Cijferstrijd is begonnen

Met de groepen 6 van de Immanuelschool zijn we de strijd aangegaan. De cijferstrijd wel te verstaan. Een wedstrijd rondom allerlei rekenopdrachten, die digitaal middels foto's op een grote poster elke week, 4 weken lang, moeten worden ingeleverd.

Erg leuk om op de eerste verdieping te zitten met groep 6c en de kinderen te vragen hoeveel bomen er in een straal van 100 meter rondom de school staan. Meteen staan alle kinderen voor de twee raamkanten driftig te tellen en komen er antwoorden tussen de 50 en 60, die we hebben gemiddeld tot 55.

Een andere opdracht was voor groep 6 was moeilijker, maar ze konden natuurlijk wel even vragen aan groep 8: Hoeveel procent van de leerlingen van groep 8 dragen een spijkerbroek? Met twee groepen 8, had de ene groep 21 van de 26, de andere groep 18 van de 26. Opgeteld dus 39 van de 52. Dat kwam natuurlijk bijzonder goed uit. Samen met de kinderen van groep 8 gezien dat dit deelbaar is door 13 en zo dus 3 van de 4 kinderen waren. 3/4 deel = 75%. Weer een opdracht opgelost.

De opdracht van de hoogste toren van de gemeente waar de school staat, moest even bezinken en leverde wat problemen op. Hoe konden we daar achter komen? Op een gegeven moment noemde iemand het internet en mocht samen met een ander gaan zoeken. Ze kwamen uit bij de watertoren van Boskoop, die 32,5 meter hoog is. Maar is dit nu daadwerkelijk de hoogste? We gaan nog verder zoeken.

Tenslotte moest ook de omtrek van de school worden gemeten. Er kwam iemand op het idee om meester Cees in te schakelen om te vragen naar een platte grond. Met een tip om 1x de lengte en 1x de breedte te meten kwamen ze terug. Vervolgens gingen ze met twee meetlatten van een meter naar buiten en kwamen ze met kladpapier en denkrimpels terug met een mooi antwoord.

Hoe enthousiast kunnen kinderen worden voor een rekenles? Hoe krijgt rekenen betekenis? Hoe kunnen kinderen al samenwerkend bezig zijn met rekenopdrachten? Geweldig!

Tingeling

Het zonnetje doet z'n best om door te breken. De temperatuur begint steeds langer boven nul te komen. De sneeuwklokjes hoor je bijna de lente aankondigen. Tingeling. Overal komen de prachtige witte lentebloemen tevoorschijn en herinneren ons weer aan de nieuwe lente die komt. Elk jaar weer, en zo ook nu.
Zo was het ook afgelopen zondag. Vogeltjes doen hun best om hun lentelied te laten horen. De bolletjes die ik in huis had gehaald komen binnen al snel uit en zo kunnen we alvast genieten van de gele narcissen, de blauwe druifjes en de paarse hyacint. De krokussen laten nog even op zich wachten.
Ook buiten schieten de groene blaadjes van de tulpen al omhoog, om straks de rood-gele tulpenbloemen te omringen.
Toch was er op die zondag ook nog iets anders dat de lente deed aankondigen. Tingeling. Ja ja, de ijcoman was weer in straat. Mmmm.

Bolletjes

Niet de bolletjes wol om een een mooie trui of sjaal te breien krijgen de hoofdrol, maar gewoon de lentebollen die je nu de grond uitkijkt. Een enkel sneeuwklokje is al waar te nemen in parken en voortuintjes. De bloemenwinkel biedt uitkomst: In een bakje kun je de groene sprietjes die moeten uitbloeien tot een prachtig gekleurde lentebloem al kopen. Om het wachten van de bollen te versnellen haal ik de bollen in huis, zodat ik sneller van de lente kan genieten, zeker als het lenteweer nog even op zich laat wachten.
Als je dan in de bloemenwinkel staat, is het lastig een keus te maken. De schattige blauwe druifjes, de geurende hyacint of toch die frisse geel met oranje narcissen? Ach wat, ik neem er gewoon een aantal.
Denkend aan school schiet me meteen het lied "Er liggen bolletjes in de grond" te binnen. Tegenwoordig kun je op beeldbank ook leuke filmpjes en liedjes vinden. Een helder filmpje over de groei van een tulp http://www.schooltv.nl/beeldbank/clip/20040414_ontwikkelingbol01 mag natuurlijk niet ontbreken in de les over bollen, net als een filmpje over het planten van de bollen in herfst http://www.schooltv.nl/beeldbank/clip/20091215_bollen01 ,maar waar je natuurlijk helemaal van uit je bol gaat is het volgende filmpje/liedje: http://www.schooltv.nl/beeldbank/clip/20040414_uitmijnbol01 Leve de lente!

Voorjaarsvakantie

Na een hoop sneeuw en kou in deze winter, gewapend met dikke winterjas, warme sjaal, goede muts en een stel thermo handschoenen, ben ik wel toe aan de eerste warme zonnestralen die de lente aankondigen. Meestal is zo'n voorjaarsvakantie een eerste aanzet tot wat hogere temperaturen, eerste knoppen en groene blaadjes, bollen die uitkomen en vogels die wat luider hun mooie gefluit laten horen.

Nu de regen aanhoudt en het voorjaar nog even op zich laat wachten, zullen we wat actiever moeten zijn in het dromen van de lente. Het denken aan veel groen, springende lammetjes en bloeiende narcissen langs het water van de watertoren helpt daaraan mee. Een bloembol in een volle knop kopen en op tafel zetten, beetje water geven en rustig wachten op die eerste ontluikende bloemblaadjes. Het kopen van vrolijke kleren kan hieraan een ook goede bijdrage leveren. Zo'n knalgroen T-shirt, een helblauw hemdje, een stel gezellige bloemetjessokken kunnen het humeur net even die boost geven die je nodig hebt na zo'n lange winter. En natuurlijk moeten de muffe ramen, die al maanden niet gelapt zijn weer een goeie beurt krijgen.

Dus: Echt van de vakantie genieten en het voorjaar er zelf bijmaken!

Joepie, vakantie...

Een week voor de voorjaarsvakantie gingen de goede voornemens om de schouders er weer onder te zetten een tikkeltje de mist in. Balen. Veel hoofdpijn en lamlendigheid voerden de boventoon. Bukken was geen optie. TV en computer werden taboe, want dat kon het voorhoofd absoluut niet verdragen. Liefst liggend in een schemerige kamer met een zacht geluid van de radio was haalbaar. Een bezoek bij de huisarts leverde wat sterkere pijnstillers op en een neusspray om de boel wat los te maken. Tussendoor stomen moest de boel versnellend ontlasten.
Enkele dagen en extra pijnstillers later in overleg met de huisarts de pijnstillers inderdaad wat verhoogd. Niet te harden die pijn! Hoe ver kun je gaan?
Veel slapen, want de paracetamol met codeïne schijnt nogal versuffend te werken, en enkele dagen later lijkt het wat op te knappen, alleen die snerpende hoofdpijn bij mijn linkerwenkbrauw wilde niet wat ik wilde.
Intussen is de voorjaarsvakantie begonnen en oh, wat kan ik genieten van een heerlijke voorjaarsvakantie... Rustig op de bank, dekentje erbij, af en toe in bed om weer wat bij te slapen en een warme aanhankelijke hond bij je die heerlijk tegen je aan komt liggen.
Nog een bezoek aan de huisarts met de mededeling dat er lichte verhoging was, leverde dan toch de omstreden antibiotica op en een andere (nog sterkere?) pijnstiller. Pfft, mijn lever zou in opstand kunnen komen als ik alle bijsluiters goed heb gelezen. Bovendien mag ik een auto nog niet besturen met dit middel.
Nu, bijna twee weken verder, vanaf de eerste vermoeidheidsverschijnselen, is het licht aan het eind van de tunnel nog niet overtuigend zichtbaar. De vakantie is bijna voorbij. Ik kan maandag toch wel weer werken???

CITO

Afgelopen week werden op veel basisscholen weer de CITO Eindtoets van groep 8 afgenomen. In Trouw stond een artikel van een van de makers van CITO, die natuurlijk alle kritiek probeert te weerleggen met kwalitatief goede toetsen, presatiegerichte toetsen zoals de maatschappij ook is en het feit dat 75% van de uitslag van de CITO een goed beeld geeft van het vervolg voor dat kind.

Dat laatste is natuurlijk toch nog een kwart dat geen goed advies zou krijgen. Is dat acceptabel? Het lijk mij nog het vrij veel.

Natuurlijk zitten er goede dingen aan het afnemen van de CITO. Je kunt goed en onafhankelijk (voor zover er geen overspelige aspecten zitten aan het afnemen van de toets) meten wat de kinderen hebben opgestoken in de afgelopen 8 jaar. Neemt niet weg dat een kind goed moet zijn in begrijpend lezen, zich goed moet voelen die dagen en geen stress moet ondervinden van het feit dat hij een toets moet maken. Zielig is het niet. Kinderen maken hun hele basisschoolperiode toetsen om de leervorderingen in de gaten te houden. Tot zover dus prima.

Wat ik mis in het hele verhaal, zijn componenten als motivatie, tempo, doorzettingsvermogen, werkhouding, taakgerichtheid, etc. Dat zijn eigenschappen, die een kind met dezelfde resultaten bijvoorbeeld kan onderscheiden van HAVO en VWO. Uit eigen ervaring weet ik dat een goede CITOscore (of vergelijkbare toets) niet per definitie iets zegt over de motivatie van deze kinderen, die zich in de puberteit tegen allerlei dingen (en dus ook school) gaan afzetten.

Bovendien vind ik het feit, dat de inspectie "vaart" op voornamelijk CITOuitslagen een niet compleet beeld geven van een school. Een school moet ook een veilige, prettige omgeving voor een kind zijn, waar het gewaardeerd en gestimuleerd wordt, waar het zich kan ontwikkelen tot een zelfstandig mens, waar het zelfvertrouwen krijgt om straks verder te kunnen. De kinderen die dat meekrijgen, schoppen het meestal toch uiteindelijk verder. Maar dat wordt niet meegenomen in een inspectiebezoek. Jammer.

Papa is jarig

Regelmatig vertellen kinderen op school, dat hun vader of opa jarig is. Dat is mooi. Een feestje, een tekening en een felicitatie waard.
Als dan je eigen vader weer jarig is, zoals vandaag, merk je weer hoe bijzonder dat is. Zeker als deze lieve man met mij als kind zoveel gewandeld heeft(en witte besjes heeft gegooid), voorgelezen heeft, verteld heeft en je beseft wat hij voor mij heeft betekend in mijn leven. Een bijzondere man, die veel weet, maar ook graag verteld wat hij heeft meegemaakt. Ook nu nog kan hij smakelijk uit de doeken doen, als hij weer in de kerk is geweest en iemand heeft ontmoet of als hij bij zijn vriendenclubje(Probus) is geweest en iemand iets fantastisch heeft verteld over bijv. kerkramen. Hij blijft een geinteresseerd mens in de wereld om hem heen. Hij ziet om naar de ander en geniet van de komst van zijn kinderen.
Knap om te zien hoe hij omgaat met alle verdrietige momenten, waarin hij o.a. afscheid moest nemen van zijn oudste zoon, broers, zussen en lieve vrienden. En dan toch weer doorgaat met het leven, waar hij, soms in stilte, nog zo van kan genieten.
Lezen is voor hem heerlijk en dat doet hij nog heel veel, en ook daarover kan hij nog een boekje open doen. Tja, ik bof maar, dat ik de verjaardag van mijn inmiddels 87 jarige vader weer mag vieren vandaag.

Opvoedingscanon

Na de geschiedeniscanon, is er nu ook een opvoedingscanon met 51 items. Een goed initiatief, om voor ouders om toch een aantal zaken op een rijtje te krijgen wat er allemaal komt kijken bij de opvoeding. Tussen alle folders, die op consultatiebureaus te verkrijgen zijn, allerlei boeken die je in boekwinkels en bibliotheken ziet liggen en alle tijdschriften van "Ouders van Nu" tot J/M was het natuurlijk hard nodig om wetenschappelijk materiaal op de markt te brengen.

Maar...
Hoe is men gekomen tot de samenstellingstelling van deze 51 items? Waarom bv. vader, grootouders en 'samen opvoeden' er wel in staat en het ontbreekt aan een hoofdstuk over moeders, die wellicht 8 op de 10 keer het grootste deel van de opvoedingstaak op zich nemen of toebedeeld krijgen na een scheiding? Waar ligt de precies de grens tussen het opvoeden en het aanleren van bepaalde vaardigheden? Waarom is er bij 'verschil tussen kinderen' wel aandacht voor angst, depressie en ADHD en zie ik daarin niet de autist en de oppositioneel gedragsgestoorde uitvoerig beschreven? Waarom staat er geen hoofdstuk in over het belang van (voor)lezen, dat is ook een stukje opvoeding.

Dan volgt automatisch de vraag: Waarom is deze opvoedingscanon geschreven? Omdat over kinderen zoveel meer te weten valt! Voor wie is deze opvoedingscanon eigenlijk bedoeld? Voor de minderontwikkelde, de gemiddelde Nederlander, als inburgeringsbundel of gewoon voor de doorgeleerde meer intellectuele bovenlaag. Ik heb geen idee.

Natuurlijk is het een goed initiatief om dit allemaal te verzamelen, maar ik zou dan toch die "bijbel" van de opvoeding óf compleet maken in waarschijnlijk meerdere delen óf simpel verwoorden, maar dan wel alle items die er toe doen vermelden. Ik ben toch benieuwd wie deze onderwerpen heeft samengesteld en waarom deze volgorde. Met welke reden is deze canon samengesteld?

Ach, zelf heb ik hem niet gemist.

Cijferstrijd

Altijd al dol op rekenen en wiskunde, op de PA was rekenen een van de specialisaties, later heb ik anderhalf jaar wiskunde gestudeerd. Het is een ultieme methode om op een leuke manier aandacht te besteden aan het rekenen in het basisonderwijs. Zeker nu de politiek, de inspectie en weet ik nog meer wie, weer met het basisonderwijs gaat bemoeien en verzuchtend roept dat er meer aan taal en rekenen gedaan moet worden. Zo kan het niveau op een speelse wijze worden verhoogd en de rekenactiviteiten worden gestimuleerd.

Het oplossen van vraagstukken, waarop een antwoord moet komen, die men weergeeft in een (digitale) foto. De foto's komen op een poster en zo kan er een heel deelnameposter worden gevuld. Groep 1 t/m 8 kan meedoen. En natuurlijk zijn creatieve foto's de leukste en zullen ook die gewaardeerd worden.

Naast de prijzen die er zijn te winnen is dit een enorm prikkelend rekenproject om met de school te doen. Dus... opgeven maar! Het kan op http://www.cijferstrijd.nl/.

Na eerst even gevraagd te hebben op school, heb ik mijn school opgegeven, dan kan ik in ieder geval meedoen met de groep 6, die ik op vrijdag heb. Gaaf!

Hey juf!

Nu ik een half jaartje op deze school rondloop(en ook nog hard werk!)beginnen er steeds leukere contacten te ontstaan. Allereerst was er na zes weken al een kind (ik weet niet meer welke groep), die hard over het schoolplein riep: "Hey, juf Hanneke!"

Als IB-er ben je voor de meeste kinderen niet zo zichtbaar. Nu ik hier en daar ook in de groepen langskom, soms inval en nu zelfs wekelijks in een van de groepen 6 ben, beginnen al die vrolijke ondeugende en leergierige snoetjes ook daadwerkelijk een gezicht en een karakter te krijgen.

Zo zie ik bijvoorbeeld een een knul van groep 7, die altijd vrolijk kijkt en houdt van een lolletje. Na het invallen in een van de groepen 8 waarbij 1 knul expres een verkeerde naam zei, is het nu des te leuker, dat wanneer ik deze knul tegenkom, hem uitgebreid gedag zeg, met zijn echte naam natuurlijk. De blik van het meisje uit groep 3, waarbij ik dagelijks kom flitsen, en mij dan even zo'n heerlijke knuffel geeft midden in de gang. Een aandoenlijk gezwaai van een verlegen knulletje uit groep 3, die mij wel kent, maar niet goed weet, hoe hij dat moet uiten. Een kind uit de kleutergroep, die ik een aantal onderdelen van de TAKtoets heb afgenomen, en je met grote ogen aankijkt, maar je het liefste ook wil aanraken. De kinderen van groep 5 en 6, die hun Hyvesvriendenuitnodiging hebben gestuurd, waarop ik natuurlijk niet anders kan reageren, dan accepteren. Daarnaast meteen een eerste kennismaking met http://www.habbo.nl/ waarbij ik nu een hotelkamer heb met een tafel en krukje en geen idee wat ik er verder mee moet.

Maar het mooiste is misschien nog wel het enthousiasme van het meisje uit groep 7, dat mij buiten bij de fietsenstalling"de juf van de denkwolkjes" noemt, omdat ik bij hen in de groep het rekenen had uitgelegd mbv denkwolkjes. Grappig, dat ze juist dat zo onthouden.

Het schoolleven zou ik nog niet willen missen, al zou fotograaf ook een leuk beroep zijn.