ParnasSys - veranderingsproces

Alle nieuwe dingen zijn altijd even wennen. Voor de een is een vernieuwing of een verandering makkelijker dan voor de ander. Dat heeft te maken met interesse, met leeftijd, met souplesse en met het feit of je het eens met met die verandering of niet. Als de verandering wordt ingevoerd zijn er
-voorlopers die de kar trekken,
-meelopers die het ook wel leuk vinden,
-mensen die wel komen, maar meer moeite hebben, om wat voor reden dan ook
-de achterhoede, die het te moeilijk vindt of er te veel tegen is. Dat zijn diegenen die de hakken in het zand zetten.
Bij ons op school is gisteren Parnassys ingevoerd. Een nieuw digitaal systeem, waarop je als school heel veel zaken via de computer in dit systeem kunt zetten. Van administratieve gegevens tot handelingsplannen, van toetsgegevens tot kindverslagen en van rapporten tot oudergesprekken. Je kunt het zo gek niet bedenken of je verwerkt dit in een - naar mijn idee - handig systeem.
Als IB-er erg handig als er een OKR(OnderwijsKundig Rapport) moet worden opgesteld en je heel makkelijk de gegevens kunt verzamelen. Thuis op je gemak gegevens bekijken en bijwerken. Notities toevoegen. Even checken of de hamdeingsplannen geevalueerd zijn. Super.
Zo'n dag van informatieverwerking is niet niks. 's Morgens met de directeur bekijken wat er allemaal mogelijk is, wat willen we implementeren en wat doen we nog niet.
's Middags met de IB-ers de handelingsplannen invullen, toetsen toevoegen, manieren bedenken om handig bij de gegevens te kunnen. En toegang krijgen als apllicatiebeheerder.
Om 15.30u. eerst een gesprek en vervolgens met de collega's nog roosters toevoegen en absentielijsten aanpassen.
Aan het eind van die middag zie ik een aantal collega's enthousiast reageren en mogelijkheden inschatten, maar ook een aantal collega's bedenkelijk kijken, wat stiller worden, van kleur verschieten en gauw nog wat komen vragen, afsluiten en naar huis gaan. Hier moeten we snel weer op terug komen. We mogen hier niet mensen mee afschrikken, het moet straks juist meer gemak opleveren. Stapje voor stapje, zoals een veranderingsproces behoort te gaan.
Om 10 over half 6 verlaat ik, echt helemaal gaar, de school, maar... ik ben wel weer een hele ervaring rijker. Dit is gaaf! Thuis ga ik nog even bekijken of ik het woord "kindverslag" bij de notities kan zetten.

Rust

Een week voor de herfstvakantie kan altijd best druk zijn. Afrondingen van de kinderboekenweek die zich op beide scholen uiten in vrolijke smul- en smaakprojecten. Erg leuk! Als IB-er heb je daar minder last van. Daar komen andere dingen om de hoek kijken. Telefoontjes, mailtjes, groepsbesprekingen, afspraken, overleg, regelen van allerhande zaken.

Bij thuiskomst op maandag, waarbij het meestal bruist van de levendigheid van 4 kinderen (met soms nog wat extra's), de werkverhalen van mijn echtgenoot en het opspringen van de hond, heerste een serene rust. Er was welgeteld niemand, behalve een enthousiaste hond, die na haar innige begroeting weer heerlijk languit op de deurmat ging liggen. Een gezinslid was afgereisd naar Engeland, twee waren mee met een Belgiereisje en de twee oudsten verdienden een centje bij een supermarkt en een callcenter.

Eten wat ik wil en wanneer ik dat wil. TVzender aan wanneer en op welk programma. Lekker even de benen op tafel. Niemand die tegen me aan "zeurt". Naar bed wanneer ik wil en hoe ik dat wil. Koffie wanneer ik dat wil. Een koekje of een trommel vol koekjes. Heerlijk. Voor eventjes dan. Ik zal blij zijn als iedereen weer binnen is en heelhuids zijn reisverhalen gezellig thuis komt vertellen. Dan neem ik de berg wasgoed wel op de koop toe.

Een rustige zondag?

Gisteren dacht ik nog: "Ha, lekker een rustige dag morgen. Manlief brengt zoon 3 weg, gaat daarna met zoon 1 naar de hakdag van de scouting, zoon 2 is nog bij zijn vriendin, dochterlief breng ik naar Waddinxveen voor een training en ik ga op mijn gemakkie even bij pap en mam een bakkie doen."

Vanmorgen pakte het iets anders uit. "Tring tring tring". Verschrikt wordt ik wakker. Pffft, het is kwart voor 8. Wat zou er zijn? "Hoi mam, kun jij hier over een kwartier zijn met mijn portemonnee, die ben ik vergeten en hij ligt op de keukentafel. Ik moest mijn ID nog even kopieren en toen ben ik hem vergeten terug te stoppen in mijn broekzak" "Sukkel", denk ik nog en mijn hersenen beginnen volop te werken op deze vroege zondagmorgen. Zoon 3 gaat vandaag voor een week naar Camebridge. "Pap is onderweg naar huis", zegt hij nog. "Dat red ik niet eerder dan dat je vader hier is." "OK, dan wacht ik daar wel op." Klik.

Wat zal ik doen. Eerst maar eens kijken waar die portemonnee ligt. Ja, hoor, keurig op de keukentafel. Even checken. ID zit er in. Nu maar wachten op manlief, zodat hij meteen door kan rijden.

Enkele sms-jes later weet ik dat het is gelukt. Manlief is weer onderweg naar huis.

Terug mijn bed in, zet ik de radio aan op "Vroege Vogels" en luister naar een reclame over Wakker Dier en de overvloed aan ganzen, wel of niet afschieten.

Dochterlief komt binnen. "Je zou me toch wegbrengen, we vertrekken over 20 minuten." "He, maar het was toch pas om 12 uur?" "Nee, het begint om 10 uur" Nog moe van het telefoontje spring ik mijn bed weer uit, schiet in mijn kleren en zie manlief weer terug en zoon 1 klaar zitten om weg te gaan naar de hakdag. "Wil jij de afwasmachine leeghalen, die heeft vannacht niet gedraaid." Gekscherend begint hij ook nog over de was.

Nadat ik onze dochter heb weggebracht, de hond heb uitgelaten en de afwasmachine heb leeggehaald plof ik met een bakkie koffie op de bank. Pfffffffffft. Even bijkomen. Rustig ademhalen. Het is zondag!

Toch straks nog maar "even" bij mijn ouders langs. En o ja, de was nog opruimen.

Boeiende gesprekken

Als je nog maar kort op een nieuwe school werkt, ken je de collega's nog niet goed. In eerste instantie is het observeren en luisteren, eens langslopen en aftasten.
Je neemt dingen waar, maar nu moeten er ook dingen gebeuren in de school. Dat is best lastig, want er bestaat een cultuur op een school, waarvan je niet alle details weet. Dat heeft zo z'n voordelen, want je kijkt er met een frisse blik naar. Het kan ook nadelig zijn, want je wilt niemand voor zijn hoofd stoten.
Omdat anderen jou ook niet kennen, worden er weleens dingen gevraagd en zo raak je in gesprek met je collega's. Je leert hun achtergronden en beweegredenen. Je leert aanvoelen hoe ze over bepaalde dingen denken. Je leert de gewoontes van een school. Sommige gewoontes zijn van die ongeschreven regels, die moeilijk te doorbreken zijn, maar waarvan je toch wilt dat ze anders gedaan worden, gewoon omdat het afspraak is.
Via verschillende gesprekstechnieken kun je een heel eind komen. Je luistert naar de ander. Wat heeft die te vertellen? Je toont begrip. Probeert je in te voelen in die ander. Je knikt. Je humt. Intussen houd jij je doel van de school voor ogen.
Het is fantastisch om te zien, als er collega's zijn met steevaste patronen en gewoontes, die je dan door in gesprek te gaan, begrip te tonen en jouw standpunten neer te leggen, zo ver krijgt, dat ze toch meegaan in hetgeen jij voor ogen hebt. Dat gaat niet van de een op de andere dag, dat zijn veranderingsprocessen van jouw collega's. Zij zullen daar ook in moeten groeien. Stapje voor stapje in de richting die de school en jij voor ogen hebben.
Als IB-er heb je daar een prachtige rol in! Wat een geweldig vak!

Speciale Leesbegeleiding

Als kind hield ik niet echt van lezen. Het aanleren van lezen is des te leuker. Mijn allereerste groep was een groep 3, waar het aanvankelijk leesproces begint. Na een studie met een leesonderonderzoek waarbij veel facetten van het leren lezen, in kaart brengen van de leesminuten, het maken van leeskilometers en effectieve instructie langskomen wordt de interesse en het belang van lezen steeds groter.
Dit schooljaar staat er een cursus Speciale Leesbegeleiding op het programma. Zo worden we met een heel team alert gemaakt dat elk kind kan leren lezen, maar er kinderen zijn, die daar meer tijd voor nodig hebben. Vroeg beginnen. Hoge doelen stellen. Leesplezier behouden. Positieve feedback op een concreet gesteld doel. Gesprekstechnieken met kinderen.
Fantastisch om te zien hoe je door afwisseling, speelse onderwijsvormen en boekpromotie het lezen zo'n mooie plaats kunt geven in een school.
Nog mooier om te beleven en te ervaren, dat ik zelf ook steeds meer van lezen ben gaan houden, de wereld wordt zoveel wijder, intensiever en interessanter als je kunt lezen. Leesmotivatie heeft daardoor een prachtig positief effect om de technische kant van het verhaal een extra impuls te geven. Waar een wil is, is een weg!

Weekend werken?

Er zijn van die momenten, dat je nog even wat wil afronden, op de rails zetten, handelingsplannetje wil opzetten voor een collega, iets uitzoeken, iets opzoeken, een melding krijgt waar je iets mee wilt en dan is het toch al weekend. Wat doe je?

Je kunt twee dingen doen:

1. Naast je neer leggen en denken, maandag ben ik er weer.

2. Even oppakken zodat het uit je hoofd is.

Ik ga zelf liever voor de tweede variant. Ook al "werk" je dan eventjes in het weekend of op een ander vrij moment(die vrije vrijdag bv. of even 's avonds), het heeft een plek gekregen en dat creeert rust in mijn hoofd. Dan pas kun je de rest van de dag lekker even genieten van al die andere mooie momenten. Ook al regent het nu even op dit moment, ik zit toch lekker even aan dat bakkie koffie(zonder lekkers in dit geval, want balanzen is op je 46ste af en toe toch nodig), tussendoor thuis ook eventjes wat opruimen en lummelen, lezen, kortom even de rust zoeken waar je ook recht op hebt. En die rust is pas echt rust als andere zaken zover zijn afgerond, dat je ze kunt laten liggen tot maandag.

Vrijdag, een vrije dag.

T.o.v. vorig jaar begint het weekend nu eerder en rustiger. Als je al op vrijdag vrij bent, geniet je meer van de zaterdag en zondag.

Maar ... vorige jaar begon de week heerlijk relaxed. Iedereen het huis en ik 's morgens rustig opstaan, kopje koffie, een heerlijk leeg huis, even met de hond wandelen, wat klusjes doen voor het huishouden, prestaties schrijven voor de studie en zelf lekker je dag indelen met nog twee bijleskinderen 's middags. Nu begint de week een stuk intensiever met meteen een opening en hard aan de slag op maandagmorgen. De week is ook iets voller, want i.p.v. 3 dagen, werk ik nu 4 dagen. Dan is zo'n vrijdag extra lekker, want ook dan is iedereen aan het werk of naar school en heb ik lekker even het rijk alleen. Kortom, alles went, of je nu aan het begin of aan het eind van de week werkt. Als het werk maar naar je zin is, en dat is het zeker! De kunst is te genieten van de vrije en mooie momenten. Mmmm, nog even en dan hebben we weer herfstvakantie. De sierkalebassen hebben we al in huis gehaald.

1+3=4

Een logische rekensom, waarbij het getal 1 een minder grote waarde heeft dan 3, samen is het precies de waarden van beiden opgeteld.

In dit geval is dat niet helmaal juist. De 1 staat voor de ene IB-dag op de ene (lees: oude vertrouwde) school, de 3 staat voor de andere 3 IB-dagen op de andere (lees: nieuwe en ook erg leuke en toegankelijke) school. Samen is het zelfs meer dan 4 dagen. Niet alleen omdat het werk vaak verder reikt dan de 4 dagen op school, maar ook omdat het rijker voelt, om op twee scholen IB-er te mogen zijn.

Daar komt bij dat die 1 van die ene dag zeker niet minder waard is dan die 3 van die drie dagen van de andere school. Die 1 is veilig, vertrouwd en een soort 'thuiskomen', terwijl die andere 3 niet minder, maar anders is, waar je misschien nog niet al je privé-dingen 'zomaar' neerlegt.

De moraal van dit zeer korte verhaal schuilt hem in de waarde van een getal: 1 is in dit geval niet minder waard dan 3. Bovendien is de som der delen meer waard, dan het getal 4 aangeeft. Het is soms niet wat het lijkt en het lijkt soms niet wat het is. Zo simpel is rekenen dus niet. Zou dat op de PABO tegenwoordig ook worden aangeleerd?

Diploma

Het is altijd leuk om een diploma te halen. Zeker als het toch een hele kluif is geweest om het diploma te behalen.

Drieeneenhalf jaar geleden kwam het op school ter sprake, dat het samenwerkingsverband het eerste jaar van een IB Masteropleiding wilde inkopen bij het Seminarium van Orthopedagogiek. Men wilde de leerkrachten die hier aan mee wilde doen, niet overbelasten en dat eerste jaar werd gesmeerd over twee jaar.

Ik had daar wel belangstelling voor want het vak van IB-er boeit me wel. Nu 17 jaar geleden ben ik ook ooit in de gelegenheid geweest om eraan te beginnen, maar bij te grote aanmelding en zwanger van ons tweede kind heb ik het toen niet doorgezet.

Na die twee jaar kwam er een mogelijkheid om de opleiding af te maken met daaraan gekoppeld het tweede jaar(voor de student het derde jaar), zodat de Masteropleiding afgerond kon worden.

Na ook dat volbracht te hebben, kwam de diploma-uitreiking dichterbij.

Het gevoel dat bovenkomt bij zo'n diploma uitreiking is wel bijzonder. Iemand zei: "Ik voel me net 18. Mijn vader en moeder zijn er ook." Maar ook het feit dat jouw man, je oudste zoon(de andere drie hadden allemaal een al een afspraak), je ouders, je schoonouders, je directeur(namens het samenwerkingsverband) en nog een andere directeur van het samenwerkingsverband aanwezig zijn, omdat jij en nog 15 anderen dat felbegeerde papiertje hebben gehaald. Echt gaaf. Bovendien komen en er dan ook allerlei cadeaus, waaronder een prachtig sieraad van mijn echtgenoot en een gigantische mooie grote chrysant van de collega's. Dat doet gewoon goed!

Het bureau van de directeur

Op de nieuwe school, waar de vijfde week is ingegaan, is de directeur een paar dagen op CV(compensatieverlof). Als IB-er is het soms lastig om een rustige ruimte te zoeken. Een collega spreekt me aan en vertelt dat ik de plek van de directeur wel kan nemen, hij is nu toch een weekje weg. Nou prima. Een lekkere rustige plek. De andere IB-er heeft zich daar ook gevestigd aan de gesprekstafel. Ik zit prinsheerlijk achter zijn bureau. Mmm, dat voelt best relaxed. Fijne ruime werkplek. Goed licht. Rust. Af en toe een ratelende telefoon, die ik kan laten gaan voor de conciërge, een heerlijk groot bureau met laden. Kortom, een ideale werkplek.

Nu moest ik iets aan de directeur van de andere school vragen en ik vertelde hem waar ik zat. Dat was wel grappig, want hij zei dat hij dat wel had gedacht en... er was nog wel een vacature op een derde school binnen deze vereniging. Nee, toch (nog) maar niet...

Maar de directeur van deze school mag nog best een weekje op compensatieverlof.