Elke maandagmorgen stipt om 8.00u. is er op de ene school waar ik drie dagen werk een weekopening met de collega's. De andere school heeft ook een weekopening, maar dan met de kinderen. Ik was daar nooit bij, want mijn werkdag was niet op maandag. Nu dus wel. Het was best even wennen, maar het heeft wel iets. Een gezamelijke start van de week. Iets wat je samen doet. Iets waar je samen voor gaat. Elke leerkracht heeft zo zijn eigen invulling. Soms persoonlijk, soms een bijbeltekst, soms een gedicht of zomaar een verhaal over een kind.Afgelopen week had een jonge collega de beurt. Na een korte uitleg kregen wij allemaal een briefje met de naam van een collega erop. Voor die collega moest jij in de afgelopen week engel zijn. Een soort beschermengel. Dus een beetje zorgen voor koffie, een praatje, iets extra's, gewoon jouw zorg en liefde overbrengen op die collega. Een erg leuk idee, want er kwam echt iets los. Iedereen was er mee bezig.
Nu had deze collega erbij gezegd, dat het leuk is, als je niet (direct) liet merken voor wie jij de engel zou zijn. De een kon dat goed verbergen, de ander vertelde het direct en een derde had het zo door.
Deze week was ik engel van een collega die gek is op paarden en chocola. Maar ook vaak even moet spuien wat haar dwars zit. Een prachtige gelegenheid om haar te bestoken met positieve en opgewekte zinnen op een klein briefje, paardestickers en af en toe een lekker snoepje erbij. Ik heb alleen zo stiekem mogelijk gestrooid met briefjes en stickers. Op vrijdag (een dag dat ik niet werk) heb ik zelfs een kaartje op de bus gedaan. Tot op de dag van vandaag weet ik niet of zij al weet wie haar engel was deze week. Ik ben benieuwd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Bedankt voor uw reactie!