Functioneringsgesprek

Waarom ben ik voor (en soms tijdens) een functioneringsgesprek altijd zo nerveus? Komt het omdat je het goed wil doen, beetje faalangst? Komt het door een vervelende ervaring uit het verleden? Komt het gewoon omdat dat bij mij hoort?

Toen ik het met mijn echtgenoot besprak, ging hij voor het laatste. Net zoals de zenuwen krijgen van toetsen, de spanning voelen als ik voor het eerst een vergadering moet leiden of zoals ik dit jaar voor het eerst een nieuwe school binnenstap. Altijd weer dat drempeltje over, waarbij je toch niet weet wat er achter dat drempeltje gaat gebeuren. De onzekerheid is vaak waar de nerveusiteit heen gaat, juist omdat het over mezelf gaat.

Vandaag was het weer zover en gisteren begonnen die zenuwen alweer vervelend te doen. Mmm. Toen ik het besprak met een enkele collega op school verbaasden zij zich over mijn zenuwen. Toch niet verwacht misschien?

Toch is zo'n functioneringsgesprek ook een leuk en goed gesprek om eens wat dingen aan te kaarten die ik wil bespreken, wat mij bezig houdt en wat ik in de school zie als nieuwkomer. Bovendien kan ik dat op zo'n open manier doen, dat de gesprekspartner zich ook open stelt en zich laat zien. Dan kun je ook je kwaliteiten en de punten waar je aan wilt werken bespreken. En dat is gelukkig wederzijds. Het mooiste is dan ook, dat je als gelijkwaardige partners uit elkaar gaat en elkaar wilt helpen om er iets van te maken in de school.

Dan is de nerveusiteit bijna verdwenen, alleen nog koppijn.