Plussen en malen

In de poort van onze achtertuin spelen twee jongens met een bal vandaag. De een blond en een open gezicht met blauwe kijkers, de ander donker haar en bruine pretoogjes. Ze praten over de middelbare school. Ik vraag hen of ze daar graag naar toe willen. "Nee, hoor,"zeggen ze trots, "wij gaan naar groep 3!" We praten verder en we hebben het over het lezen. De donkere knul roept trots dat hij al kan lezen. De blonde vervolgt onmiddellijk dat hij dat ook kan. "Ik kan ook al plussen", zegt het blonde knaapje, "plus tien plus tien is twintig" en "een plus een is twee, twee plus twee is vier, vier plus vier is acht" Ik prijs hem om zijn knappe kunsten. Dan vraag ik of ze ook weten hoeveel acht plus acht is. De denkradertjes beginnen hard te draaien. De donkere dondersteen geeft het eerste antwoord. "Zestien." Nou nou, jullie kunnen groep 3 wel overslaan. Dan zegt het donkere aapje "Ik kan ook malen." Mijn buurvrouw die naast me staat begint te lachen en zegt dat ze dat ook kan, vooral 's nachts. De jongen begint alweer. "Een keer een is een, twee keer een is twee en twee keer twee is vier." En hoeveel is dan vier keer vier, vraag ik. De raderen bovenin het koppie beginnen weer hard te draaien, het denkmechanisme is aan het werk. Ik zeg nog, dat is hetzelfde als acht plus acht. "Zestien." Snelle leerling. Die zou ik wel in de klas willen hebben! Heerlijk, die onbevangen leergierige mannetjes.