Kwetsbaarheid

Hoe kwetsbaar zijn wij in het onderwijs? Hoe kwetsbaar zijn onze kinderen?
Deze vraag is de afgelopen week weer sterker geworden na het zien van ouders die minder mobiel en meer afhankelijk worden, maar ook na de constatering van een ongeneeslijke ziekte bij onze hond. Op zulke momenten wordt onze kwetsbaarheid zichtbaar. Anderzijds geeft het de realiteit van het leven weer en zie je hoe flexibel we hier weer mee om kunnen gaan.
In het onderwijs is het niet anders. Zowel kinderen, leerkrachten als ouders kunnen kwetsbare mensen zijn.
Allereerst de kinderen. Jonge mensen, die niet altijd alles kunnen overzien. Zij zijn grotendeels afhankelijk van volwassenen. Zij worden groot gebracht door hun omgeving. Zij moeten het vertrouwen krijgen, dat zij ook zelf verantwoordelijkheden aankunnen.
Maar ook onderling kunnen kinderen kwetsbaar zijn. Denk maar eens aan een kind dat wordt buitengesloten, slecht is in rekenen of bepaald gedrag vertoond. Als volwassenen zullen we vooral voor deze kinderen iets moeten betekenen.
Ook leerkrachten, die in hun eentje een groep draaien, kunnen kwetsbaar zijn. Ga er maar aanstaan: een klas vol met jongens en meisjes in allerlei gradaties. Hele slimme kinderen afgewisseld met drukke, afhankelijke, pestende, autustische of zwakke kinderen. Allemaal verdienen ze een plekje in het hart van de leerkracht. Maar die leerkracht kan ook niet alles. Wie is er voor de leerkracht?
Ouders hebben vaak een netwerk om zich heen, dat bestaat uit familie, vrienden, werk, sportvereniging, school, buren, etc. Wat als daar iets fout loopt? Wie vangt hen op?
Zo heeft elke groep een bepaalde kwetsbaarheid waar we zuinig op moeten zijn. Neem de verantwoording en zie naar elkaar om. Kijk naar het kind, zie om naar de leerkracht en wees bereid te luisteren naar de ouder. Alleen dan kom je dichter tot elkaar. Alleen dan kun je de kwetsbaarheid van anderen dragen en samen verder gaan. Op weg naar de uitdaging van het leven.
Veel plezier en zorg voor een positief pedagogisch klimaat.

Vriendschappen op school

Vriendschap is een droom, een pakketje schroot met een dun laagje chroom, zo zong "Het goede doel" al jaren geleden. Eigenlijk is het nog steeds een waarheid als een koe. Vriendschap, wat is het eigenlij? Welke defenitie geven we hieraan? Verstaat de een niet iets heel anders onder vriendschap dan de ander?

Bij het schrijven van een stukje, zoek ik altijd beeldmateriaal. Over vriendschap valt best een heleboel te vinden, maar wat dekt nu de lading? De tekst in het paarse rechthoek vond ik treffend. Je kunt er nog aan toevoegen, dat er een luisterend oor is, als je praat, maar het geeft in ieder geval weer, dat het niet te vangen is in een plaatje of een omschrijving.

Wikepedia omschrijft vriendschap als "een nauwe (over het algemeen niet-seksuele) relatie of verhouding tussen twee of meerdere mensen waarbij het geslacht geen rol speelt. Een vriendschap is dus mogelijk tussen man en vrouw maar ook tussen twee mannen of twee vrouwen. Het belangrijkste waarop een goede vriendschap gebouwd is, is vertrouwen en onvoorwaardelijkheid."

Vertrouwen is een belangrijk aspect in vriendschap, maar die vind ik ook in collega's. De vriendschap met vrienden en vriendinnen betekent meer dan die van collega's. Je deelt meer dingen met elkaar. Het privéleven wordt ook onderdeel van de vriendschap. Je kent elkaars familie, partner en eventuele kinderen. Het gaat verder.

Sommige mensen kunnen vrienden hebben op een biljartclub of een sportvereniging. Ze delen daar van alles met elkaar. Mensen kunnen zich aan elkaar vasthouden en optrekken. Toch zal de een dit vriendschap noemen en de ander een goede kennis.

Wat is nu vriendschap bij collega's? In hoeverre is vriendschap op school eigenlijk mogelijk? Kun je dit combineren of gaan er dan meer belangen een rol spelen?

In mijn eigen omgeving zie ik verschillende teams en collega's. Collega's zijn mensen met wie je samenwerkt, een groot deel van de dag deelt, vertrouwen opbouwt en zelfs een team vormt. Net als bij een voetbalteam, er is een basis van vertrouwen en veiligheid. Toch is dit een andere gradatie dan echte vriendschap. Bij vriendschap is er ook vertrouwen en veiligheid, maar er is toch nog iets meer. Je deelt meerdere aspecten en je hebt ook nog eens een band met elkaar, waardoor je nog meer dingen deelt. Dan komt het wel voor dat je collega ook een vriend kan worden. Je komt dan meer bij elkaar over de vloer, viert eens een feestje, gaat iets samen ondernemen en bent met elkaar begaan.

En toch... en toch...

is dit een hele lastige situatie als je directeur bent van een school. Je kunt het natuurlijk ook in zo'n situatie goed vinden met verschillende collega's. Maar dit mag nooit belangenverstrengeling opleveren. Je moet immers functioneringsgesprekken en beoordelingsgesprekken kunnen voeren, zonder dat dit via andere wegen gaat tegenwerken of andersom.

Dus, vriendschappen op het werk: ga er zorgvuldig mee om!

Een vriendelijke hulp

Na een flinke reis tussen Kerst en Oud&Nieuw naar Denemarken en weer terug, wilde onze auto, een wat gedeukte KIA Pregio, die verder nog prima rijdt, niet starten.
Na het nogmaals te hebben geprobeerd belde ik uiteindelijk de ANNWhulpdiensten, die zouden ons vast verder kunnen helpen.
Met de kinderen bespraken we de mogelijkheid dat we misschien onderweg toch een keer verkeerd getankt zouden hebben. Een van de jongens was te hulp geschoten tijdens de reis en wist niet zeker of hij er wel Diesel in had gegooid. Het onderzoek zou dit moeten uitwijzen.
Na verloop van tijd ging de bel en een amicale man van de ANWB met een mooie bos grijze krullen stond voor de deur. Meteen pakte ik de sleutel, om hem op weg te helpen. Gezellig kletsend over van alles en nog wat controleerde hij een aantal zaken. Vakkundig en rustig van de ene mogelijkheid naar de andere.
Ondertussen kreeg ik een What’s up binnen van mijn oudste zoon, die zei dat zoon nr. 3 weleens verkeerd getankt zou kunnen hebben. Ook dit meldde ik bij de aardige behulpzame grote man. Hij controleerde dit door aan de toegediende brandstof te ruiken en dacht van niet. Toen hij niets anders kon vinden, hielden we het daar maar op, maar moest de auto nog wel even worden gestart.
Daar de auto iets te ver van de ANWB-bus af stond, ging ik even wat hulptroepen halen. Meteen kwamen er drie grote zonen helpen (de dochter bleef wijselijk binnen, hoezo emancipatie?). De ANWBhulp lachte vrolijk, startte de motor met behulp van een spuitbusje met gas en babbelde vrolijk verder over zijn eigen drie kinderen, net ietsje ouder dan deze kanjers.
Toen hij niets kon vinden, dacht hij nog aan het oliepeil. De motor van dit grijze vehikel zit onder de zitting van de voorstoelen. Daar de stoelen net weer teruggezet waren, nam hij toch nog even de tijd en moeite om ook dit even te checken.
Om de zaak zo volledig mogelijk te kunnen benaderen, zocht ik in mijn portemonnee of ik de bonnen van de tankstations nog kon vinden. En ja hoor, deze brachten het feit naar boven, dat het toch echt niet de verkeerde brandstof kon wezen, er was getakt met Diesel. Zou een ander merk Diesel daar nog mee te maken kunnen hebben?
Lachend en nog even rustig nam de vriendelijke behulpzame man nog een kijkje aan de andere kant van de motor en deed nog wat testjes. Er moest toch een andere reden zijn.
Na nog een test werd er een uitkomst gevonden: De vier gloeistiften (zelf nooit geweten van het bestaan hiervan) kapot, waardoor de auto niet goed kon opwarmen om te starten als de auto koud was.
De auto draaiende houdend gaf ik de glimlachende ANWBhulp een hand en ging terug naar de inmiddels aangekomen echtgenoot. Samen zouden we naar de garage rijden.
Ik vertelde mijn echtgenoot wat een vriendelijke hulpdienst ik had aangetroffen. Zegt hij doodleuk. Herkende je hem dan niet? Dat was Gijsbert Pronk, die schrijft altijd een column in de Kampioen. Beschamend moest ik dit ontkennend beantwoorden, maar ik dacht wel “waar ken ik deze man van?”

De ander

Mensen hebben mensen nodig. Kinderen hebben kinderen nodig. We kunnen niet zonder. Soms is het wel lekker om alleen te zijn of even alleen iets te doen. De een vindt dat zelfs lekkerder als een ander. De een is meer een einzelgänger, dan een ander. Niets mis mee.

Als je iets nodig hebt, of als er iets is, merk je pas echt hoe je een ander nodig hebt. Maar ook gewoon in het dagelijkse leven werken en leven we met anderen. Denk maar aan de boodschappen, het kopen van kleren, het vervoer waarmee we reizen of de sportvereniging waar je naartoe gaat. Veel heeft met anderen te maken.

Sommige mensen vinden dat prettig, anderen niet. Sommigen praten veel, anderen doen weer meer. Iedereen is verschillend, en juist dat maakt het zo boeiend.

Als iemand jou echt nodig heeft, verandert er iets in de relaties tussen mensen en/of kinderen. Toch verandert de waarden tussen mensen niet. Als iemand hulp nodig heeft, help je een ander zonder daar een waardeoordeel aan te verbinden. Iemand is niet minder als hij hulp nodig heeft, iemand is niet meer als hij hulp kan geven. Ik moet zeggen, dat het wel een goed gevoel geeft als ik word geholpen door een ander, maar ook als ik een ander kan helpen.

Het is de kunst om dat ook onze kinderen op school te leren.

Hoe blij ben ik met de hulpdienst van het wegverkeer, als de auto weigert te rijden en ik geen kant meer op kan. Anderzijds ben ik ook blij als ik mijn moeder kan helpen bij een bezoekje aan het ziekenhuis, wat haar een berg energie kost. Heerlijk om dat samen te kunnen doen.
Door hulp te bieden en/of hulp te krijgen, door dingen samen te doen, door samen verder te komen, leren wij om te gaan met de ander. Sociale vaardigheden zijn daarbij belangrijk, maar ook het gevoel van veiligheid en openheid. Het samen leren, van elkaar leren, open staan voor vragen en onverwachte gebeurtenissen. Samen sta je sterk. En dat is nu precies wat ik op school met kinderen wil bereiken: een veilige, open, eerlijke en prettige omgeving met een goede sfeer en betrokkenheid van ouders. Daarmee leer je kinderen een basis leggen voor de rest van hun leven. 

Dromen

Droomt u ook weleens van een mooie vakantie, een prachtige villa of zomaar een leuke baan? Een heerlijk zonnige dagje op het strand, een fantastische natuurwandeling of een vriendelijke buurman? Hebben we niet allemaal goede wensen aan het begin van een nieuw jaar?

Nu de school ook weer gaat beginnen gaan gedachtes op de loop. Wat gaat dit jaar brengen? Wat zou ik willen bereiken? Wat staat me te wachten? Wanneer kun je in december 2012 met trots terugkijken op een geslaagd jaar? Wat brengt jou zover dat ook onverwachte gebeurtenissen een plek kunnen krijgen?

Dromen zijn bedrog, wordt er beweerd. Dromen kunnen bedrog zijn, als het een verwing van de dag betreft, die alle gebeurtenissen door elkaar laat lopen. Dromen in de vorm van wensen hoeft geen bedrog te zijn. Je kunt iets proberen waar te maken. Waar een wil is, is een weg. Die wil is het doel waar je aan kunt werken. Maak een plan.

Het is net als bij schaken. Ik kom uit een echte schaakfamilie. Een van de belangrijkste tips is "maak een plan, maakt niet uit of het een goed of een slecht plan is, maar maak wel een plan" Geen doelloze zetten dus, want ik heb een plan. Dat plan kun je altijd bijstellen. Het doel om te winnen is er al, maar hoe bereik je dat doel.

Hetzelfde geldt in het dagelijkse leven. Wanneer men iets wil bereiken, gaat men nadenken hoe men dit kan waarmaken. Je hebt een doel, je moet een plan maken en voortdurend bekijken of dit de goede weg is. Evalueren. De bekende pdca-cirkel "plan, do, check, act, ..." geeft ons een mooi instrument om onze doelen te bereiken, onze plannen bij te sturen en goed naar onszelf te leren kijken.

Laat ons dan juist dromen, want daarin maken we mooie plannen, denken we na hoe we die kunnen behalen en leren we onszelf goed kennen. Zo kun je die droombaan, het droomhuis of jouw droomrelatie tot werkelijkheid maken.

Slaap lekker!

Storm

Als kinderen druk zijn, weet je al dat er storm op komst is. Nu is de storm enigszins onaangekondigd, want de kinderen hebben vakantie en zitten dus niet op school. Op weermannen hoef je niet altijd een blind vertrouwen te hebben, hoe vaak hebben zij het goed? Dus, ja, het was toch enigszins een verrassing.

Sinterklaas is al geweest, al waait de wind nog of weer behoorlijk door de bomen en giert het rondom de huizen en daken. Voor hem wel beter, dat hij terug is in Spanje, want op het water zal het niet veel beter zijn, of zouden Sint en zijn pieten geen zeeziek kunnen worden?

Met een hond moet je toch naar buiten. Geen probleem hoor, dat hoort erbij als je een hond hebt. Buiten aangekomen maakt het de contacten met andere aardbewoners, die gedwongen naar buiten moeten ook wel weer leuk. Eindelijk weer een leuk weerpraatje. Mensen leunen in de wind en boodschappentassen draaien mee in de wind.

Een wandeling langs het strand brengt pas echt een "uitwaaimoment". Heerlijk in de vakantie, alle zorgen laten wegwaaien, met een frisse start beginnen en eventjes eruit. Wapperende haren, gevaarlijk deinende vlaggenstokken, neerbuigende bomen, rondvliegende stukken hout, het heeft allemaal zo zijn charmes. Met name als je weer lekker in een verwarmd huis binnenkomt en aan de koffie kan.

Windmolens draaien op volle toeren en levert ons weer energie op om die huizen te verwarmen en koffie te kunnen zetten. Op sommige plekken staan er genoeg! Onderweg naar Denemarken waren er hele windmolenparken te zien in Duitsland. Slim bekeken!

En de schade? Ach, het vuurwerk heeft weer zo'n 10 miljoen schade gebracht, dit zal vast niet erger zijn.

2012

2012. Vaak schrijven we dit als '12. Een jaar met 12 maanden. Twaalf is een hoofdtelwoord. Het woord komt uit het Oergermaans: "twalibi", wat een samenstelsel is van de woorden: "twa" (twee) en "libi" (over). Het betekent letterlijk dus: twee over (de tien). Bron: Wikepedia

Ook al rijmt er geen enkel woord op twaalf (behalve zwaalf, een afgekorte versie van zwaluw), het is een getal dat overal voorkomt, denk maar aan de klok die verdeeld is in 12 uren, de 12 maanden van het jaar, de uiterste windkracht, waarbij de orkaan of windkracht 12 met een gemiddelde windsnelheid van meer dan 117 km/u tekeer kan gaan. De twaalf tekens van de dierenriem, de 12 halve noten in een octaaf, de twaalf zonen van Jakob en daarmee dus ook de twaalf stammen van Israel. Jezus had ook twaalf apostelen. De Europese vlag heeft twaalf sterren. Twaalf is een getal, waarmee vroeger ook werd gerekend. Het twaalftallig stelsel, later overgegaan in het tientallig stelsel. Tot 1971 werd in Engeland gerekend met een munteenheid in het twaalftallig stelsel, het duodecimale stelsel. Een shilling bestond uit 12 pence.

Twaalf is een getal met zes delers: 1, 2, 3, 4, 6 en 12. Een grote taart kun je het makkelijkste in 12 stukken verdelen. Eerst door de helft, nog een keer door de helft, zit je op een kwart, en dan elk kwart door drieen. Twaalf is een dozijn en 12x12 is een gros. 12 is een vijfhoeksgetal, je kunt een vijfhoek maken met 12 punten. Andersom bestaat een twaalfvlak uit allemaal vijfhoeken, de zogenaamde dodecaëder. Ook de rij van Pandovan, waarin spiraalvormig driehoeken worden gevormd, komt twaalf weer voor.

Twaalf is het hoogste getal dat je kunt gooien met twee dobbelstenen. Nederland heeft twaalf provincies. Vaak wordt borden en bestek twaalfdelig verkocht. We hebben een twaalfvingerige darm in ons lijf. In Oost-Afrika telde men met de duim, de overige twaalf vingerkootjes van een hand.

Natuurlijk kennen we allemaal nog wel het bekende spelletje 2 voor 12 van Bob Bouma, wat later Astrid Joosten ook heeft gepresenteerd. Hierbij moeten 12 letters worden gevonden, die weer een woord vormen.

In Engeland en Amerika bestaat de jury altijd uit 12 juryleden. Er bestaat hierover zelfs een boek, "Twelve Angry Men". En niet te vergeten: de basisschoolleeftijd gaat tot 12 jaar. Een fascinerend getal. Wat zullen er straks weer veel mensen trouwen op 12-12-'12, de laatste datum voorlopig, waarbij de drie getallen van de datum gelijk kunnen zijn.

Zelfs spreekwoorden ontkomen niet aan het getal twaalf: "Twaalf ambachten dertien ongelukken." wat betekent dat als hij steeds van beroep verandert, het steeds weer zal mislukken. Er is hier ook weer een TVprogramma naar vernoemd. Of: zo gaan er geen twaalf in een dozijn, iets wat buitengewoon is.

Tenslotte, om echt alle twaalf-mogelijkheden af te sluiten, heb ik dit rijmpje gevonden:

Naast goede kanten (minstens twaalf)

Heeft dit programma streken

Zo maakt het vaak een grove taalf-

out bij het woordafbreken

Een heel gelukkig 2012!

Bron: Wikepedia

Oudejaarsavond 2011

31 december 2011. Een tijdstip om even terug te kijken, maar vooral vooruit te kijken.

Het is Oudejaarsavond. In sommige delen van de wereld is het al 2012, 1 januari 2012. Grappig eigenlijk, hier moeten we nog toasten tijdens de jaarwisseling, daar is het al geweest. Zouden we kunnen terugvliegen in de tijd? Zou je iets over kunnen doen?
Zo heeft Oud & Nieuw ook zijn bekende en minder bekende gebruiken. De meest bekende voor onze eigen cultuur zijn:

- oliebollen en appelflappen (appelbeignets) eten

- champagne drinken

- vuurwerk afsteken

Het maken van oliebollen en appelbeignets wordt door veel mensen nog wel gedaan, maar natuurlijk kunnen we ze ook overal kopen. Oliebollen zijn er met en zonder krenten te krijgen. Heerlijk met poedersuiker.

Champagne wordt door veel mensen gedronken direct na 12 uur, maar kinderen en mensen die niet zo van champagne houden (zoals ik), drinken ook vaak kinderchampagne, eigenlijk gewoon appelsap met bubbels, het liefst die van Jip en Janneke, die is het lekkerst.

Vuurwerk afsteken doet men in sommige landen om de boze geesten te verjagen. Hier lopen jongeren al de hele dag (soms ook al de dagen ervoor) rond met rugzakken vol vuurwerk om af te steken. Samen lol hebben? Samen volwassen worden? Laten zien dat je stoer bent? Of hoort dit gewoon bij onze cultuur? Het meeste vuurwerk wordt massaal afgestoken om 12 uur straks. En op een hoog punt staan levert dan prachtige plaatjes op. Wanneer je zelf aan het afsteken bent, geniet je er volgens mij veel minder van, maar dat is mijn idee.

Na 12 uur wordt er in veel landen gefeest. Op TV kun je meegenieten van verschillende shows.

Zo´n stap van oud naar nieuw geeft een mens ook even de tijd om terug te kijken naar wat is geweest. Het laat ons ook nadenken over het komende jaar en daardoor vooral vooruit te kijken. Terugkijken en nagenieten van mooie herinneringen. Verder kijken en bedenken wat er komen gaat en hoe we dingen misschien anders moeten aanpakken. Leren van elkaar en van de omgeving, om daardoor verder te komen.

Nieuwe kansen om te grijpen en een nieuwe tijd die aanbreekt.

Laten we er iets moois van maken in 2012. Een goed leven bezorgen aan anderen en onszelf. Een liefdevol bestaan aan onze naasten gunnen. Begripvolle en betekenisvolle vergaderingen houden. In dienst van de wereld staan. Eerlijkheid en openheid bieden. Geen kwaad spreken over anderen. Iets voor een buurman of oma doen. Eigenlijk gewoon leven in vredelievendheid met een doel om dingen te bereiken, maar niet over andermans rug.

Laten we er echt iets moois van maken in 2012. Iets waar je zelf met enige trots op terug kunt kijken op de oudejaarsavond van 2012. Precies over 1 jaar. Een heel gezond, gelukkig, gezellig en leerzaam nieuwjaar!

Geen tijd?

In de drukke maand december hebben mensen weinig tijd. Haasten, rennen, boodschappen doen, cadeautjes kopen, mooie kleren passen, eten bereiden, kinderen wegbrengen, kinderen ophalen, viering hier en viering daar en ga zo maar door. Maar vergeten we dan niet de tijd? Letterlijk door zo druk te zijn en figuurlijk door geen tijd te nemen voor elkaar?

In een tijd als deze: iedereen heeft het druk met werk, gezin, sociale contacten, computer, telefoon of iPad. Juist nu moeten we aandacht hebben voor elkaar. Dat kost tijd. Even een praatje maken is niet 'zonde van de tijd'. En zeg niet te snel "Sorry, ik heb geen tijd." We hebben wel tijd, maar op dat moment niet voor die ander. Tijd kun je wel nemen en aansturen. Door de hectiek te ontlopen kun je tijd indelen, het jezelf niet te ingewikkeld te maken en tijd te nemen voor simpele zaken als een praatje met de buurman, een boodschap voor oma, een kaartje voor een zieke, een bezoekje aan een tante en wat meer aandacht voor thuis. Dat is de gedachte achter het kerstfeest dat straks weer glittert en schittert. Een tijd van rust en vrede. Kunnen we daar wel van genieten? Een goed gesprek en bewuste keuze maken, waar je tijd aan wilt besteden, geeft je meer rust. Dan ga je bewust om met die minuten die rustig voorttikken ipv van te rennen door de winkel, te haasten om bij het kerstfeest te komen en te hollen om nog op tijd te zijn voor een afspraak. Dan lijk je tijd te kort te hebben.

Geen gerace meer tegen de klok, maar tijd nemen geeft rust en meer tijd en aandacht voor anderen. Dan hoef je niet meer te zeggen "Sorry, geen tijd." Haal maar eens een aantal keren bewust adem. Neem ook tijd voor jezelf.

Licht in het donker

In een tijd van donkere dagen voelen veel mensen zich somber. Meer binnen en minder zonlicht maakt mensen letterlijk somberder. Toch zijn er lichtpuntjes.
Zowel letterlijk als figuurlijk is er veel licht te ontdekken in de maand december. Daar moet je wel voor open staan.
Kerstkaarten dwarrelen op de deurmat, lichtjes in de kerstboom twinkelen in de kamer, kaarsjes geven flakkerend licht en een extra schemerlampje maakt jouw plekje net iets prettiger om dat ene boek te pakken. Maar ook buiten die tastbare dingen is het de kunst om aandacht te geven en te ontvangen.
Zo zie je op school kinderen binnenkomen, die genieten van al die mooie lichtjes en versiering, sprankelende gezichten die vol bewondering de school binnenlopen. De verhalen die we mogen vertellen rondom de adventsweken geven een gevoel van samen zijn, de kerstcrea waarbij kinderen een eigen kerstwerkje kunnen kiezen geven iets extra's, het versieren van koekjes, waarbij een ouder kind samen met een jonger kind een koekje gaat versieren voor de oudere mensen in het bejaardenhuis en uiteindelijk ook de goed voorbereide kerstdienst waarbij we met de hele school en ouders samen het feest van het Licht mogen vieren.
Kerstfeest een een bijzonder feest. Een feest waarbij we met elkaarde geboorte van Jezus mogen vieren in een huis van Vrede en Licht. Dit doen we met elkaar en we leren het de kinderen op school.
Toch is december en kerst niet voor iedereen gezellig. Er zijn altijd mensen, die juist met deze dagen een mens die zo dichtbij staat of stond, enorm missen. Blijf hopen en genieten van de mooie dingen hier. Wat was kun je niet terughalen, maar wel herinneren. Kijk, luister en voel de dingen die er nu zijn.
Het is leuk om te zien in de films van Harry Potter, hoe de herinneringen van iemand zichtbaar gemaakt kunnen worden door anderen. In werkelijkheid kunnen we met elkaar praten over die herinneringen en kijken naar foto of filmmateriaal.
Ook kleine dingetjes zoals een tekst op een kaart zijn oprachtige momenten. Zo kregen wij vandaag een kaart van een tante, de zus van Teuns overleden moeder. Ze was oprecht blij met onze kerstfoto van de kinderen en schreef " ...mijn zus zou trots zijn geweest hierop. Dank daarvoor." Dat is mooi. Ook het kaartje van een kind voor een van de ouderen, waarop stond " U heeft geluk. U heeft het lekkerste koekje." zijn van die heerlijke genietmomentjes. Dat zijn lichtpuntjes die lang blijven nagloeien en die we ons daarom nog lang zullen blijven herinneren.