant en ben ik degene die moet meedelen, dat een leerkracht een andere rol krijgt toebedeeld, dan deze had gewild. Die persoon kan een paar dingen doen:
1. zich vervelend blijven voelen met deze toebedeling
2. zich berusten en ervoor gaan
3. solliciteren
Eigenlijk kun je kortweg zeggen, dat deze leerkracht het wel of niet gaat doen, maar zal hierbij wel de consequenties moeten meenemen.
Dit lijkt heel simpel, maar dat is het niet. Ieder mens en iedere situatie is weer anders. Iedere school vraagt om bepaalde situaties. Het is de kunst om er al pratend uit te komen, hoe een en ander wordt opgelost. Dat kost tijd. Tijd is kostbaar. Tijd vliegt. Maar uiteindelijk komen we er altijd uit. Voor alles is een oplossing, ook voor deze leerkracht en voor deze school. We gaan ervoor. Straks weer een fris nieuw schooljaar met nieuwe uitdagingen. Een nieuwe tijd breekt aan.

Expertise behouden

Met de crisis nog in volle gang, zie je links en rechts mensen om je heen, die hun baan verliezen. Leek het aanvankelijk wel mee te vallen, zie je vooral mensen tussen de 50 en de 60 jaar ineens zonder werk zitten. Dat is jammer, want deze leeftijdsgroep heeft een berg ervaring!

In onderwijsland valt het misschien nog mee, al zijn er ook krimpregio's en verplichte mobiliteit. De vaste grond begint te trillen onder de voeten van menige leerkracht of andere mensen in het onderwijs. Iedereen zal het in meer of mindere mate voelen. De crisis. Als je je baan kunt behouden, merk je het wel in het budget, investeringen of anderszins.

Toch is onderwijs wel de plek om te investeren. Dit is de plek om mensen op te leiden tot volwaardige mensen, die mee kunnen denken en doen in de maatschappij. De plek waar de nieuwe ministers worden ontwikkeld.

Blij zijn we natuurlijk met het opschorten van de bezuinigingen op Passend Onderwijs. Maar dit is tijdelijk. Uitstel van executie. Als er bezuinigd moet worden, en dat zal moeten, doe dit dan bij iedereen. Laat alle salarissen bevriezen. Gelijke monniken, gelijke kappen. Pak niet een bepaalde groep, maar verdeel dit over iedereen. Zo kunnen we de pijn misschien voor anderen verzachten.

In elk beroep zal eens bekeken moeten worden welke dingen nu echt nodig zijn en welke zaken overbodig lijken en misschien later ook blijken. Niet een bepaalde groep beetpakken.

Het is belangrijk voor iedereen, dat de zingeving van het bestaan behouden blijft. Werkgelegenheid geeft een stuk zingeving. Hoe kunnen we het zover krijgen dat we de mensen met de meeste ervaring behouden in bijvoorbeeld onderwijs.

Het is algemeen bekend dat zo'n 85% van het budget van het onderwijs opgaat aan personeelskosten. Logisch dat men dan als eerste zal bezuinigen op personeel. Niet de meest slimmem keuze. Maar is er een oplossing?
Hoe kunnen we nu toch de expertise van het onderwijs, waarin is geinvesteerd vasthouden, opnieuw gebruiken en niet weggooien.

Misschien is er een mogelijkheid om gebruik te maken van een van de volgende aspecten:

- schoolbegeleidingsdiensten

- coaches

- stagebegeleiders

- contactpersonen van PABO's

- artikelschrijvers

- methodeschrijvers

- kwaliteitsverbeteraars

- onderzoeker op opbrengsten

En wellicht zijn er nog meer mogelijkheden. Zo kun je jouw expertise weer gebruiken. Zo heeft jouw invulling weer zin en zo houden we de kwaliteit vast. Menswaardig en zinvol. Misschien iets voor de volgende minister van onderwijs?