Vanmorgen las ik een prachtig stukje van Jacques Vriens in Trouw over de generatie die is opgegroeid met allerhande voorbeelden zoals die van de oester. Voor diegenen die dit niet hebben gelezen: De betreffende docent kroop zelf in de kaartenbak in de hoek, tilde vervolgens de klep een stukje omhoog en keek met zijn pientere oogjes de klas in. Als was hij de oester zelf. Geweldig. Kostelijk om te lezen hoe menig docent en leerkracht nog iets maakt van zijn lessen. Concrete voorbeelden en echt materiaal in de klas halen maakt de lessen aantrekkelijk.Dit neemt niet weg, dat de nieuwere generatie weer andere kwaliteiten heeft. Zij kunnen goed overweg met een computer, een website, een digibord, een digitaal systeem en alle andere moderne technieken, die voor de oudere collega toch weer meer moeite kosten. Dat geeft niet, maar ik vind het niet terecht dat de ouderen zo de hemel in geprezen worden, de PABO's wat onderuitgeschoffeld en de jonge (vaak hardwerkende!!) leerkrachten enigszins naar beneden worden gehaald. Zij moeten hun ervaringen nog opdoen.
Moet het niet zo zijn, dat er in een school een gevarieerd aanbod van docenten/leerkrachten rondloopt, waarbij leerlingen/kinderen verschillende invalshoeken te zien krijgen, maar waar ook de collega's van elkaar kunnen leren in een lerende ontwikkelingsgerichte organisatie als een school?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Bedankt voor uw reactie!