Een week voor de voorjaarsvakantie gingen de goede voornemens om de schouders er weer onder te zetten een tikkeltje de mist in. Balen. Veel hoofdpijn en lamlendigheid voerden de boventoon. Bukken was geen optie. TV en computer werden taboe, want dat kon het voorhoofd absoluut niet verdragen. Liefst liggend in een schemerige kamer met een zacht geluid van de radio was haalbaar. Een bezoek bij de huisarts leverde wat sterkere pijnstillers op en een neusspray om de boel wat los te maken. Tussendoor stomen moest de boel versnellend ontlasten.Enkele dagen en extra pijnstillers later in overleg met de huisarts de pijnstillers inderdaad wat verhoogd. Niet te harden die pijn! Hoe ver kun je gaan?
Veel slapen, want de paracetamol met codeïne schijnt nogal versuffend te werken, en enkele dagen later lijkt het wat op te knappen, alleen die snerpende hoofdpijn bij mijn linkerwenkbrauw wilde niet wat ik wilde.
Intussen is de voorjaarsvakantie begonnen en oh, wat kan ik genieten van een heerlijke voorjaarsvakantie... Rustig op de bank, dekentje erbij, af en toe in bed om weer wat bij te slapen en een warme aanhankelijke hond bij je die heerlijk tegen je aan komt liggen.
Nog een bezoek aan de huisarts met de mededeling dat er lichte verhoging was, leverde dan toch de omstreden antibiotica op en een andere (nog sterkere?) pijnstiller. Pfft, mijn lever zou in opstand kunnen komen als ik alle bijsluiters goed heb gelezen. Bovendien mag ik een auto nog niet besturen met dit middel.
Nu, bijna twee weken verder, vanaf de eerste vermoeidheidsverschijnselen, is het licht aan het eind van de tunnel nog niet overtuigend zichtbaar. De vakantie is bijna voorbij. Ik kan maandag toch wel weer werken???
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Bedankt voor uw reactie!