Een witte wereld

Wat een prachtige witte wereld! Een plaatje om te zien. 10 cm zachte spierwitte sneeuw. Heerlijk om doorheen te banjeren.

Een wandeling met de hond vanmorgen leverde een enthousiasme op van haar kant, dat zijn weerga niet kent. Heerlijk rennen, ravotten en lekker schudden met die kop. Vooruit rennen en weer terug. Zal ik hier plassen of toch daar?

Met mijn mobiel in mijn handen kon ik het niet laten om toch een paar simpele plaatjes te schieten van deze aantrekkelijke witte wereld. Prachtig om zo wakker te worden en niet te hoeven werken vandaag.

Langs mij heen schieten mensen op een fiets die bijna niet kunnen fietsen, auto's die stapvoets over de weg glijden, mensen met dichtgebonden capuchons die me aankijken alsof ze willen zeggen: "laat dit maar snel over zijn". Over de Twitter bereiken er berichten die de chaos van het verkeer weergeven, trein- en busverkeer dat hinder ondervindt van al die sneeuw. Misschien zijn er zelfs mensen waarbij de verwarming uitvalt, echt heel vervelend.

Maar mensen, laat de haast even wat het is en kijk nu toch gewoon eens eventjes naar buiten. Dit stukje natuur is te mooi om waar te zijn. Dikke lagen sneeuw op de bomen, die ervoor zorgen dat je naar een ansichtkaart staat te kijken. Fantastisch. Geniet in deze drukke onrustige tijd toch gewoon nog eventjes van die prachtige witte wereld die rust uitstraalt! Voor je het weet is het weer weg.

Decemberfeesten

Op de basisschool rol ja van de Sint meteen door in de kerstversieringen, kaarsjes, adventsweken, kerstliedjes oefenen, regelen van de kerstviering, kerstband en kerstliturgie en ga zo maar door. Het is een hollen zonder stilstaan, anders is de kerst alweer voorbij.

Nu moet er gezegd worden dat de vakantie dit jaar wel erg vroeg valt(van za 18 dec. t/m zo 2 jan.). De adventsweken moesten met wat gesmokkel sneller doorlopen worden als je op 14 december als een kerstviering in de kerk hebt. Op 10 december was er al een kerstcrea georganiseerd voor de hele school. 15 december was door de kerstcommissie (ouders en juffen!) een kerstpuzzeltocht geregeld door de wijk. Op 16 december werd het kerstontbijt met kerstbrood en kerstkransjes geserveerd. Natuurlijk werd er van elke kerstactiviteit ook foto's gemaakt, en op de website geplaatst, zodat alle ouders konden meegenieten. Heerlijk genieten van al die glunderende kinderen.

Heerlijk dat je dan als leerkracht 2 weken de tijd hebt om bij te komen. Na tussendoor ook nog "even" de rapporten te hebben gemaakt en rapportgesprekken te hebben gevoerd, ben je echt even op en moet je jezelf weer opladen om straks met frisse moed en vol enthousiasme een geinspireerd en boeiend jaar te beginnen en al die verrassende openstaande kinderen te voorzien van goed onderwijs!

Stoelen

Een school kan niet zonder stoelen. Een groeischool als deze heeft steeds meer stoelen nodig en dat begint dan vaak van onder af, vanaf groep 1/2.

De school waar ik nu werkzaam ben bestaat nog maar 4 jaar. De school heeft nu 5 groepen, waaronder twee kleutergroepen met bijna de helft van het aantal leerlingen van de hele school. Daar blijft het groeien.

Ook in het verleden zit daar de grootste groei, dus moeten daar steeds stoelen bijbesteld worden.

Nu ik zelf ook een dag in een van die kleutergroepen sta, valt het op, dat er veel verschillende stoelen zijn van een en hetzelfde bedrijf. Bij elke bestelling was de stoel van maatje 2 (jongste kleuter) net weer iets anders. Soms hadden de doppen een andere kleur, zaten de poten aan de binnenkant of liepen de poten schuin naar buiten of naar binnen. Erg onhandig als de stoelen aan het eind van de dag moeten worden gestapeld, want niets paste in elkaar. En dan was dit alleen nog maar maatje 2, er staan voor de oudsten ook stoelen met maatje 3. Je zult maar slecht zijn in puzzelen!

Nu hadden we weer een nieuwe bestelling nodig en werden er - weer bij hetzelfde bedrijf - nieuwe stoelen maatje 2 besteld.

Na enige tijd werd de zending van 25 stoelen bezorgd. De bezorger vroeg nog om een concierge, maar ik moest hem teleurstellen en mijn eigen sjouw- en sjordiensten aanbieden, een concierge hebben wij immers niet. De stoelen werden in de schuur geplaatst, verpakt en wel.

De leerkracht van groep 1/2 pakte een aantal stoelen voor nieuwe leerlingen. Verbazing alom: De nieuwe stoelen maatje 2 hebben een zitting die 5 cm hoger is dan de oude stoelen maatje 2. Gevolg: Een kleine kleuter met bungelende benen. Tja, dat kan niet.

Eerst contact via de telefoon en de mail, foto's opgestuurd en nog eens herhaald via de mail, dat dit toch echt niet kan. Na een reactie van nieuwe richtlijnen voor kleuterstoelen volgens de fabriek, zal ik ze toch echt duidelijk moeten maken, dat een hoogteverschil van 5 cm echt niets met de richtlijnen van de fabriek te maken kunnen hebben.

Eindelijk contact met de leverancier - overigens een heel aardige man! - en hij komt op school om de zaak te bekijken en te fotograferen (had ik ook al gedaan, maar ja). "U begrijpt dat ik de rekening nog niet kan betalen als het niet in orde is." Deze man is vol begrip. Gaat het regelen via de fabriek en zorgt ook voor een deugdelijke oplossing van al die verschillende modellen, die we in zo'n korte tijd hier op school hebben gekregen. Heel mooi. Hier gaat nog wel even tijd overheen.

Dus kinderen... Voorlopig nog even bungelende benen.

December

De twaalfde maand van het jaar is aangebroken. De dagen worden korter. De temperatuur wordt lager. Sneeuw en ijs zijn geweest, maar komen wellicht ook nog. Sint heeft zijn hielen net gelicht en straks vieren we Kerst met familie vrienden en collega's.
Ook op school vinden we de pepernoten nog tussen de boekenplanken en staan de kerstbomen klaar en liggen alle mooie versieringen in hun dozen te glinsteren. Kaarsen worden gekocht. Huizen worden aangekleed in kerstsfeer. De geboorte van Jezus en het feest van het Licht dat voor iedereen komt breekt aan.
Voor veel mensen is dit een heerlijke gezellige warme maand. Voor anderen is deze maand de moeilijkste van het jaar. Teruggeworpen op jezelf, herinneringen die voorbij gaan en het gevoel van gemis van een dierbare.
Ook op school, in de klas kun je aandacht besteden aan het feest van het Licht. Met Advent leven we toe naar het Kerstfeest. Elke week gaat er weer een kaars aan. Bij Kind Op Maandag(godsdienstmethode) gaan er telkens deuren open. Ook op de poster gaat er elke dag een deurtje open met een nieuw verhaal en komen we steeds dichter bij het Licht.
De andere kant kun je ook delen met kinderen. Zo is Actie Schoenmaatje een uitstekende manier om kinderen dichtbij de andere kant van de wereld te brengen. Ze denken mee aan die kinderen die niet zo rijk zijn als wij.
Er zijn ook kinderen die een opa of oma of zelfs een ouder of broer/zus zijn verloren. Er even bij stilstaan en hen die ruimte geven die ze nodig hebben is goed. Daarna kijken we naar de toekomst en naar alles wat we wel hebben, waar we van kunnen genieten, waar we blij van worden en wat ons leven verrijkt.
Hoe mooi kan iets zijn, als je ook de andere donkere kant ervan kent. Hoe rijk kan een kind zich voelen met een gevulde schoenendoos, als het nauwelijks speelgoed bezit? Hoe fijn is het om met familie bij elkaar te zitten als er eentje ontbreekt? Hoe blij kun je zijn met werk, als je al jaren werkloos bent? Hoe gelukkig kun je je voelen als je jaren 'anders' op school en je wordt nu begrepen?
Zo zal ik ook weer extra genieten van de lente met het natuurlijke licht, de groene bomen, de bloemen en al die heerlijke geuren na deze donkere dagen in de winter. Heerlijk om naar uit te kijken!

Sinterklaas

"Zie ginds komt de stoomboot, uit Spanje weer aan" en "Daar wordt aan de deur geklopt" of "Sinterklaas Kapoentje, gooi wat in mijn schoentje". Spanning. Verwachtingsvol.
Maar... Sinterklaas bestaat! We vertellen het onze kinderen en we vertellen het op school, maar Sinterklaas bestaat echt. Een goed persoon, die van kinderen en mensen houdt. Een lief mens, die iets goeds wil doen.
Natuurlijk kent iedereen het verhaal van de bisschop van Myra en alle verhalen rondom deze kindervriend. Toch heb ik het niet over de man met de baard en zijn mooie glimmende rode mantel en zijn prachtige witte paard. Nee, ik heb het over de Sint in onszelf of in die van een goede vriend, die voor jou iets moois bedenkt.
In elk mens huist een Sint. Er is altijd wel iemand in de buurt waar je iets fijns voor wilt doen, iets leuks voor wilt kopen of zomaar eens iets goeds voor wilt betekenen. Dat zich dat dan niet altijd uit in een hand pepernoten of een gevulde schoen mag duidelijk zijn. Het kan alles zijn. Let maar op, ook jij krijgt iets van Sinterklaas. Misschien niet op 5 december, maar wacht rustig af. Het komt echt. Geloof erin!
Mocht je nu niets merken, speel dan zelf voor Sinterklaas. Hoe heerlijk is het om te geven en te zien dat je een ander een plezier doet?
Veel plezier in deze decembermaand en alle andere maande in het jaar. Het is immers het hele jaar door tijd om Sinterklaas te spelen.

Contact

Een mens kan niet zonder contact met andere mensen. Een mens is een sociaal wezen. Leven zonder anderen kan niet. Ook al ben je graag op jezelf, je kunt niet zonder andere mensen. Om mee te praten, om iets van te kopen, om elkaar een dienst te bewijzen, om hulp te vragen en te ontvangen, en ga zo maar door.

Contact is een vorm van communicatie, of zouden we dit beter kunnen omdraaien? Communicatie is een vorm van contact? Beide woorden zijn veelomvattend.

In deze tijd zijn de digitale contactmogelijkheden aanzienlijk uitgebreid. Waren we eerst al blij met televisie en krant en een telefoonlijn naar Australie, nu gaat het veel verder of dieper met meer mogelijkheden: het mobieltje en de computer hebben de mogelijkheden m.b.v. programma's als Hyves, Facebook, LinkedIn en Twitter en nog vele anderen de werled nog groter gemaakt. Neemt niet weg, dat deze digitale wereld voor veel mensen ook onoverzichtelijk wordt.

Daarnaast is het menselijke contact, oog in oog, een hand geven, het lijfelijke contact minstens zo belangrijk, zo niet belangrijker. De huylpmiddelen zijn prachtig en ik doe er zelf hard aan mee, maar het contact van mens tot mens is intensiever, rijker en echter.

Zo was ik laatst bij een oud-collega op kraamvisite en komt er volgende week een oud-directeur langs. In de kerstvakantie heb ik een afspraak met een oud-studiegenote en maak ik een avond vrij met een oud-collega. Verjaardagen binnen familie en vriendenkring zijn fijn. Heerlijk om de personen in kwestie even te zien, aan te kunnen raken, mee te kunnen lachen en huilen, ervaringen te delen, maar vooral om die nonverbale reacties en bepaalde emoties te kunnen waarnemen en uit te zenden. Want dat laatste is via het digitale verkeer nauwelijks mogelijk, zelfs niet met een webcam. Je ziet dan wellicht de uitdrukking op iemands gezicht, maar mist dan toch nog die lijfelijkheid, letterlijk de warmte van iemands aanwezigheid. Want ook het lijfelijke contact is naar mijn mening onmisbaar!

Dromen

De reclame van de pizza "zit niet te dromen jongen, eet je pizza" zet jezelf aan het denken. Voor dat je het weet, zit je dan ook te dromen.

In Happinez, een blad dat ik af en toe eens koop, stond hierover een heel artikel. Dromen zijn vaak wat vaag omschreven, heel anders dan doelen. Maar dromen, zo zegt het artikel geeft meer inspiratie, het is meeromvattend dan alleen een concreet doel.

Als ik dit vertaal naar het werken op de basisschool (en waar dan ook) dan zijn concrete doelen natuurlijk heel goed. Hoe kun je het doel behalen of bereiken? Wat heb je ervoor nodig? Wie heb je nodig? Hoe lang denk je erover te doen? Prima om zo je doel te bereiken.

Met dromen is dit altijd iets vager, maar daardoor vaak ook mooier en groter.

Dat wil niet zeggen, dat als je je doel niet hebt bereikt, of de droom niet is uitgekomen, dat het allemaal waardeloos is. Het is goed om een bepaald streven te hebben. Waar wil ik naartoe werken? Dromen gaan soms zo ver dat ze bijna niet haalbaar zijn, maar wel heel lekker zijn om van te kunnen genieten. Je kunt bijvoorbeeld dromen van een leven op een boerderij in Australie of een reisje naar de maan, maar tegelijkertijd weet je dat deze droom niet zo 1, 2, 3 haalbaar is. Een doel of een droom hebben in het leven, geeft jouw leven meer inhoud. Je weet waar je voor wilt leven. Je leven heeft meer passie gekregen.

De uitspraak van Marten Luther King en tevens een songtekst van ABBA "I have a dream" geeft meer aan dan dat ze zongen "Ik heb een doel" Zelfs Obama heeft een droom.

Dromen geven net even wat meer jeu dan een doel. De inspiratie, de passie en het hunkeren naar het onbereikbare. Daarom is het goed om doelen heel hoog te stellen. Ook in het onderwijs is dat zo. Maar het dromen over onderwijs, geeft net even wat meer passie en inspiratie. Draait het daar niet allemaal om?

Laten we lekker verder dromen.

Sintkriebels

Nu de pakjesboot 12 met Sint en zijn Pieten weer in Harderwijk is gearriveerd, is het ook leuk als de school die enige echte Sintuitstraling krijgt. Een stel enthousiaste ouders en een leerkracht versieren de school op vrijdagavond.
Op maandagmorgen loop je dan trots door de school, omdat het weer gelukt is, dat ook onze school er weer leuk uitziet.
Als om 10 voor half 9 de deur open gaat, en je ziet de eerste kinderen binnenkomen, dan zijn het niet de versieringen die deze ochtend zo uniek maken, maar de gezichten van de kinderen. De verrassende bekkies, de open monden, de stralende ogen, de enthousiaste kreten en de achter de moeders kruipende kinderen die het spannend vinden. Er zijn kinderen die spontaan vertellen, dat ze Sinterklaas hebben gezien, hun schoen hebben gezet en kinderen die nieuwsgierig zijn wat er in die "nepcadeautjes" zou zitten. Als jij er dan bij vertelt, dat jij bent vergeten om je schoen te zetten en je aan een groter kind vertelt, dat het grootste pak voor mij is, kan ik zo genieten van al die reacties. Dan is het soms toch jammer dat onze eigen kinderen, die Sintkriebels wat zijn ontgroeid. Des te groter is er het plezier van het werken op een basisschool. Heerlijk!

Samen

Wat biedt onze samenleving? Kunnen we samenwerken? Hoe gaan we om met onze medewerkers? Hoe houd je plezier in je werk? Allemaal vragen die door mijn gedachten zijn gegaan de laatste weken. De laatste 13 weken, zijn ook de eerste 13 weken in deze nieuwe baan. Roerige weken kan ik wel zeggen.
Hoeveel kan een mens hebben? Als je in een nieuwe baan rolt, een nieuwe functie krijgt, in een nieuwe omgeving belandt en je wilt daar wat van maken, maar rolt echt van het een in het ander. Van melding naar uitvallend personeel, van sollicitatieprocedure naar kinderboekenweek, van timeout naar huiselijk geweld, van een overlijden naar een goede communicatie met collega's en ouders. Wat is er dan fantastischer om te merken, dat je dit niet allemaal alleen hoeft te doen? Het gevoel dat je samen een team bent en er samen voor kan gaan, samen die school wil zijn die je voor ogen hebt. Maar ook dat je even kunt bellen met andere directeuren, die meteen voor je klaar staan en jou bijstaan om je te helpen. Ja, die zelfs naast het telefonische contact ook meteen naar je toekomen als dat nodig is. Ook dat is samen werken ofwel samenwerken. Dat geeft een goed gevoel en maakt je sterker om verder te gaan aan deze tocht door het woelige water, een tocht waarvan ik nog steeds geloof dat het goed komt.
Als je dan - zoals afgelopen week - ook nog te maken krijgt met een plotselinge uithuisplaatsing, je terugkomt op vrijdag voor de collega's, maar vooral ook voor die kinderen en iemand maakt net even een paar keer achter elkaar een verkeerde opmerking, dan breekt er iets.
Gelukkig stond het weekend voor de deur en hadden mijn echtgenoot en ik een weekend samen gepland. Met al die drukte is dat dan wel even heerlijk om eindelijk even samen weg te kunnen. Samen uitslapen, samen lezen, samen luieren, samen over het strand banjeren, samen de hond uitlaten, gewoon even lekker samen. Dan ben je er samen weer klaar voor. Sterk genoeg om de volgende stroming aan te kunnen.

Kwetsbaarheid

Als je merkt dat alles in huis en gezin, maar ook in het werk en de sociale omgeving soepel 'loopt', merk je soms niet hoe 'rijk' je eigenlijk bent. Gezonde gezinsleden, die natuurlijk allemaal weleens lekker vervelend kunnen zijn. Lieve familie, die je dan te weinig ziet. Fijne buren, waar je ook weleens wat aan moet vragen. Een goede baan, waar ook weleens wat besproken moet worden, wat niet altijd makkelijk is. Goede dingen, die allemaal weleens verstoord worden door kleinigheden.

Zo heb ik jaren geleden nogal gedokterd met de menstruatie, met medicijnen en het krijgen van kinderen. Na twee miskramen kwam onze oudste zoon ter wereld, en dan word je eraan herinnerd dat niet alles vanzelf gaat en zo vanzelfsprekend is.

In de afgelopen week was er met de school weer zo'n moment. Een triest moment waarin een vader van twee kinderen overlijdt en er vervolgens een heleboel gebeurd rondom zo'n gezin. Een sterke vrouw en twee schatten van kinderen, die straks met z'n drieen verder moeten. Dat doet zeer. Het voelt oneerlijk.

De mooie kant van het verhaal is, dat ouders, leerkrachten en kinderen een bepaalde verbondenheid krijgen in zo'n periode. Met z'n allen probeer je om die familie heen te staan, maar ook ruimte te geven voor verdriet van jezelf. Collega's die met hun eigen verhaal komen. Ouders die vragen stellen, waar ik ook het antwoord niet op weet. Kwetsbaarheid die om de hoek komt kijken.

We hopen met z'n allen op de Kracht die we krijgen om dit met elkaar te delen en te dragen, zodat je ermee verder kunt in jouw eigen leven en vooral het Licht in dat leven weer te kunnen zien.