Als je nog maar kort op een nieuwe school werkt, ken je de collega's nog niet goed. In eerste instantie is het observeren en luisteren, eens langslopen en aftasten.Je neemt dingen waar, maar nu moeten er ook dingen gebeuren in de school. Dat is best lastig, want er bestaat een cultuur op een school, waarvan je niet alle details weet. Dat heeft zo z'n voordelen, want je kijkt er met een frisse blik naar. Het kan ook nadelig zijn, want je wilt niemand voor zijn hoofd stoten.
Omdat anderen jou ook niet kennen, worden er weleens dingen gevraagd en zo raak je in gesprek met je collega's. Je leert hun achtergronden en beweegredenen. Je leert aanvoelen hoe ze over bepaalde dingen denken. Je leert de gewoontes van een school. Sommige gewoontes zijn van die ongeschreven regels, die moeilijk te doorbreken zijn, maar waarvan je toch wilt dat ze anders gedaan worden, gewoon omdat het afspraak is.
Via verschillende gesprekstechnieken kun je een heel eind komen. Je luistert naar de ander. Wat heeft die te vertellen? Je toont begrip. Probeert je in te voelen in die ander. Je knikt. Je humt. Intussen houd jij je doel van de school voor ogen.
Het is fantastisch om te zien, als er collega's zijn met steevaste patronen en gewoontes, die je dan door in gesprek te gaan, begrip te tonen en jouw standpunten neer te leggen, zo ver krijgt, dat ze toch meegaan in hetgeen jij voor ogen hebt. Dat gaat niet van de een op de andere dag, dat zijn veranderingsprocessen van jouw collega's. Zij zullen daar ook in moeten groeien. Stapje voor stapje in de richting die de school en jij voor ogen hebben.
Als IB-er heb je daar een prachtige rol in! Wat een geweldig vak!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Bedankt voor uw reactie!