Zinderende zomerzon

Zwoele zomeravond
waanzinnig warm
spetterend spawater
spraakmakend sprankelend

glanzend geel
zinderende zon
bruisend bier
draaierig dronken

strakke stralen
zwalkend en zwetend
lamlendig lopend
boem op een bankje

warrige warmte
zelfverzekerd zitten
welverdiend water
duizelig of dromerig

zinderende zon
helemaal achter de horizon
machtige maan
koel en verkwikkend

slepend slaperig
geeuwend en gapend
boem in mijn bed
duizelig in dromenland

Bevriezen

Na een mooi Convenant Leerkracht worden nu de onderwijssalarissen toch bevroren. Ook al wilde Plasterk zich deze week toch nog even hard maken, om hier een motie in te dienen; helaas, er wordt niet naar geluisterd. Ondanks die mooie beloften is de kans op bevriezen erg groot. Toch kan ik met het salaris niet zo heel erg ontevreden zijn. Zeker als onderwijs je passie is. Het blijft een prachtig vak.

Neemt niet weg, dat alle geruchten rond regelingen, handelingsplannen, groepsplannen, 1-zorgroute, dyslexieonderzoeken, hoogbegaafdheid, HGW en die hele papierwinkel erbij natuurlijk wel een kern van waarheid bevatten. Daarnaast moeten we niet vergeten, dat er in de afgelopen jaren al aardig wat is gerommeld in het onderwijs. Mijn loopbaan begon in 1985, het bewuste jaar van de HOSnota, waarbij de bestaande salarissen ook werden stilgezet, maar de beginnende salarissen - zoals die van mij - werden even wat lager ingeschaald. Maar zonder gekheid, ik heb geen klagen.

Wie straks wel recht hebben tot klagen zijn de leerlingen. Zij hebben er weliswaar niets mee, dat hun docent of groepsleerkracht iets minder of misschien iets meer(denk aan de LBfuncties) gaan verdienen. Zij zijn wel de dupe van bezuinigingen, wat betreft de algemene besturen(indirect heeft dit consequenties voor grotere klassen), inkrimping van tijd voor de IB-er, andere rol voor de AB-er, de geldstromen vanuit de indicaties van de clusters, de toename van allerlei regelingen, waarbij leerkrachten en docenten meer met een papierwinkel bezig zijn (waardoor werkdruk toeneemt) en noem maar op. Dat is echt jammer.

Passend Onderwijs ligt op dit moment misschien even in de ijskast, maar intussen beginnen de referentiekaders van taal en rekenen weer op te spelen en zal de bloeddruk van sommige leerkrachten toch gaan te stijgen. Daarnaast wordt er weer nagedacht over nascholing, hoe om te gaan met de jongens in het onderwijs, die toch weer een andere onderwijsbehoefte hebben.

Met dit warme weer moeten we ons vooral niet druk maken. Wij hebben immers werk, waar anderen hun baan moeten inleveren (denk ik even aan al die mensen in Oss, die bij de fabriek van Organon werken). Misschien moeten wij onze werkwijzen ook eens bevriezen, om te beginnen met al die regelingen, groepsplannen en handelingsplannen. Dan kunnen we ons weer gaan bezig houden met waar we voor zijn opgeleid: lesgeven.

Oranje

In de tijd dat het WK voetbal aan de gang is, kleuren de straten oranje. Nu Spanje heeft gewonnen van Duitsland (wie had dat ooit gedacht?), zal de finale zondag tegen Spanje gespeeld worden. Toch benieuwd wat dat gaat opleveren.
De wimpel van de Nederlandse vlag laten we alleen wapperen, als er een lid van het Koninklijk Huis jarig is, de Oranjes.
Door de hitte wordt er een "code oranje" afgegeven door de brandweer, omdat de natuur brandgevaarlijk is. Standaard zullen er 4 brandweerauto's uitrukken.
Wanneer een verkeerslicht op oranje springt, wordt men geacht het kruispunt vrij te maken.

De primaire kleuren rood en geel kunnen zich met elkaar mengen, waarbij je vooral scheutig moet zijn met geel, tot een secundaire kleur oranje.

Zo heeft de kleur oranje toch verschillende betekenissen, herinneringen en associaties.

Ondanks het feit dat ik niet echt een voetbalfan ben, hoop ik voor het Nederlandse voetbal toch, dat ze kampioen worden. Er heerst toch een soort 'code oranje' in de Nederlandse straten. Vind ik wel, dat ze de woonboten in Amsterdam gewoon effe heel moeten laten. Succes aan de nieuwe burgemeester aldaar: Eberhard van der Laan. Met z'n neus in de oranje boter...

Voegen

Bij het woord voegen kun je denken aan het voegen van tegels in bijvoorbeeld een badkamer en het voegen tussen nieuwe mensen in bijvoorbeeld een nieuwe werkomgeving. Vandaag was een dag waarbij ik beiden heb uitgeprobeerd om er een goede draai aan te geven.
In een nieuwe school heersen andere regels, cultuur, mensen, methodes, etc. etc. Als je dan als buitenstaander binnenkomt, komt er best een hoop op je af. Tegelijk is dat een leuke uitdaging om er daadwerkelijk iets van te maken. Aftasten, luisteren, vragen stellen, rondkijken, investeren, het hoort er allemaal bij en het is nog leuk ook. Het voelt goed en dan maar hopen dat dit wederzijds is. Het is fantastisch om te zien, dat er op zo'n kleine school met zo weinig mensen zo'n werklust en verantwoordelijkheid heerst, dat voelt lekker.
Thuisgekomen moet er natuurlijk eerst nog wat worden gegeten. Dat wordt een kwestie van invoegen, want om 10 voor half 7 ben ik binnen. Vervolgens gaat een deel van het gezin op de bank voor de buis om Oranje te volgen. Echtgenoot voegt zich daarbij. Zelf verdwijn ik naar boven om daar nog een stuk badkamervloer te voegen. Dan kan er tenminste morgenavond weer gedoucht worden.

Gereedschap klaarleggen, voegmiddel erbij pakken, berekening maken voor een goede verhouding van poeder en water, roeren, smeren, schuin nat maken met een spons, met de spons op de voegen drukken, opwrijven en klaar is kees. 
Het voegen van nieuwe mensen is niet heel veel anders. Ook daarvoor zijn verschillende dingen nodig: materiaal, een goede voorbereiding, werken aan een goede verhouding, verschillende invalshoeken bekijken en vooral duidelijk communiceren met elkaar. Het kost alleen meer tijd om uiteindelijk opgenomen te zijn in een bestaand team. We gaan ervoor! Dan zal dat vast gaan lukken!

Zomervakantie

De lekkerste en langste vakantie in het onderwijs is de zomervakantie. De meeste mensen gaan ook echt even eruit. Van het ene schooljaar naar het andere is een echte rustperiode. De ene groep kun je achterlaten, met de nieuwe groep ga je straks beginnen.

Nu ik deze zomer van school, vereniging en functie ga wisselen is het iets andere koek. Je laat iets achter, waarbij je hoopt dat je voldoende hebt overgedragen, zodat de volgende collega verder kan werken, alles kunt vinden en de school zich verder kan ontwikkelen. Je start iets nieuws waarvan je nog lang niet alles weet. Je wilt inlezen, inleven, onderzoeken, voorbereiden, planningen maken, bedenken hoe je van die school weer "jouw" school kunt maken. Maar vooral hoe je van deze school een fijne plek kunt maken waar kinderen, ouders en leerkrachten zich veilig en vertrouwd voelen, waar je met elkaar voor wilt gaan om goed onderwijs te geven en waarbij we met z'n allen trots kunnen zijn op deze school.

Dat is natuurlijk een hele verantwoording, en ik weet dat ik niet alles in een keer op de rails kan krijgen, maar je wilt je daar natuurlijk zo goed mogelijk doorheen slaan.

Daarnaast nog een studie oppakken om mezelf competenties bij te brengen, die ik hard nodig heb om hier een succes van te maken. Een uitdaging en een hele verantwoordelijkheid. Maar nu eerst vakantie. Tijd voor ontspanning, ontlading en het opdoen van een berg energie om er straks weer tegenaan te kunnen. Fijne zomer... 

De sleutel

Zo aan het eind van het schooljaar is er een komen en gaan van kinderen(groep 8) en collega's. Deze keer hoorde ik zelf bij de collega's die afscheid gingen nemen.

Gisteren ging dat dan officieel door een pluimenpraatje van de directeur. Een prachtig pakket van alle collega's volgde en aan het eind van de dag leverde ik ook de sleutels van de school in. Een raar moment, dat toch wat emotionele gevoelens met zich meebracht. Dit was een warme plek om te werken. Lieve en fijne collega's, een open houding t.o.v. elkaar, een school die trots kan zijn op zijn betrokkenheid en collegialiteit. En dat was dan dat. Je neemt zelf een beslissing om een andere richting op te gaan, je ambitie te volgen en in te stappen in een andere school en nu zelfs ook een andere vereniging. Poeh, dat is toch even slikken. Maar ik wilde dat toch zelf?

Na een dag zonder sleutels te hebben gezeten, ging ik vandaag langs bij de nieuwe vereniging, het verenigingskantoor en de nieuwe algemeen directeur. Nog even wat zaken doorpraten en afspraken maken.

Vervolgens ging ik naar de nieuwe school, waar ik naast een nieuwe baan ook een andere rol ga krijgen. Ook dat is wennen. Maar ik heb er veel zin in. Maar eerst een afscheidslunch daar, twee collega's gaan weg.

Op het moment dat daar de directeur mij de sleutels overhandigt, zie ik dat het voor hem ook even een lastig moment is. Nog wat laatste dingetjes opruimen en als ik dan uiteindelijk thuis kom, ben ik echt doodmoe en heb ik eerst eens een middagslaapje gedaan om alle spanning en nieuwe indrukken te kunnen verwerken.

Het getal 25

Een kwart is 25%, 5x5=25, een dag is net geen 25 uur, 25 cent heette vroeger een kwartje, 25 minuten is net geen half uur, 25 dagen is drieenhalve week, wat zou 25 dan zo bijzonder maken?
Als je gekozen hebt voor elkaar en 25 jaar geleden elkaar het ja-woord hebt gegeven, dan is dit inderdaad een heel bijzondere dag. Een zilveren bruidspaar, zoals wordt gezegd, dat klinkt wel. Niet dat ik me nu oud en gerimpeld voel, maar het is toch een hele tijd.
In 25 jaar gebeuren er veel dingen die je samen meemaakt. Verdrietige dingen waar je samen doorheen slaat, maar ook mooie herinneringen die je samen hebt beleefd. Gisteren hebben we samen met onze (stief-)ouders al een voorproefje gehad, compleet met taart en versnaperingen. Vandaag staat vooral het positieve in de schijnwerpers en hebben we dit in eerste instantie samen gevierd in een Canadese kano op de Nieuwkoopse Plassen. Heerlijk! Het was zalig weer en natuurlijk enigszins verbrand, maar dat mag de pret niet drukken.
Thuisgekomen vieren we samen met onze 4 prachtige humoristische puberkinderen en 2 x aanhang een gezellige BBQ maaltijd in onze achtertuin, waar de oudste alles regelt rondom het braden en grillen van vlees. Straks in de zomervakantie gaan we met z'n achten nog een weekje naar de Ardennen. Gewoon genieten van al het goede wat ons overkomt. Wat een rijkdom!

Musical

Een musical is een feestje. In het theater betaal je dure kaarten, zit je soms ver weg, heb je een garderobe nodig en moet je drinken kopen in de pauze.
Op school heb je al kunnen meegenieten van de voorbereidingen. De voorbereidingen bestaan uit het maken van een prachtig decor, materialen verzamelen, kleding uitzoeken, toneelattributen opsnorren. Daarnaast moeten de rollen verdeeld, het stuk moet worden ingeoefend en de liedjes met dansjes uit het hoofd worden geleerd. Wat een werk voor groep 8! Petje af voor deze prestaties van leerkrachten en leerlingen.
Vervolgens ben je op locatie waar je gewoon koffie krijgt, veel bekende mensen tegenkomt, je jas gewoon kunt ophangen (al was dit vanwege de warmte niet nodig) en je achteraan zelfs nog eersterangs zit. Ik heb genoten van "De trein"
Als je dan binnen korte tijd ook nog van school bent veranderd, heb je ook nog de mazzel om zo'n feestje twee keer te mogen meemaken. Volgende week ben ik uitgenodigd ook nog eens kijken naar de musical van de klas die ik zelf in 5/6 en als ADVjuf in 6/7 heb gehad. Dan heet het "Windkracht 8". Ik ben benieuwd, maar verheug me er nu al op!

Geslaagd

Slagen kun je krijgen als je stout bent geweest, al ben ik daar niet zo voor. Je kunt geslaagd uit de stad komen, als je gave nieuwe kleren hebt gevonden of een nieuwe bank hebt besteld. Maar natuurlijk kun je ook slagen voor een zwemdiploma, een rijbewijs of een Master.
Dit keer gaat het om de tweede zoon Jos, die geslaagd is voor de HAVO en alles - in tegenstelling tot de rest van ons gezin tot nu toe - in een keer heeft gehaald. Terwijl ik me bij hem nog best zorgen heb gemaakt op de basisschool. Lezen vond hij niet leuk en eigenlijk leest hij nog steeds weinig. Sociaal gezien heeft hij een streepje voor, hij is begaan met iedereen en voelt goed aan als er iets is. Bewegen doet hij als de beste. Als klein kind klom hij overal al in, op en achter. Met trillende knieen heb ik hem weleens van de schuur getild, hij was toen anderhalf! Basketballen zit hem in het bloed, maar ook thuis kan hij slecht stil zitten en niet van je af blijven als hij je iets wil vertellen.
Al eerder in het schooljaar, ik meen dat het in april van dit jaar was, heeft hij een toelatingstest voor de HALO gedaan en is ook daarvoor geslaagd en dus toegelaten, als hij zijn diploma zou halen. Hierbij kan hij eerstegraads gymdocent worden.
Gaaf om te zien hoe kleine jongetjes groter en zelfstandiger worden. Je kunt zo een gelukkig mens afleveren die op eigen benen leert staan. Zo voel je als ouder ook dat hij is geslaagd in de breedste zin van het woord.

Driejarigen naar school?

De Onderwijsraad heeft twee weken geleden een advies uitgebracht om driejarigen al 5 ochtenden naar school te laten gaan. Onder het bericht op Kennisnet stond een poll, waarbij circa 75% tegen dit voorstel is. Nu kun je op dit voorstel niet per definitie meteen ja of nee zeggen. Er is altijd wel een "Ja, maar ... " of een "Nee, want ... "

Wetenschappelijk gezien heeft een rijke leeromgeving vele voordelen voor de onderwijskwaliteit van de kinderen, zeker als het kinderen betreft die uit een kansarme, anderstalige omgeving komen. Zij kunnen baat hebben bij het aanbieden van de taal dmv van voorlezen, cijferkennis, pedagogisch verantwoord speelgoed, constructiemateriaal, een gezelschapspel, puzzels of het spelen met andere kinderen.

Gevoelsmatig zijn deze kinderen nog wel heel erg jong om al aan het dagritme ("stramien") van een school te wennen, zeker 5 ochtenden per week. Deze kinderen zijn veelal nog individualistisch ingesteld. Wat pikken ze op van alle vroegschoolse activiteiten? Wat zijn de effecten op sociaal emotioneel gebied? Ervaren deze kinderen een veilige omgeving?

Voor mijzelf hoeft het niet(kinderen zijn nu ook al te groot, maar ook als ze nog klein waren geweest), omdat wij zelf graag voorlezen, spelletjes doen, bezoekjes brengen aan de kinderboerderij, bibliotheek bezoeken, puzzels maken en meer van dit soort zaken, die eigenlijk 'gewoon' bij de opvoeding horen. Maar ja, ik heb het zelf dan ook meegekregen van mijn ouders. Het werd me allemaal met de paplepel ingegoten.

Ik ben er wel een voorstander van als deze mogelijkheid wordt geboden aan taalzwakke milieus, mensen met een laag budget, eenoudergezinnen of aan gezinnen die niet goed weten wat ze allemaal kunnen doen om hun kinderen bagage mee te geven, waar ze op school wat aan hebben. Een soort leerschool, waarbij je als ouder ook wat ideeën kunt opdoen. Maar of je daarvoor een kind van 3 al 5 ochtenden naar school moet sturen, daarover heb ik toch mijn bedenkingen. Of zou de drempel om een 3-jarige naar school te brengen lager zijn, dan met een kind naar een opvoedbureau te stappen? Vaak zijn ouders en kinderen dan al te laat....