Lezen stopt nooit en iedereen kan leren lezen. Dat is heel goed verwoord van Dr. Kees Vernooy. Verschillende artikelen en boeken zijn voorbijgegaan van hem, maar ook van Jos Avontuur, Hanneke Wentink, Tom Braams, e.a. Geweldig hoe het hele leesproces zich heeft ontwikkeld. Ik heb dit meer en meer mogen ontdekken tijdens mijn eigen onderzoek naar de effectieve leesinstructie bij ons op school.
In het artikel wordt echter gesproken over de leeftijd van 5-8 jaar. Natuurlijk is dat een belangrijke leeftijd waar veel effectieve instructie gegeven moet worden. Voor groep 1 en 2 geldt zelfs een kwalitatief uur per dag! Maar ik denk dat het nog eerder moet beginnen, anders beginnen kinderen met een taal- en leeszwakke omgeving al met een achterstand. Voorlezen, samen lezen, boekjes pakken, reageren op verhalen, etc. begint al heel vroeg. Als kinderen heel klein zijn kun je ze al plezier laten beleven met kartonnen boekjes, knisperboekjes, badboekjes etc. Niet te vergeten dat je als ouder of als opvang het goede leesvoorbeeld kunt laten zien. Thuis een krant lezen stimuleert kinderen ook om eens in de krant te kijken. Zelf boeken lezen en daar iets over vertellen, levert het leesplezier op wat je de kinderen wilt meegeven.
Dat de deskundigheid van de leerkracht belangrijk is, staat boven kijf. Dat moet blijvend onderhouden worden. De ontwikkelingen gaan maar door. Heb je cursus A gedaan, dan ben je niet klaar en komt er weer een cursus B om de hoek kijken. Natuurlijk hoeft niet elke leerkracht alles te doen, maar vooral ook het samen werken, bij elkaar kijken en elkaar informeren wat je hebt meegekregen maakt je een team.
Ook de opmerking van de leesinstructie na groep 3 was bij ons op school alsof er bepaalde (meestal de zwakke) kinderen in een gat vielen. Een voortgezet technisch leesmethode geeft hier houvast aan de doorgaande lijn op het gebied van lezen, maar ook kwaliteitsminuten effectieve instructie is iets waar de leerkrachten bewust van moeten worden.
Individuele handelingsplannen zijn dan minder nodig, maar subgroepjes en groepshandelingsplannen. Zo trekken de kinderen zich aan elkaar op, is het veel gezelliger en voor de leerkracht veel beter te behappen.
En natuurlijk, zoals Vernooy ook zegt, voorkomen is altijd beter dan genezen. Daarom vroegtijdig beginnen op speelse wijze (zie ook Hanneke Wentink in Dyslexieprotocol, groep 1 en 2).
In het artikel wordt echter gesproken over de leeftijd van 5-8 jaar. Natuurlijk is dat een belangrijke leeftijd waar veel effectieve instructie gegeven moet worden. Voor groep 1 en 2 geldt zelfs een kwalitatief uur per dag! Maar ik denk dat het nog eerder moet beginnen, anders beginnen kinderen met een taal- en leeszwakke omgeving al met een achterstand. Voorlezen, samen lezen, boekjes pakken, reageren op verhalen, etc. begint al heel vroeg. Als kinderen heel klein zijn kun je ze al plezier laten beleven met kartonnen boekjes, knisperboekjes, badboekjes etc. Niet te vergeten dat je als ouder of als opvang het goede leesvoorbeeld kunt laten zien. Thuis een krant lezen stimuleert kinderen ook om eens in de krant te kijken. Zelf boeken lezen en daar iets over vertellen, levert het leesplezier op wat je de kinderen wilt meegeven.
Dat de deskundigheid van de leerkracht belangrijk is, staat boven kijf. Dat moet blijvend onderhouden worden. De ontwikkelingen gaan maar door. Heb je cursus A gedaan, dan ben je niet klaar en komt er weer een cursus B om de hoek kijken. Natuurlijk hoeft niet elke leerkracht alles te doen, maar vooral ook het samen werken, bij elkaar kijken en elkaar informeren wat je hebt meegekregen maakt je een team.
Ook de opmerking van de leesinstructie na groep 3 was bij ons op school alsof er bepaalde (meestal de zwakke) kinderen in een gat vielen. Een voortgezet technisch leesmethode geeft hier houvast aan de doorgaande lijn op het gebied van lezen, maar ook kwaliteitsminuten effectieve instructie is iets waar de leerkrachten bewust van moeten worden.
Individuele handelingsplannen zijn dan minder nodig, maar subgroepjes en groepshandelingsplannen. Zo trekken de kinderen zich aan elkaar op, is het veel gezelliger en voor de leerkracht veel beter te behappen.
En natuurlijk, zoals Vernooy ook zegt, voorkomen is altijd beter dan genezen. Daarom vroegtijdig beginnen op speelse wijze (zie ook Hanneke Wentink in Dyslexieprotocol, groep 1 en 2).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Bedankt voor uw reactie!