Slimme televisie

In een wereld vol digitale hulpmiddelen, waarbij men op school m.b.v. de computer, uitzending gemist en een digibord alles van de TV via de computer kan bekijken, zou je toch verwachten dat er een slimmere televisie komt.

In Elsevier stond hierover al een stukje. Gigant Google zou hierin wel interesse hebben. Er wordt nu al veel meer via de computer naar de televisie gekeken dan in eerdere jaren. Men voorspelt zelfs dat er straks 90% van de TVprogramma's via de computer (lees: internet) bekeken zal worden. Dan zou het misschien toch wel een slimme zet zijn om de televisie te koppelen met de computer, zodat we een slimmere, handiger televisietoestel krijgen.

Zo kunnen we communiceren met elkaar via msn, elkaar zien via een webcam, zelfs telefoneren via Skype, maar die TV laat het een beetje afweten.

Ben benieuwd wie zich hierop zal gaan storten. In crisistijd zijn mensen misschien toch te veel aan het afwachten. Prachtig om te zien hoeveel er al kan. Bizar om te bemerken dat men bijvoorbeeld nog geen stille stofzuiger heeft ontworpen. Misschien een idee voor "Het beste idee van Nederland"? Genieten is het als we om ons heen kijken en zien hoe hard sommige ontwikkelingen kunnen gaan. Bijzonder om te merken dat de kinderen met heel andere ontwikkelen zijn opgegroeid dan wij en wij weer met heel andere technieken dan onze ouders. Ik wacht af wat onze kleinkinderen weer kunnen.

Heksen en fantasie

N.a.v. Halloween was vandaag "The Witches" op televisie, een film n.a.v. het boek "De heksen" van Roald Dahl. Een prachtig boek. Aan de ene kant een geweldig fantasierijk verhaal, waarin heksen kinderen vinden stinken naar hondenpoep en kinderen kunnen omtoveren tot muizen. Aan de andere kant een hoop echte mensen, een oma, een jongetje dat zijn ouders is verloren en nog een gezon met een jongen dat erg van lekker eten houdt.

Grappig is het feit dat zo'n verhaal altijd iets met je doet. De kijker/de lezer vindt het zielig dat de kinderen veranderen in muizen en zijn de heksen slecht. En toch is het leuk om te zien dat je weleens een hekel kunt hebben aan een kind en iets zou willen doen. Dan is het toch leuk dat je een echte slang tevoorschijn kunt toveren en kinderen van een afstand kunt ruiken? En misschien wel kinderen die aardig zijn, anders laten ruiken dan kinderen die niet aardig zijn. Of misschien kinderen die goed zijn in rekenen lekker kunt laten ruiken naar fruit en die goed zijn in taal lekker laten ruiken naar gebak? Of misschien wel kinderen in kleuren kunt laten veranderen als ze goed zijn in spelling? Of kinderen boeken kunnen laten eten zodat ze beter kunnen lezen?

Het leuke van de boeken van Roald Dahl is, dat je eigen fantasie er ook een beetje van op hol slaat. Hoe zou het zijn als alle oma's die iets lekkers bij zich hebben voor hun kleinkinderen ineens uitslag over hun hele lichaam kregen? Of hoe zou het zijn als mannen ook heksen werden en er niet alleen pokdalige gezichten tevoorschijn kwamen en lange klauwachtige handen, maar ook nog gruwelijke armen en benen die zich veranderde in messen, scharen en zwaarden?

Tja, je kunt het zo gek niet bedenken of je kunt het verzinnen. Heerlijk toch?

Engelen bestaan wel!

Elke maandagmorgen stipt om 8.00u. is er op de ene school waar ik drie dagen werk een weekopening met de collega's. De andere school heeft ook een weekopening, maar dan met de kinderen. Ik was daar nooit bij, want mijn werkdag was niet op maandag. Nu dus wel. Het was best even wennen, maar het heeft wel iets. Een gezamelijke start van de week. Iets wat je samen doet. Iets waar je samen voor gaat. Elke leerkracht heeft zo zijn eigen invulling. Soms persoonlijk, soms een bijbeltekst, soms een gedicht of zomaar een verhaal over een kind.

Afgelopen week had een jonge collega de beurt. Na een korte uitleg kregen wij allemaal een briefje met de naam van een collega erop. Voor die collega moest jij in de afgelopen week engel zijn. Een soort beschermengel. Dus een beetje zorgen voor koffie, een praatje, iets extra's, gewoon jouw zorg en liefde overbrengen op die collega. Een erg leuk idee, want er kwam echt iets los. Iedereen was er mee bezig.

Nu had deze collega erbij gezegd, dat het leuk is, als je niet (direct) liet merken voor wie jij de engel zou zijn. De een kon dat goed verbergen, de ander vertelde het direct en een derde had het zo door.

Deze week was ik engel van een collega die gek is op paarden en chocola. Maar ook vaak even moet spuien wat haar dwars zit. Een prachtige gelegenheid om haar te bestoken met positieve en opgewekte zinnen op een klein briefje, paardestickers en af en toe een lekker snoepje erbij. Ik heb alleen zo stiekem mogelijk gestrooid met briefjes en stickers. Op vrijdag (een dag dat ik niet werk) heb ik zelfs een kaartje op de bus gedaan. Tot op de dag van vandaag weet ik niet of zij al weet wie haar engel was deze week. Ik ben benieuwd.

Aanvraag Cluster 4

Als school heb je met enige regelmaat te maken met aanmeldingen voor zorgplatform, aanvraag van PABbegeleiding, verzoek om Speciale Leesbegeleiding en aanvragen Indicatie voor Cluster 1, 2, 3 of 4. Hiervoor moet een Onderwijskundig Rapport(=OKR) worden ingevuld en alle bijbehorende relevante bijlagen in de vorm van handelingsplannen, oudergesprekken, onderzoeksverslagen worden toegevoegd. Tot zover nog te overzien, afgezien van de hoeveelheid werk.

Dan wordt er een pleegkind door omstandigheden en moeilijk gedrag uit huis geplaatst. Gedragsmatig en sociaal emotioneel gaat het erg slecht met dit kind, maar kan deze geplaatst worden als patient in een (psychiatrisch) ziekenhuis. Het kind was al uit (pleeg)huis geplaatst en onder toezicht van pleegzorg en jeugdzorg. De school was al buiten beeld, want dit ziekenhuis was ver buiten het gebied van de school. Naast het ziekenhuis is wel een aangepaste school. Wanneer het instituut dan de laatste school(wij dus) vraagt om mee te helpen met een aanvraag cluster 4, wil de school natuurlijk alle medewerking verlenen. Maar wanneer men gaat eisen dat een aanvraag compleet moet zijn (inclusief een niet aanwezig onderzoek), terwijl het ziekenhuis de hulp heeft inroepen van de school, zelf al het nodige onderzoek heeft afgenomen en vervolgens die verantwoording bij de school gaat leggen omdat dit volgens de regeltjes zo moet, gaat er bij mij een lampje uit.

De school heeft alles gedaan wat in haar vermogen ligt: het OKR geschreven, de handelingsplannen verzameld, de aanwezige gedragsvragenlijsten en aantekeningen toegevoegd. Dan moet het instituut toch de aanvraag zelf verder compleet moeten kunnen maken om hem ook daar op school te kunnen behouden(het kind zit er al)? Anders zit er toch iets fout in het stroomlijnen van gegevens voor deze zorgwekkende aanvraag?

En wie is uiteindelijk de dupe? Juist: het kind!

Open lucht

Het is altijd leuk om in de herfstvakantie iets te ondernemen met de kinderen. Nu ze wat groter worden, gaan ze minder vaak mee. Meer en meer gaan ze hun eigen gang. Maar een familiedagje met de familiekant van manlief gingen wij met z'n allen toch een dagje er op uit.

We besloten het Openluchtmuseum in Arnhem te nemen.

Op zaterdag 24 oktober was het echter een echt Hollandse dag qua weer. Druilerig en nat. Regenjassenweer. Toch hebben we genoten van al die boerderijen, het snoepwinkeltje, het Rotterdamse trammetje(ja ja, van de RET!), het wiebelende bootje, de grote stoel, de bierbrouwerij (waar ook geproefd kon worden, maar mijn smaak was het niet), emmers vullen met water, klimmen op een kar en niet te vergeten de fietsjes met het grote en en kleine wiel. Fantastisch! Zeker als je dan ziet dat die "grote" kinderen enorm veel plezier hebben met elkaar, lol hebben met kaas, zeis en botertonnen, van elkaars humor genieten en we zo een geweldige dag hebben met elkaar. Dat brengt zo'n druilerige dag tot een zonnig humeur! Kinderen? Het blijft genieten!

Herfstvakantie

Deze week zijn we er even lekker uit in de omgeving van de Hoge Veluwe. Een midweekje er tussenuit op vakantie. Even helemaal niks. Genietend van het herfstzonnetje. De prachtige kleuren van de herfstbladeren. Wandelen op de Posbank, lezen uit een detective, ja zelfs breien heb ik weer even gedaan. Echt ontspannend. Het is herfstvakantie. Tot zover alles OK.

Een van de kinderen heeft een minilaptop gekocht en meegenomen op vakantie. Tjsa, je kunt natuurlijk niet meer zonder mobiel en computer. Om de beurt kunnen de kinderen even msn-en. Als er even niemand aan de beurt is of wil, kijk ik even op http://www.geocaching.nl/ Even checken of ik de gevonden caches kan loggen. Dan kan ik het ook niet laten om stiekem even de schoolmail te checken. Van het een komt het ander. Ik beantwoord een mail, ik regel een link op de website van school, ik leg 'even' uit hoe iemand een pagina moet aanmaken. En last but not least doe ik hetzelfde met de mail en de website van de andere school. Ach ja, het voordeel is, dat ik straks niet te veel mail heb als ik weer thuis ben.

Thuisgekomen op vrijdag lees ik in de schoolmail een reactie:"Lekker hoor zo'n vakantie. Iedereen zit stiekem gewoon door te werken volgens mij!" En ze heeft gelijk. Het hoort een beetje bij het werk.

Onthaasten

Weer zo'n typisch modern woord, een woord van deze tijd. Door alle haast, moet je je af en toe - bijvoorbeeld in de herfstvakantie - onthaasten.

Ik moest aan dit woord denken, toen we deze week een winkel binnen gingen, onze boodschappen hadden verzameld en bij de kassa stonden. We begonnen nog net niet te grommen, maar een vrouw voor ons pakte erg rustig de boodschappen uit en legde ook weer rustig op de band. Nadat alles voorbij het handige "bliebje" was gehaald en de kassiere het bedrag noemde, pakte ze alweer rustig haar portemonnee, ging pinnen en vervolgens dachten wij, dat ze klaar was. Maar nee, toen was ze twee pakjes sigaretten vergeten en die moesten ook nog heel rustig worden gekocht en cash betaald worden. Met kromme tenen keek ik mijn echtgenoot aan, die al met een doos stond te wachten op onze boodschappen.

Tjsa, dat heb je als je zo'n 100km verderop zit, in een andere omgeving en lekker rustig op vakantie bent. Dat waren we als haastige westerlingen niet gewend, of moesten we toch nog onthaasten?

Verderop in de week reed mijn echtgenoot achter een niet al te snel rijdende auto. We reden richting de Posbank en het was een prachtige omgeving. Toch zei hij: "Ik heb zin om deze auto in te halen" Waarop mijn antwoord luidde: "We zijn op vakantie! Geniet van deze prachtige omgeving." Maar ik voelde hetzelfde. Idioot toch? Misschien hadden wij meer tijd nodig om te onthaasten?

Er volgde later een heerlijke wandeling in het herfstzonnetje richting een geocache met de naam G'ebbes. Misschien is het dan toch nog deels gelukt om de rust terug te vinden.

Oude en nieuwe collega's

Vanmorgen las ik een prachtig stukje van Jacques Vriens in Trouw over de generatie die is opgegroeid met allerhande voorbeelden zoals die van de oester. Voor diegenen die dit niet hebben gelezen: De betreffende docent kroop zelf in de kaartenbak in de hoek, tilde vervolgens de klep een stukje omhoog en keek met zijn pientere oogjes de klas in. Als was hij de oester zelf. Geweldig. Kostelijk om te lezen hoe menig docent en leerkracht nog iets maakt van zijn lessen. Concrete voorbeelden en echt materiaal in de klas halen maakt de lessen aantrekkelijk.

Dit neemt niet weg, dat de nieuwere generatie weer andere kwaliteiten heeft. Zij kunnen goed overweg met een computer, een website, een digibord, een digitaal systeem en alle andere moderne technieken, die voor de oudere collega toch weer meer moeite kosten. Dat geeft niet, maar ik vind het niet terecht dat de ouderen zo de hemel in geprezen worden, de PABO's wat onderuitgeschoffeld en de jonge (vaak hardwerkende!!) leerkrachten enigszins naar beneden worden gehaald. Zij moeten hun ervaringen nog opdoen.

Moet het niet zo zijn, dat er in een school een gevarieerd aanbod van docenten/leerkrachten rondloopt, waarbij leerlingen/kinderen verschillende invalshoeken te zien krijgen, maar waar ook de collega's van elkaar kunnen leren in een lerende ontwikkelingsgerichte organisatie als een school?

Website van de school

Als lid van de websitecommissie van beide scholen, houd ik de websites voortdurend - en dat is bijna dagelijks - in de gaten. Naar mijn mening is dat ook de kracht van een website: actueel houden! Ook het dagelijks checken van de mail hoort erbij om te lezen of er collega's melding maken van een stukje, zodat ik de link op de homepage kan plaatsen.

Nu ik in de websitecommissie van twee scholen zit, moet ik oppassen. Niet voor de hoeveelheid werk, want dat doe ik zelf, en ik vind het nog leuk ook. Niet voor het websiteprotocol, want dat is een kopie van de andere school, die ik zelf heb gemaakt. Waar ik wel op moet letten is, dat ik de websites niet met elkaar wil/moet gaan vergelijken en daardoor te veel op elkaar wil laten lijken. Wel vind ik dat men de mogelijkheden van de website moet benutten door pagina's en links te gebruiken, plaatjes/foto's te plaatsen en het gebruik van het fotoalbum moet inzetten.

In mijn enthousiasme doe ik dan eigenlijk te veel, zoals ik denk dat het goed is, en vergeet ik de anderen binnen die websitecommissie. Oeps. Dat was ook precies het woord dat ik terugmailde naar diegene die een afspraak wilde maken met de websitecommissie. En terecht.

Wat ik hiervan weer leer, is wat voor de ene school geldt, nog niet voor de andere school hoeft te gelden. Het is een andere school met andere mensen en dus ook een andere website.

Hey, juf Hanneke

Al een aantal jaren werkzaam op de ene school, eerst als juf, later gecombineerd met IB-werk, ken je veel kinderen en kinderen kennen jou. De band met kinderen neemt een bijzondere plek in. Op het schoolplein begroeten de kinderen jou. In bepaalde klassen is er meteen een aangeraking alsof je een vertrouwd onderdeel bent van de school.

Op de nieuwe school ben ik nu werkzaam als IB-er en heb ik helemaal geen eigen groep. Dat is anders, maar de aandacht voor kinderen niet. Het is lastig om al die 380 te leren kennen, laat staan de namen van al die kinderen te onthouden. Het beperkt zich nu vooral tot de meest bekende, een zorgleerling, een opvallende leerling, een leerling die RT krijgt of een leerling die langs is geweest met zijn traktatie.

Toch is het dan leuk om te merken dat er van de week op het plein "hey, juf Hanneke" werd geroepen, zeker omdat ik even niet wist wie dit nu was. Bovendien was ik gisteravond op de inloopavond van de projectweek(Kinderboekenweek) en riep er een meisje uit groep 5: "Mam, dat is de nieuwe juf, juf Hanneke" Beschaamd groet ik haar vriendelijk, vraag naar haar naam en verontschuldig mij bij de moeder, dat ik al die 380 leerlingen niet kan onthouden. Wonderlijk is wel, dat ik zonder een klas onder mijn hoede te hebben, toch al wordt herkend door leerlingen, alleen omdat ik hier en daar eventjes in de klas was. Dat geeft een goed gevoel. Zou er dan toch ook contact ontstaan tussen IB-ers en leerlingen? Enerzijds is het houden van overzicht en structuur belangrijk, anderzijds blijft het contact met de kinderen erg leuk en bijzonder!