Al een aantal jaren werkzaam op de ene school, eerst als juf, later gecombineerd met IB-werk, ken je veel kinderen en kinderen kennen jou. De band met kinderen neemt een bijzondere plek in. Op het schoolplein begroeten de kinderen jou. In bepaalde klassen is er meteen een aangeraking alsof je een vertrouwd onderdeel bent van de school.Op de nieuwe school ben ik nu werkzaam als IB-er en heb ik helemaal geen eigen groep. Dat is anders, maar de aandacht voor kinderen niet. Het is lastig om al die 380 te leren kennen, laat staan de namen van al die kinderen te onthouden. Het beperkt zich nu vooral tot de meest bekende, een zorgleerling, een opvallende leerling, een leerling die RT krijgt of een leerling die langs is geweest met zijn traktatie.
Toch is het dan leuk om te merken dat er van de week op het plein "hey, juf Hanneke" werd geroepen, zeker omdat ik even niet wist wie dit nu was. Bovendien was ik gisteravond op de inloopavond van de projectweek(Kinderboekenweek) en riep er een meisje uit groep 5: "Mam, dat is de nieuwe juf, juf Hanneke" Beschaamd groet ik haar vriendelijk, vraag naar haar naam en verontschuldig mij bij de moeder, dat ik al die 380 leerlingen niet kan onthouden. Wonderlijk is wel, dat ik zonder een klas onder mijn hoede te hebben, toch al wordt herkend door leerlingen, alleen omdat ik hier en daar eventjes in de klas was. Dat geeft een goed gevoel. Zou er dan toch ook contact ontstaan tussen IB-ers en leerlingen? Enerzijds is het houden van overzicht en structuur belangrijk, anderzijds blijft het contact met de kinderen erg leuk en bijzonder!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Bedankt voor uw reactie!