Sportief

De voorjaarszon doet wonderen. Het energiepeil stijgt, het humeur vrolijkt aanzienlijk op en de zin om iets te doen neemt toe. Overal lijkt het nieuwe leven weer zichtbaar. Lammetjes worden geboren, de bloembollen komen op en veelkleurige bloemen sieren de grijze wereld. Mooi, maar wat doet het nu met jezelf.

Met een kleine stimulans van manlief, zijn we toch eens gaan kijken naar een fiets met trapondersteuning, om de reis naar het werk aanzienlijk te veraangenamen. Vlak voor de zomervakantie heb ik zo'n fiets geleend bij de vertrouwde fietsenwinkel. De mensen die daar werken kennen ons al jaren. Een tochtje naar school heeft mij ertoe gezet, om deze - toch wel prijzige - fiets aan te schaffen en zo het nuttige met het aangename (zoals mijn vader altijd zegt) te combineren.

Nu de voorjaarsvakantie voorbij is moet ik natuurlijk wel op die fiets springen. Meteen de eerste maandag heb ik plaats genomen op de zitplaats van dit rijdend stalen ros. Mmm, heerlijk in de buitenlucht, frisse wind opsnuiven en tussendoor nog even een andere school bezocht en nog een extra frisse neus gehaald. Mmmm. 's Avonds het vaste avondje met de buurvrouw toch ook door laten gaan, bij meer bewegen voel je je immers fitter, blijkt.

Om nu niet te hart van stapel te lopen, gaf ik mezelf op dinsdag een rustdag, ik moest immers 's avonds ook door naar de studie. Vandaag ging ik weer, maar dit viel zwaarder dan maandag. Niet alleen vermoeider naarmate de week vordert en eigenlijk te laat het bed opgezocht gisteravond, maar de wind van vandaag liet de noodzaak van de trapondersteuning, ofwel het motortje, wel goed zien.

Ach, toch lekker in beweging geweest, vanavond toch iets eerder in bed en volgende week weer - minimaal - twee keer fietsen.

Kan ik morgen weer extra genieten van de luxe van een auto. Mocht het zonnetje schijnen, zet ik sportief mijn zonnebril op en draai het raampje een stukje open.

Goedemorgen!

De vakantie is weer voorbij en maandag mogen we weer aan het werk. Mogen ja, want eigenlijk ben ik bevoorrecht met het werken in deze baan.

Laatst was ik in groep 1/2a. Op het moment dat de kinderen hun eten en drinken mochten pakken en dit onder hun stoel zetten, pakte ik zelf een pakje uit mijn tas. Een pakje gevuld met 'goedemorgen', een lekker zuiveldrankje van een bepaald merk, zette ik netjes onder mijn stoel. Als juf moet je het goede voorbeeld geven. De kleuters, die bezig zijn met letters, vertel ik wat er op het pakje staat. Goe-de-mor-gen. Ze proberen bekende letters te zoeken en giebelen om het woord goedemorgen. We maken er grapjes over en zeggen goedemorgen tegen elkaar en tegen het pakje.

Vooral aan jonge kinderen kun je 'gedag zeggen' en 'goedemorgen wensen' leren. Door het nu ook te laten zien in de klas, het woord bewust voor te lezen, letters te benadrukken, begint het nog meer te leven. Letters krijgen klanken en andersom. Deze kinderen wordt meteen een fonemisch bewustzijn bijgebracht, heel spelenderwijs.
Nu probeer ik elke morgen bij de deur van de hoofdingang van de school te staan, ouders en kinderen te verwelkomen en hun goedemorgen te wensen. Het leuke bij het zeggen van "goedemorgen" is, dat dit niet alleen een vriendelijk gebaar is, maar ik meteen contact kan maken met de kinderen en de ouders. Een kort praatje, het noemen van de namen van de kinderen(ik ken nu echt 95% bij naam), openstaan voor een vraag, aanspreekpunt als iemand iets kwijt wil, aansporing als we ergens ouders voor nodig hebben en ga zo maar door. Het mooie van dit contactpunt is, dat je ook daadwerkelijk de school open kunt stellen, even een grapje kunt maken of even iemand een hart onder de riem kunt steken.

Als school ben je zo niet alleen een leerinstituut, maar bied je ook een veilige omgeving, een open cultuur, opvoedkundige staaltjes of een sociaal emotionele kant van de mensen. Kortom, mensen en kinderen als totale individuen te benaderen. En goed voorbeeld doet goed volgen.

Dan is het "goedemorgen" wensen dus minstens zo belangrijk als het woord "goedemorgen" aan te leren. Een beetje gezonde reclame nemen we dan maar op de koop toe.

Sponsors gezocht!

In hoeverre is het wenselijk om in het onderwijs te gaan werken met sponsors? Persoonlijk heb ik daar toch wel wat moeite mee, omdat we de jonge kinderen mischien op het verkeerde been zetten qua beinvloeding van bepaalde producten.

Neem nu de actie van - pak 'm beet - 10 jaar geleden. De toenmalige chipsfabrikant Smith had een actie bedacht, waarbij je bij elke zak chips punten kon sparen voor CD's, die op school ingezet konden worden. Dit ging mij toch echt te ver. Onze kinderen, die toen op de basisschool zaten, kregen dit mee van hun basisschool.

Op onze eigen school hebben wij een gift gekregen om de bekostiging van buitenspeelmateriaal rond te krijgen. Ideaal, maar is dit wel toegestaan? Strookt het nog met wat wij voor ogen hebben met de kinderen. Ik denk het wel.

Nu de bezuinigingen en het passend onderwijs door de schooldeuren wordt gedrukt, kunnen we misschien niet anders, dan de chipsfabrikant binnen te halen. Als Gruitenschool (groente en fruit i.p.v. koek meenemen op twee dagen per week) ben ik dan niet blij. Daar gaat het goede voorbeeld, dat je mee wilt geven. Daar gaat jouw stukje gezondheidsopvoeding.

Maar misschien moeten we zelfs zover gaan, dat er sponsoring plaats gaat vinden van de chocoladefabriek, de plaatselijke supermarkt, de tuinder uit het dorp, de stratenmaker van het schoolplein, de schilder, de software, de uitgever en ga zo maar door. Want bij bezuinigingen komen er meer kinderen met onderwijsbehoeften binnen de schoolmuren, wordt er meer gevraagd van de leerkrachten, is er meer materiaal nodig om ook voor deze kinderen de goede middelen in te kunnen zetten en hebben we zelfs gespecialiseerd personeel nodig. En waar gaan we dat van betalen? Juist, van die sponsors! Dus alle bedrijven in Nederland: Wees alert, de scholen komen naar jullie toe. Misschien kunnen we er meteen een ludiek gesponsord schoolreisje van maken, bieden we jullie wel een maatschappelijk stage van de leerlingen van 7 en 8, hebben we die lesuren ook weer mooi gevuld.

On(der)wijs: Voorjaarsvakantie

On(der)wijs: Voorjaarsvakantie: "Bij voorjaarsvakantie denk ik aan het voorjaar, de lente, het begin van de bloeiende geurende wereld. Ook denk ik aan de voorjaarsbloemen, g..."

Voorjaarsvakantie

Bij voorjaarsvakantie denk ik aan het voorjaar, de lente, het begin van de bloeiende geurende wereld. Ook denk ik aan de voorjaarsbloemen, gele narcissen, paarse krokussen en geurende hyacinten. Bomen vol groene knoppen. Een lekker zonnetje en een frisse wind maken de wandeling met de hond tot een heerlijk buiten zijn.
Niets van dit alles. Van voorjaar is nog geen sprake, 's nachts kan het nog vriezen. De voorjaarsbloemen zijn nog ver te zoeken, behalve die je in de winkel kant en klaar koopt en laat bloeien in je eigen huiskamer. Een zonnetje mis ik nog, het regent al twee dagen aan een stuk door. Weinig frisse voorjaarswind.
Is dan de voorjaarsvakantie gedoemd te mislukken? Welnee! Vakantie is ook altijd even een tijd van op adem komen. Terugkijken naar de tijd die is geweest, bezinnen op wat komen gaat. Wat staat ons dit schooljaar nog te wachten? Vakantie is een tijd van "niet letten op de klok", van uitslapen en van dingen doen, waar we normaal gesproken geen tijd voor hebben.
Het is in het onderwijs natuurlijk zo, dat het personeel veel vakantie heeft. De meeste mensen, die dit schamper op een verjaardag rondbazuinen weten niet, dat het onderwijs uit enorme pieken bestaat. Zo hadden wij voor de voorjaarsvakantie een projectweek, eigenlijk twee weken. Daarin draaien de lessen op volle toeren, steekt iedere leerkracht veel energie in mooie toepasselijke werkjes om op de laatste avond een spectaculaire presentatie te kunnen laten zien. Bij ons was dit op donderdag en zo zag ik menige groepsleerkracht met rode konen door de school lopen. De laatste hand leggend aan een goed geetaleerd klaslokaal. Wat hebben ze dan een welverdiende vakantie!
In het onderwijs kun je niet even achteroverleunen, nee je kunt eigenlijk niet eens half ziek voor de klas (leerkrachten doen het wel!) omdat zo'n groep alles van jouw vermogen vergt. Niet alleen een gewone les afdraaien en kijken of iedereen aan het werk is, maar ook de goede leerling helpen bij het pluswerk, de minder goede leerling helpen middels een handelingsplan, registreren wat er die dag is gedaan, voorbereiden voor de volgende dag, spullen klaarleggen, ouders te woord staan en ga zo maar door. Na de voorjaarsvakantie komen de rapporten eraan. Dat betekent rapporten maken en 10 minutengesprekken organiseren.
Onderwijspersoneel kan dan in deze voorjaarsvakantie even genieten van een eigen leesboek, rustig winkelen, wandelen in de natuur of op bezoek bij vrienden. Rust in het hoofd en rust voor je lijf. Dat daar dan ook nog een kleurige bloembol, een lekker zonnetje of een frisse wind bij hoort, is meegenomen. Mocht die er nog niet zijn, halen we hem gewoon in huis!
Zo kunnen we er straks weer lekker tegenaan. Uitgerust en wel genietend van die vrolijke snoeten, ondeugende bekkies en leergierige kinderen. Want daar doen we het voor en dat zijn de pieken in het onderwijs wel waard. Hebben we die voorjaarsvakantie natuurlijk wel verdiend!

Passende bezuinigingen?

Met Passend Onderwijs is niks mis. Met bezuinigingen ook niet. Tegelijkertijd is misschien toch niet handig. Natuurlijk moeten al die tussenlagen eruit, al die extra gelden moeten handiger besteed worden. Maar waarom moet je eerst gaan snoeien en dan nog eens bedenken of dat passend onderwijs goed terecht komt? Handiger is het om eerst het passend onderwijs goed op de rails te zetten en dan te kijken wat er anders ingericht kan worden. Nu worden de bezuinigingen een doel op zich. Misschien zelfs het eerste doel? En natuurlijk moet er worden bezuinigd, als er minder geld is, kun je gewoon minder verdelen. Dat er banen verdwijnen binnen de speciale zorg hoeft niet fout te zijn, maar zorg eerst voor een goede basis, waar elk kind op een goede plek kan komen, waar hij dichtbij naar school kan, maar waar ook nog eens aan zijn onderwijsbehoefte voldaan wordt, waar de juiste specialisten op de juiste plek zitten en heel direct, met korte lijnen ingezet kunnen worden. Zo kunnen er ook banen gecreeerd worden met diezelfde mensen, die er aan de andere kant uitgehaald moeten worden. Dan behoud je de expertise op de goede plek. Zo'n Centrum voor jeugd en Gezin is een goede start, om van daaruit verder te werken en zo de kinderen verder te helpen. Daar gaat het immers om: Het kind. Dat is het doel van Passend Onderwijs. De bezuiniging komt op de tweede plaats. Laat Passend Onderwijs niet het kind van de rekening worden.

Ik hoop dat er toch nog iemand een geluksdubbeltje vindt om deze problemen op te lossen....

Transformatief

Het woord "transformatief" bestaat volgens het woordenboek niet. Toch krijg ik dit mee bij mijn studie t.a.v. leiderschap. Leer ik nu iets wat officieel niet bestaat, of moeten we het anders formeren? Misschien transformeren naar transformatie:

Transformatie bestaat wel en betekent:

1.omvorming, vervorming, herschepping, gedaanteverwisseling;

2. omzetting van energie, van een chemisch element in een ander;

3. taalkunde algemene regel, die de structuur van een zin omvormt tot een andere structuur;

Bij het werkwoord transformeren denken we aan: vervormen, een andere vorm geven of het veranderen van gegevens. veranderen van gegevens.

Toen mijn neef van inmiddels 27 jaar een klein jongetje was, hield hij veel van auto's. In die tijd waren transformers erg in. Mijn zus hield er niet van en wilde dit hem eigenlijk niet geven. Maar ja, ze ontkwam er niet aan. Hij kreeg een transformer. Het autootje kon je omvormen tot een robotje. Ook andere vormen konden worden getransformeerd.

Wat heeft dit alles nu met het transformatief leiderschap te maken?

We doelen op een transformatie als een doelbewuste verandering, die een bedrijf of een onderwijsinstelling doorvoert in zijn organisatie. Een transformatief leider gaat een verandering aan, maar zorgt ervoor dat zijn collega's zo geinspireerd raken, dat zij het nut van de verandering inzien en er zelf mee aan de slag gaan.

Zo ben ik op school bezig met het neerzetten van een goede gedegen leescultuur. Er worden afspraken gemaakt t.a.v. lezen, er is een leeskwartiertje ingesteld, er wordt een leeskaart gebruikt en wat nu zo leuk is, is dat een leerkracht zelf het duolezen heeft geintroduceerd in haar groep en daar zelf zo trots op is, dat ik mocht komen kijken. Thuis heb ik het heel enthousiast aan mijn echtgenoot heb zitten vertellen.

Ook de opdracht aan de leerktrachten om op de NOT iets uit te zoeken t.a.v. het lezen, bracht twee leerkrachten op een enthousiaste presentatie van de boeken en de loco, die zij voor hun klas hadden gekocht. Geweldig!

Dit zijn de leuke dingen, die een transformatief leider (en dat ben ik nog lang niet, maar ik word me er wel van bewust) meemaakt in zijn bedrijf of in mijn geval een onderwijsinstelling. Het gevoel dat je die leerkrachten zo hebt kunnen stimuleren en enthousiasmeren, dat ze daadwerkelijk zelf iets gaat uitproberen of gaan aanschaffen en gebruiken in hun eigen groep, geeft mij de inspiratie om hiermee verder te gaan.

oude juf

"hooi oude juf ik mis je heel erg", lees ik vandaag via een krabbel van Hyves. Een jongen, die ik in groep 3 in de klas heb gehad, zit nu in groep 7. Schattig natuurlijk, maar oude juf? Ja, niet meer de juf van nu, zo'n oude juf. De digitale media en alle computercontacten maken het makkelijk om contacten te onderhouden en zo nog eens iets te horen van mensen/kinderen, die je al een poosje niet hebt gezien. Zo heb ik ineens weer contact met nichten, die ik al lang niet heb gezien, van kinderen, die ik 25 jaar geleden in de klas heb gehad, van kinderen van vorige werkplekken, oude buren, kennissen, vriendjes van de basketbal etc. etc. De Hyves heb ik bewust in tweeen gesplist. Een gewone en een juf-Hanneke Hyves. Daarnaast is het heerlijk om af en toe eens lekker te kunnen twitteren en mee te discussieren op LinkedIn. Ook Facebook heb ik opnieuw leven ingeblazen, toen bleek dat onze twee Franse loge's facebook hadden en ik zo nog contact met ze kon onderhouden, in het Engels gelukkig.

Er moet wel gezegd worden, dat de digitale geschreven communicatie een bepaalde behendigheid van de taal vereist. Lees nog maar de titel "oude juf". Hoe snel kun je iets niet verkeerd opschrijven en toch (met een andere intonatie) anders hebben bedoeld? Is het de oude juf van vroeger of een juf op leeftijd? Hoe goed moet je letten op je taalgebruik in een mail, als je mensen ergens aan wilt herinneren, zonder een bepaalde ondertoon.

Terugkomend op "oude juf", ben ik zelf ook via de website van de zoon van mijn oude juf in contact gekomen met mijn eigen allerliefste oude juf van de tweede en derde klas van de lagere school. Een juf van vroeger en inmiddels ook al wat jaartjes ouder dan dat ik zelf ben. Hoe heerlijk is het dan, om die lieve oude juf zomaar eventjes aan de telefoon te hebben en wat ervaringen te kunnen uitwisselen. Dat is toch anders dan via mail of welke ander geschreven digitaal medium.

Samen verschillend

Vroeger logeerde ik vaak bij mijn oma, bij een vriendinnetje, een nichtje en weer later bij mijn oudste zus. Dat was gewoon.

Tegenwoordig kun je ook te maken krijgen met een uitwisseling of het ontvangen van buitenlandse leerlingen in het kader van een project van de middelbare schhol. Zo is het ook deze week. Op de middelbare school van onze kinderen is er een MUNA project, waarbij allerlei Franse en Duitse studenten naar Nederland zijn gekomen. Natuurlijk hebben zij ook een slaapplek nodig en zo zijn wij in de gelukkige omstandigheid dat er twee Engelssprekende Franse meiden van 15 en 16 bij ons in huis mogen slapen.

Een kleine aanpassing in ons toch al overvolle huis bood hen de gelegenheid. Een grote eettafel en een beetje meer eten maakte het mogelijk dat iedereen ook daar een plekje had. De auto kon hen naar school en weer thuis brengen.

Op school hebben ze voorbereidingen en vergaderingen in het Engels, om hen te laten ervaren hoe het is om met mensen uit andere landen te debatteren over bepaalde problemen. Mooie ervaring.

Na een intensieve week is iedereen moe van de overvolle dagen. Rekening houden met elkaar, voortdurend Engels praten, 's avonds nog weg moetn, moeite doen om elkaar te begrijpen, wegbrengen en ophalen en zo nog meer.

Het gekke van zo'n week is, dat je gaat wennen aan die twee extra personen in huis en dat je zelfs van deze mensen gaat houden. Hoe bijzonder is het als je leuke gesprekken krijgt en zij ook aan jou vragen hoe een en ander toegaat, waar je werkt, wat je doet, hoe Nederlandse woorden uitgesproken worden, etc. Andersom vragen wij ook aan hen dingen die hun land (Frankrijk in dit geval) normaal zijn. Zo vonden zij het maar raar dat wij chocopasta op een baguette smeerden of dat we de sla tegelijk met de aardappels en groente aten. Ze hebben geproefd van de hagelslag en de pindakaas en zelfs vla gegeten. Ze wilden weten waarom het woord aardbeien twee a's heeft. Een paar simpele voorbeelden.

Morgen brengen we ze samen met onze zoon, die ze keurig heeft begleid en een goed woordje Engels spreekt, naar school, waar ze kunnen beginnen aan hun terugreis naar Frankrijk. Afscheid nemen valt dan toch ineens een beetje zwaar, ook al weet je, dat dit niet voor maanden zo kan blijven. Twee zulke verschillende culturen, twee verschillende landen, verschillende mensen, gewoon twee lieve meiden. Je deelt iets met elkaar waardoor mensen dichter tot elkaar komen. Dat is echt heel mooi, ook voor ons!

Onbevangen

Naast de andere werkzaamheden op school, heb ik op woensdag een groep 1/2. Een lekker stel bij elkaar.
Leeftijden varieren van net 4 tot bijna 7 jaar.
De een goed in luisteren, de ander goed onderricht en een derde weer een goede letterkennis.
Toch hebben juist deze kinderen iets waar wij als volwassenen jaloers op kunnen zijn: onbevangenheid.
Zij zien geen gevaar, hebben vertrouwen in jou, spelen hun eigen fantasiespel, hebben geen benul van de tijd, hebben plezier, zijn overal in geinteresseerd, willen leren, willen ontwikkelen, willen heerlijk spelen.
Zo geniet ik zelf dan ook weer van deze leeftijd en kan hierin zelf ook plezier hebben. Neem nu bijvoorbeeld een luidzingende altijd vrolijke knul, een kroelende knuffelende meid, een gemotiveerde steeds beter pratend meisje, een ondeugende, humoristische jongen, een stil, maar o zo slim jongetje en ga zo maar door. Stuk voor stuk allemaal kinderen waar al een compleet mens in zit, maar die toch zo heerlijk van dit leven genieten, het ritme van de dag leren, een woordenschat opbouwen, begrippen leren via allerlei thema's en cijfers en letters leren. Heerlijk om al die onbevangen mensen zo te kunnen begeleiden. Wat een bofkont ben ik, dat ik elke week weer even mag genieten van deze onbevangen wezentjes en weer even kind mag zijn tussen hen.