Basisschool van 9 jaar

"Geef school de ruimte voor extra jaar", zo kopte de Trouw vanmorgen. Het artikel gaf het standpunt van de VO-raad om voor VMBO en HAVO een extra jaar te mogen inzetten. Uitstekend, want er zijn inderdaad verschillen, al heel lang.
Kan nu de PO-raad zich hier ook niet even over buigen voor de basisschool? Een school van vaak een krappe acht jaar als het gaat om leerlingen die geboren zijn van augustus t/m december. Want die kinderen moeten tegenwoordig doorstromen met een krappe 2 jaar kleuteronderwijs naar groep 3. Daar stranden de leerlingen die dat niet aankunnen. Want ook in het basisonderwijs zijn niet alle leerlingen gelijk.
Dus mensen van de PO-raad en inspectie van het onderwijs: Bedenk dat veel jonge kinderen beter af zijn met een extra kleuterjaar, meer rijpen en zo op die manier sterker naar groep 3 gaan! Dus ook voor de basisschool een extra jaar inzetten en dan kan het basisonderwijs van 9 jaar dus ook en wordt tegelijk een doorgaande leerlijn gehanteerd.

Direct

De naam "Direct" geeft iets actiefs weer. Het is de naam van het blad van de vakbond CNVO, maar dan speciaal voor schoolleiders in het primair onderwijs, dus van de CNVS.

Omdat ik vanmorgen figuurlijk weinig om handen had en letterlijk met het verband om mijn linkerhand weinig kon doen, had ik alle tijd om dit blad, wat mijn interesse had gewekt, eens door te spitten.

De oproep in het blad om iets te schrijven, was mij niet ontgaan, evenals de oproep om een netwerkbijeenkomst te starten voor beginnende directeuren.

Tja, nu ben ik geen directeur, dus wat moet ik nu met dit blad?

Eerlijk gezegd, weet ik niet eens, waarom ik het bij het Schooljournaal krijg geleverd. Maar ik vind het wel leuk om erin te neuzen. Ja, neuzen is wel het goede woord om te laten zien dat je wilt snuffelen aan het beroep van een leidinggevende.

Na het blad - het is niet zo dik, maar ik lees ook niet zo snel - te hebben besnuffeld, voel ik een schrijfdrang opkomen, die ik niet meer kan onderdrukken. Eigenlijk wel leuk om een stukje te schrijven, als IB-er met leidinggevende ambities, toch?

Ach, het valt te bezien wat ze ermee doen, al heb ik me keurig aan de regels gehouden van het maximale aantal woorden van 1000. Misschien is het niet gepast om als niet-leidingevende in dit blad te willen schrijven?

Aandacht

Ieder mens heeft het nodig. Ieder kind wil het graag. Iedere volwassene teert erop van tijd tot tijd. Iedereen wil het graag, al wil de een het vaker dan de ander: Aandacht.

Kinderen hebben een heleboel manieren gevonden om de aandacht te trekken. Positieve manieren, zoals hulp bieden, vriendelijk zijn, goed je best doen, doen wat een volwassene van je vraagt, etc. Soms hebben ze de negatieve aandachtsspiraal gevonden door aan andere kinderen te zitten, steeds erdoorheen te praten, schreeuwen, vechten, lastig zijn, etc.

Nu ik de ervaring van een herstellende pols heb, welke in een verband zit, omdat ik er een poosje niets mee mag doen, heb ik de oplossing van het aandacht vragen gevonden. Zodra je iets mankeert en het is goed zichtbaar voor de buitenwereld, vraagt iedereen aan je hoe het is. Iedere hondenwandelaar vraagt wat je mankeert. Elke bekende vraagt hoe je je voelt. Winkelpersoneel schiet te hulp. Bij de bar wordt de koffie voor je meegenomen. Kinderen thuis beginnen spontaan te koken voor je. Dus, mocht iemand aandacht tekort komen... doe een verband om en loop stralend naar buiten met de hond of een boodschappentas. Je hebt geheid wat je wilt: aandacht!

Zelfstandigheid

We proberen het als leerkracht, docent, ouder, verzorger, opvoedkundige en als mens in deze complexe wereld allemaal: Bevorderen van de zelfstandigheid van onze medemensen.

Helemaal goed om op school tijdens het zelfstandig werken - het heet niet voor niets zo - de kinderen zo goed mogelijk zelf de opdrachten te laten maken, het leren van de uitgestelde aandacht, het leren oplossen van hun vragen en het indelen van hun eigen werk. Zelf de verantwoording te dragen over het gemaakte werk. Ik zag het veelal op mijn vorige school, iets minder op deze school. Maar wat niet is, kan nog komen. Daar ben ik tenslotte zelf bij.

Ook in huiselijke sfeer is het goed om kinderen zelfstandig te laten worden en zijn, laat ze zelf dingen regelen en zelf leren keuzes te maken, ook al zijn dat niet altijd jouw keuzes. Zo regelen ze zelf hun brood als ze naar school gaan, zetten zelf de wekker en nemen hun eigen verantwoordelijkheid bij het te laat komen op school. Zij regelen hun eigen boeken en gymkleren, waarbij kwijtgeraakte spullen van hun eigen zakgeld betaald moeten worden. Ook een boete kost hen geld, wat ze zelf moeten regelen. Wij kopen de lampjes voor 's avonds, maar wie zich brandt, moet op de blaren zitten.
Nu ik tijdelijk met mijn linkerhand even niets kan doen, zie je de geinvesteerde zelfstandigheid van onze kinderen terug. Leuk hoe ze spontaan om de beurt de kookbeurt oppakken, boodschappen doen voor het eten, de was ophangen en helpen als de mitella even niet helemaal goed zat.
Wat een weelde om alvast te kunnen zien hoe deze mensenkinderen zich ontwikkelen, ook al maken ze weleens andere keuzes dan jij als ouder graag zou zien. Het is echt een stel om trots op te zijn!

On-hand-ig

Een operatie zit in een klein hoekje.

In groep 6 werd een meisje geopereerd aan haar flaporen. Even lastig, maar binnen een week was ze weer op school.

Een gymdocent werd aan zijn voet geopereerd in januari en is nog steeds niet terug.

Zelf zit ik nu eventjes thuis met 1 hand omhoog, omdat het tunneldak is doorgesneden vanwege het Carpaal Tunnelsyndroom. Lastig met dingen vast houden, tas dragen, fietsen, autorijden en vooral 's nachts een ramp met tintelingen en pijn.

Nu dus vooral even onthand(gelukkig links, dan kan ik toch nog typen o.a.) en onhandig met aankleden, wcbezoek, maar vooral huishoudelijke karweitjes. Niet getreurd met zoveel personeel in huis. Spontaan gaat kind 2 maandagavond koken, kind 1 pakt het dinsdag op, kind 3 doet het vandaag, kind 4 morgen. De was wordt opgehangen, er wordt gestofzuigd en ik geniet van het prachtige warmer wordende lenteweer. Ik had geen beter moment kunnen uitkiezen...

Mamma Mia

Anderhalve week geleden kreeg ik een envelop van mijn oudste zus uit Sneek. Verrassend maak ik hem open en er verschijnt een brief van de postcodeloterij en een briefje van mijn zus. Zij had 6 kaarten gewonnen voor de musical Mamma Mia, maar moest die dag op haar kleinkind passen. Dus helaas, ze kon niet. Of wij wilden gaan. Natuurlijk.

Alle agenda's van de zes gezinsleden werden vergeleken, een werkadres verzet, een tafeljurybeurt van de basketbal werd geruild en zo konden wij met zes personen naar Orpheus in Apeldoorn.

Als echte ABBAfan was ik ook al naar de film Mamma Mia geweest, maar dat deerde niet.

De aankomst was geweldig, een prachtig theater, we kregen een brunch aangeboden, we konden gebruik maken van de garderobe, we kregen te drinken tussendoor en vervolgens konden wij op een prachtige plaats genieten van deze musical.

De meningen van de gezinsleden over de musical zelf waren wat verdeeld, maar het feit om even als compleet gezin weg te zijn, gezellig met elkaar iets te ondernemen, was de moeite van de file op de heenweg wel waard.

De extraatjes, zoals ook nog een dikke plak chocola bij de uitgang, waren aan die grote puberkinderen wel besteed.

Bedankt grote zus! Misschien moeten wij toch op een andere postcode gaan wonen.

Zaaien

In groep 6 geef ik Natuniek. N.a.v. vorige lessen kwamen we even terug op de bollen en knollen, waarbij we enkele bolbloemen hebben laten groeien in de klas. We hebben ook takken met knoppen bekeken, die (zeker in de klas) hun knoppen al snel lieten open gaan. Een prachtig gezicht. Het laatste onderdeel van het hoofdstuk bevatte het zaaien van planten die echt doodgaan en waarvan we de zaadjes in de grond kunnen doen, zodat er weer nieuwe plantjes ontstaan.

Gisteren had ik een bak meegenomen, aarde en wat zonnebloempitten om te zaaien. Na de vraag wat deze zaadjes en plantjes allemaal nodig hadden kwamen goede antwoorden: licht, water en warmte.

Omdat een zonnebloem een behoorlijk bloem kan worden, vroeg een van de kinderen of dit bakje niet te klein was. Heel goed bedacht! Dus ik legde uit, dat na verloop van tijd de plantjes verpot (in een grotere pot gezet) moesten worden.

's Middags staat hetzelfde kind voor mijn neus met een gigantisch grote pot met een enorme doorsnede van zo'n 35 cm. Ik glimlachte en bedankte haar vriendelijk. En zei nog dat daar wel heel veel aarde(potgrond) in moest. Ook daarop kwam een oplossing: Misschien kon iedereen een klein beetje aarde meenemen, zodat de pot gauw vol zou zitten. Ik liet de pot achterop de kast zetten, zo staat die mooi uit de weg.

Zou het kind in kwestie nu zelf gaan ontdekken, dat het eigenlijk nog een hele tijd kan duren voordat die pot echt nodig is? Wat een prachtig meedenkend kind. De les was geslaagd en leuk was het zeker!

Dood

Een meisje uit groep 6 verliest haar moeder. Ze is de jongste uit een gezin van 4 kinderen. Ze is 9 jaar. Ze heeft grote broers en zussen, maar geen moeder meer.
De school schrikt op door het bericht via een rinkelende telefoon. We weten allemaal dat de moeder al jaren ziek was, maar dan is ineens dat moment daar. Kinderen uit groep 6 (mogen) huilen.
Een paar dagen staat het leven voor dit gezin, voor deze klas, voor deze juffen even stil. De school houdt even de adem in. Want een moeder verliezen, dat is niet zomaar iemand. Een van de belangrijkste mensen in je (kinder-)leven. Jouw houvast is weg.
Het is een moment om bij stil te staan, hoe kwetsbaar, maar ook hoe mooi het leven is. Hoe bijzonder zijn al die mooie momenten. We moeten genieten van het leven, zoals het komt en zoals het gaat.
De dood hoort bij het leven, hoe hard dit soms ook is. Hoe groot is het gemis van iemand die zo dichtbij staat? Hoe kun je dan nog genieten?
Kijken en leven met anderen: familie, goede vrienden, klasgenoten, collega's, allerlei mensen in ons leven waar je mee te maken krijgt. Samen ga je verder. Je gaat verder met een nieuw leven zonder die ene persoon, een nieuw stuk, een nieuwe weg. Verder gaan en goed kijken wat er nog wel is om voor te leven, om mee verder te gaan en jouw eigen reis af te maken.

Muziekeducatie bevordert lezen

Als leerkracht wil je zo graag alle kinderen helpen met lezen, ook de zwakkere lezers. Nu er n.a.v. een Brits Onderzoek o.l.v. professor Nina Kraus toch iets boven komt waarbij we ook op een andere manier kinderen kunnen helpen, ben ik een en al oor.

Leren bespelen van een instrument kan de leesvaardigheid van een kind bevorderen, zo zegt men. Neurowetenschappers hebben ontdekt dat muzikanten profiteren van een verhoogde hersenactiviteit dat hen in staat stelt om gemakkelijk informatie te verwerken via hun ogen en oren. Nina Kraus van de Northwestern University uit Illinois, ontdekte dat hetzelfde deel ook een cruciale rol speelt bij het lezen. Dat is natuurlijk mooi meegenomen.

Dat het niet zaligmakend is, valt te begrijpen. Maar baadt het niet, dan schaadt het zeker niet. Het bespelen van een instrument maakt meer los bij kinderen. Het muzikale gevoel, het leren van verschillende muziekstijlen, het maakt blijer, ze leren notenschrift en zo kunnen we nog meer voordelen bedenken.

Misschien moeten we het vakgebied muziek verder uitdiepen in het basisonderwijs, maar ja, dan zal er iets anders af moeten vervallen...

Joseph

"Jozef zoekt zijn grote broers

Alle tien zijn ze jaloers

Op zijn jas en op zijn dromen,..."

Zo klinken de eerste drie regels van het bekende lied over de prachtige verhalen van Jozef uit het Oude Testament. Een lied met vijf coupletten uit aloude delen van Hanna Lam en Wim ter Burg. De vijf verzen van het lied, kan ik net als Jozef dromen. Ik galm ze zo met de klas mee, vanmorgen nog.

En dan is het mooi, dat we in de gelegenheid kwamen om via de energiemaatschappij aan betaalbare kaarten konden komen. Zo konden we deze magnifieke musical in werkelijk mee te maken. Het verhaal is mooi verweven in de songteksten van deze goed aangeklede voorstelling.

Via Youtube en Google kan ik enkele ingezongen liedjes en songteksten terughoren en meegalmen. Prachtig. Een beetje kippenvel, dat wel. Het neemt je mee terug in een andere tijd.