Spongebob

Op de TV schetteren de stemmetjes van Spongebob Squarepants, zijn huisdier Gerrit(een slak) en zijn vrienden Patrick Ster, meneer Krabs en Octo. Ze beleven onder water allerlei avonturen. Spongebob is een spons. Als de begintune door het huis klinkt, doordat een puber hier in huis dit toch altijd erg leuk vindt, schuift er gauw nog een tweede en soms een derde en een vierde puber aan om naar deze geweldige verhalen te kijken.

Wat zouden zij nu toch zo aantrekkelijk vinden aan deze tekenfilmserie? Is het de fantasie die zij allang hebben verlaten? Is het een vorm van ontspanning waarbij ze lekker even niets hoeven te doen? Zijn het de indringende (voor mij irritante) stemmetjes die zij zo heerlijk vinden om te horen? Of zijn het de prachtige kleuren die deze tekening onder water weet neer te zetten?

Hoe het ook zij, groot of klein, dik of dun, oud of jong, slim of iets minder slim, ze schijnen er allemaal toch iets mee te hebben.
Toch ben ik blij dat deze kinderen inmiddels groot genoeg zijn om hun verzameling aan rotzooi niet uit te willen breiden met het memoryspel van Spongebob, een beker en een broodtrommel, een rugzak, een T-shirt of een pyjama, het computerspel, de lego(komt vast ook nog), de stickerboeken, de schriften en etuis, een potlood en een gum, een poster e.d. En mochten ze belangstelling hebben voor iets van Spongebob, mogen ze er lekker zelf voor sparen!